zondag 14 augustus 2016

Op de berg

Het was even spannend met zijn kaak of oudste op pad kon. Maar gisteren is hij met scouting naar Neuwied in Duitsland vertrokken. Wij zijn met jongste op vakantie in Volendam. Nadat we oudste 's ochtends wakker moesten bellen de hele dag niets meer van oudste gehoord. Tot halverwege de avond. Wij waren met jongste op de dijk langs het IJsselmeer aan het wandelen toen oudste belde. Hij was boven op een berg en had daar eindelijk bereik. 

 
Duitsland Neuwied (bron: internet)

Ik bedacht later dat dat eigenlijk ook wel klopt voor mijn leven met Hem.
Voor mijn gevoel heb ik ook alleen boven op mijn bergen (= in het groen) bereik. 
In het dal (=rood) is er geen bereik.
Niet van mij naar Hem. 
Altijd van Hem naar mij.
Juist dan is Hij erbij.
Ik merk er niets van. 
Contact maken met mens en God lukt me niet in het rood.
Hooguit wat zelfgerichte uitingen. 
In het rood is er nood. 

Gisteren was een rode dag. 
Ik schreef er dit over op FB:
'Vanmiddag naar Edam geweest om een tandem voor mijn man & jongste te huren. Het is vies en grijs en guur weer. En jongste gedraagt zich de hele dag al herfstachtig. Alles over de grond gooien en sneller dan het licht. Het is bij manlief in zijn rug geschoten, omdat jongste zich zo schrap zet. Word een beetje treurig van deze dag. Het is zwaar af en toe. Letterlijk.'

 
 

Contact maken met Hem in zo'n dal lukt me niet. Waar is Hij dan? Bij mij in dat dal. Dat weet ik zeker, omdat Hij dat in Zijn woord zegt en me dat op andere momenten (soms in dromen) bevestigd. Dat te weten helpt. Dat helpt... Als ik weer groener wordt. Groener word ik met het gezin als ik het ritme van jongste weer overpak. Samen wandelen, omdat jongste dat nodig heeft. Of samen knuffelen.


 
 

Want eigenlijk zijn we best doorzetters. Nood of geen nood. We pakken het ritme van jongste telkens weer op. Mijn man nog meer en beter dan ik. 
Als ik de plaatjes van Edam post op FB met bovenstaande tekst erbij, blijft het lang stil. Een lief knuffelplaatje is leuker om te liken dan iets wat wederom zwaar is. Het voelt zo negatief voor een ander. Dat begrijp ik best. En het voelt zo zwaar voor mij/ons als mensen ons wel op die berg zien staan, maar met dat dal geen raad weten. Want op een moment dat iemand als reactie bij een 'berg-plaatje' schrijft 'geniet van de rust', kunnen wij alweer in een dal zitten. Met jongste zijn elke 5 minuten weer anders. Zo kijkt hij lief een dvd en zo is de vogel weer gevlogen, op zoek naar het volgende avontuur. De bergjes kun je beter zien als even ademhalen op een dag dat je telkens onder water moest zwemmen. Je snakt naar lucht. En op je laatste krachten heb je die, doordat je wéér in actie bent (op je laatste krachten) om jongste rustig te krijgen. Ik heb een beetje moeite met het woord genieten op dat moment. Zonder die hap lucht blijf je niet in leven. Je grijpt hem aan. Maar geniet je dan? Je komt net met je hoofd boven water - waar je geen bereik met God had en ook niet met mensen, want die zien je liever op de berg- en haalt die ene noodzakelijke ademteug. 
Ben ik erg negatief door te zeggen dat ons leven vaak van ademteug naar ademteug gaat? Misschien vind jij het als lezer negatief. Voor ons de realiteit van elke dag. En als je daar zelf niet middenin zit, heb je er geen idee van. 
En tuurlijk genieten we ook als we langer kunnen ademhalen. Met altijd de vraag in ons achterhoofd: hoelang mag het deze keer duren? 

In het dal had oudste geen bereik.
Maar ik wel met hem. 
Want als moeder blijf je altijd afgestemd op je kind.
Ook als hij er - met zijn puberlijf - niets van wil weten.
En dat mag.
Ik geniet, als ik weet dat hij geniet. Het gaat om hem.

Zo geniet Hij ook, als ik op de berg ben en ik weer bereik heb.
En op al die andere momenten is Hij aanwezig. 
Maakt Hij verbinding met mij. 
En wacht als een Vader.
Hij wacht, tot het MIJ weer lukt verbinding te maken.


4 opmerkingen:

  1. Dat heb je weer mooi beschreven, hoop dat de rug van manlief wat beter gaat want dat is niet fijn en heerlijk dat je oudste zoon goed aangekomen is en het daar ook goed gaat. En klopt wat je zegt wij kunnen wel zeggen geniet ervan maar t leven kan bij jullie zo pats ineens veranderen maar daarom menen wij nog wel wat we zeggen dat we echt hopen dat jullie genieten, ook ondanks de moeilijke momenten want doorzetters zijn jullie ❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees al een tijdje mee met je blogs en vind ze mooi om te lezen. Ik vind het juist dapper en mooi als mensen ook aangeven dat het minder gaat. Want op Facebook lijkt het vaak allemaal alleen maar leuk, maar zo is het leven nu eenmaal niet. Zoals een oude dominee van mij het formuleerde het leven is net een (reuzen)rad, soms zit je bovenin en soms onderin. Beide zijn nodig om te zeggen als je uitstapt dit was leuk. En heel herkenbaar ook wat je schrijft. Toch hoop ik dat je wel kunt genieten van de mooie momenten ookal zijn die misschien maar klein.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dankbaar dat je kwetsbaar ben

    BeantwoordenVerwijderen