dinsdag 30 augustus 2016

Nee accepteren

Ik las gisteren in het boek 'Grenzen' dit stukje: 
 

Daarna het boek even weggelegd omdat ik merkte dat er in mijn lichaam en ziel wat gebeurde.
Ik voelde verdriet binnenkomen en sinds mijn capitulatie van een paar jaar terug (zie deze Blog), wil én kan ik mijn gevoelens niet meer negeren. Ze mogen er zijn. En ik nam de tijd ernaar te luisteren. 

Ik voelde mijn moeite met "nee's". Mijn teleurstelling en pijn als een nee toch écht een nee blijft en geen ja wordt. 
Mijn plannen die ik moet hanteren om niet tóch te gaan verwachten en daarmee mezelf pijn te doen. En een steeds diepgaander besef dat een ander inderdaad die vrijheid heeft. Mijn verdriet mag er zijn. Maar ik stel mezelf steeds vaker de vraag: 'mag een ander die vrijheid hebben om een nee een nee te laten blijven?' En steeds vaker beantwoord ik die vraag met ja. Hoewel ik er nog veel andere vragen bij heb: 'waarom is het richting een ander dan wel een ja? Wat is dan de relatie tot die ander dat het bij hem/haar een ja is en naar mij een nee?...' Als ik dat zou weten zou het mij helpen de nee beter te begrijpen. Wetend dat als ik die vraag zou stellen die onbeantwoord blijft, omdat een nee een nee blijft. Dat mag. Die vrijheid is er! En de vraag blijft ook, en komt boven bij elke confrontatie waarbij blijkt dat een ander niet die nee krijgt. 
Maar een nee mag een nee zijn en ook blijven. Wat mij daarin bemoedigt is de aangehaalde bijbeltekst. Met elkaar scherpen had ik altijd het gevoel dat er met elkaar gepraat moest worden. Dat dat met woorden moest gebeuren. Maar in dit geval gebeurd het juist NIET met woorden. Ik word gescherpt door te leren omgaan met die (blijvende) nee. Ik leer steeds meer hoe ik de ander daarin vrij mag laten. Een gedwongen gift is geen gift. 
Mijn pijn en teleurstelling mag geen dwangmiddel worden. Mijn pijn en teleurstelling mogen er zijn, maar die vallen in mijn eigen domein. Daar hoef ik de ander niet verantwoordelijk voor te maken door te dwingen dat de nee een ja zou worden. Mijn pijn en teleurstelling zijn reële gevoelens die ik zelf mag dragen. En de ander mag vrij zijn. Mijn gebed aan Papa is of ik op mijn 48e eindelijk eens mag groeien naar een volwassen karakter hierin. Of zo volwassen als mogelijk - met mijn autisme. Dat is écht mijn diepe verlangen. En als dit de weg is: dan laat ik me graag op deze manier scherpen. Telkens als ik ervaar dat een nee ook echt een nee is: 'dank U Pap, dat ik weer verder gescherpt wordt op weg naar die volwassenheid'. Ik ervaar het als een gift dat ik het mag leren hoe vrij een ander mág zijn in mijn leren omgaan met een (blijvende) nee. Ik laat me maar wat graag scherpen - hoe pijnlijk ook - in het diepe verlangen naar een volwassen karakter.

1 opmerking: