dinsdag 16 augustus 2016

Historische driehoek

In Nederland heb je de zogenaamde Historische driehoek: Hoorn-Medemblik-Enkhuizen

Het is een bijzondere driehoek. Voor mij althans. Qua (familie)geschiedenis.

Enkhuizen

Mijn moeder heeft voor ze trouwde in 1960 van 1950-1960 in een weeshuis in Enkhuizen gewerkt.






Medemblik

Toen ik één jaar oud was zijn we voor het werk van mijn vader naar Medemblik verhuisd.
In het voorjaar van 1970 kreeg hij ander werk in Cuijk. Om niet elke dag op en neer te hoeven reizen met OV tussen ons dorp en Cuijk overnachtte hij gedurende de week bij een hospita in Cuijk. Dat zou hij doen totdat koophuizen (die nog in aanbouw waren daar) klaar waren en we over zouden gaan tot de koop van een huis aldaar. Maar het liep anders. In september 1970 is mijn vader een maand vóór mijn derde verjaardag geheel onverwachts aan de gevolgen van een acute hersenvliesontsteking overleden. Een jaar later, in november 1971 zijn we terug-verhuisd naar de stad in noord-Brabant waar ik geboren ben en waar ik nu nog steeds woon.

 
Mijn moeder in december 2015 bij het graf van papa in Medemblik.

Hoorn

In het ziekenhuis in Hoorn blies papa zijn laatste adem uit. Nog steeds als ik wel eens in Hoorn kom, voel ik daar het lijntje. Merk ik vanbinnen: hiér ben ik papa kwijt geraakt.
Ik had al vanaf mijn 1e last van blaasontstekingen. Onderzoeken begonnen toen papa nog leefde. Na zijn dood ben ik een tijdje ter observatie opgenomen geweest in een streekziekenhuis in Hoorn (is ook het ziekenhuis waar papa overleden is). Dat was erg traumatisch. Ik lag op de kinderafdeling in een bedje met spijlen... Weinig bezoek. Dat mocht niet. Ik weet nog dat ik me eenzaam voelde. Heb ook nog een kaartje van een nicht van me met daarop de tekst 'ik kan er ook niets aan doen'. Het meisje was 8 toen... Ze hebben er niets gevonden. Ds. Nachtegaal van onze kerk toen, heeft er voor gezorgd dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, want hij zag mijn eenzame nood.
Toen we op mijn 4e naar onze huidige woonplaats verhuisd zijn, gingen de onderzoeken in het ziekenhuis gewoon door. En ondertussen maar antibiotica moeten slikken... jaren lang. Dat mama me achterover op de tafel moest werpen, om die troep nog in mijn mond te krijgen. Maar er werden ook röntgenfoto's gemaakt. En in die tijd mochten ouders nog niet mee naar binnen. Later hoorde ik van mama dat zij daar buiten zat en mij daar binnen om haar hoorde roepen. Omdat de oorzaak maar niet gevonden kon worden, zijn er vaker foto's gemaakt... Niet leuk... Verdrietig...
Mama zette door en ging met me naar Den Bosch. Daar werd de oorzaak gevonden... Een derde nier, waarvan de urineleiders vernauwd waren. Vandaar die blaasontstekingen. Al snel (op mijn 4e), werd die nier verwijderd door wijlen dr. Moonen (als ik niet goed at, zei mama altijd dat ik goed moest eten want dr. Moonen keek door het raam naar binnen... dus dat was een hele magische man voor me...). Het enige wat mij nu nog aan die tijd herinnerd is een groot litteken in mijn linkerzij (dat groeide met de groei natuurlijk lekker mee....). (Maar ook in dat ziekenhuis, een kinderafdeling, op de woensdagmiddag naar de tv-zaal gebracht worden (zwart-wit tv) en weinig bezoek.) 


Dus je begrijpt: het is voor mij écht een historische driehoek.
Vandaag hebben we ook de historische driehoek aangedaan met jongste. Vooral om te genieten.
(wel bovenstaande foto's van het weeshuis gemaakt).

Hoorn

We begonnen met de stoomtrein van Hoorn naar Medemblik. Even was jongste wat overprikkeld. Maar over het algemeen genoten.










Medemblik



In Medemblik hebben we wat rondgewandeld. Als we snel gelopen zouden hebben, hadden we nog langs het graf kunnen gaan. Maar dat wilden we niet. We wilden genieten. Het is vakantie. Al snel werden we door jongste naar de kerk geleid. Maar er kwam geen kip meer in de kerk.


Vervolgens werd het tijd voor de boot naar Enkhuizen.

Enkhuizen

De boot van 60 jaar oud. Jongste wil lekker binnen zitten.

Toen de boot Medemblik uitvoer zei ik in mijn hart: 'dag papa'. Hoewel ik weet dat daar alleen zijn lichaam ligt en hij dáár niet meer is. Het was gewoon even het gevoel. Maar vervolgens snel weer genoten van en met jongste die op zijn eigen manier, heerlijk in zijn eigen wereldje zo'n boottocht beleeft. 


Station van Enkhuizen.

In Enkhuizen lekker op het terras gezeten.


En toen zijn we met de gewone trein weer terug naar Hoorn gegaan, waar onze auto geparkeerd stond.
Het was voor 95% een groene dag vandaag voor en met jongste. We hebben intens genoten. Er zijn dagen met een gouden randje en dit was er één van.



1 opmerking:

  1. Mooi om zo de dag te beleven en zo tegelijk je vakantie te houden ....dat je als kind een trauma opgelopen hebt omdat t ziekenhuis toen nog zo anders was dan nu weet ik zelf ook. Ik heb er met buikvliesontsteking gelegen apart, en m'n ma mocht af en toe langs komen, hoe ander sis het gelukkig nu waar je als ouders gewoon bij je kunt mag blijven !!!!!! Geniet nog van je vakantie ik zie schitterende foto's van een prachtig gezin voorbij komen ❤️

    BeantwoordenVerwijderen