woensdag 24 augustus 2016

Samen?

Ik heb lang getwijfeld over het schrijven van deze blog. Na wijs beraad met manlief besloten het toch te doen. Waarom? Omdat mijn woorden misschien ook wel de woorden zijn van hen die dit herkennen en dit ook nooit in de openbaarheid zullen durven brengen.

Wij zijn getrouwd. Al meer dan 19 jaar. 
En al houden we van elkaar, ook ons huwelijk kent zijn strubbelingen. 
Een gehandicapte zoon. 
Mijn autisme, waardoor het soms een ouder-kind relatie lijkt.
Maar door alles heen houden we van elkaar. 

Zoals de vaste lezers weten, ben ik in 2011 burn-out geraakt. 
Op dat moment waren mijn slaapproblemen die ik al 10tallen jaren had op het 'hoogtepunt'.
Maar in de periode erna heb ik wel aan mijn slaapproblemen gewerkt en leren herkennen wat me uit de slaap houdt.

Ik had in die periode 's nachts ook veel last van herbelevingen. Dat hield me uiteraard uit de slaap. 

Maar er speelde meer. Ik heb een slaaponderzoek gehad. Daar kwam uit naar voren dat ik lichte slaapapneu had. Tevens kwam er uit dat ik geen diepe slaap bereik. Een zogenaamde psychogene slaapstoornis. Dat wil zeggen dat ik in de nacht dusdanig alert blijf dat ik alleen licht slaap (of snel en vroeg wakker ben, etc.). Ik bereik dus geen diepe slaap.  Dit is rechtstreeks terug te koppelen naar mijn autisme. Dag en nacht alert (wat ook versterkt werd door mijn trauma's). Een koppie dat door blijft draaien en levendig droomt. 
Aan de slaapapneu kon ik wat doen door met een op maat gemaakt bitje te slapen. Helaas kon ik daar niet aan wennen. Door mijn psychogene slaapstoornis kwam dat óók nog als extra prikkel binnen... Dus dat ding ligt op mijn nachtkastje. 
Het psychogene gedeelte is wel wat aan te doen. Ik heb medicatie gekregen waarmee ik wel een diepe slaap bereik, waardoor de kwaliteit van mijn slaap aanzienlijk verbetert. Het zijn niet de standaard 'pammetjes'. Die zijn verslavend en laten je juist lichter slapen. Ik was 10tallen jaren geleden ook aan die krengen verslaafd, dus wil ze niet meer hebben! Maar ja... Toen liep ik ook al met slaapproblemen en dat was het eerste en enige waar huisartsen naar grepen.
Gelukkig heb ik nu medicatie die beter én anders werkt! Inderdaad is daarmee de kwaliteit van mijn slaap en daarmee van mijn leven sterk verbeterd.

Er is nog een maatregel die we een paar jaar geleden genomen hebben om de kwaliteit van mijn slaap te verbeteren. Door mijn alertheid - ook in de nacht - is mijn man een prikkel. Geluiden, gesnurk, omdraaien, onverwachts een hand mijn kant uit (ik vind aanraking de ene keer fijner dan de andere keer; het moet mijn initiatief zijn en ik moet er niet door overvallen worden). Het hield me letterlijk uit de slaap.  Niet omdat we niet van elkaar houden. Maar de hoeveelheid prikkels. Mijn lichaam komt dan in een enorme alertheidstoestand en dat is 's nachts niet fijn. 
Dus uit liefde voor mij en voor ieders rust (want door mijn onrust dan, houd ik mijn man ook uit de slaap - wat niet vol te houden is) is mijn man voor de nachten naar zolder verkast. En het werkt. Het komt ieders slaap en rust ten goede.
Maar ja... Wederzijds mis je dan wel wat... 

Nu zijn we op vakantie in een huisje. 
En gezien de ruimte, liggen we nu bij elkaar. 
Eindelijk weer. 
Gedwongen door de situatie. 
Want anders durfden we die stap niet zo snel te nemen.
En oh, wat is dat genieten! Wederzijds! Eindelijk weer naast degene waar je JA tegen gezegd hebt.
Dankzij mijn medicatie gaat het redelijk met slapen. Hoewel.... Ik slaap toch wel lichter... Ik word zo'n beetje elk uur wakker... Want ja... Heb toch weer last van die prikkels van 'een vent naast me'. Ik voel met mijn hand in het donker of hij er nog ligt. Dat is het geval. 
Vakantie is voor ons nu even het 'ideale huwelijk'. We genieten er beiden van. 
Of we dit thuis voortzetten? We denken het niet. Er komt thuis qua prikkels weer veel meer op me af! En weet je. Dat zeggen we ook telkens tegen elkaar als manlief naar zolder trekt: het zegt júist iets over liefde. Je gunt voor elkaar het beste als je van elkaar houdt. En dat is in ons geval voor elkaar zorgen voor de broodnodige rust die nodig is om het soms zware leven vol te houden.

En nu? Tot vrijdag slapen we wat minder, maar genieten we wat meer. Vakantie!!!

 

2 opmerkingen:

  1. Trots op jullie ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. geniet van de tijd dat het kan. Je man is erg lief en ja als je getrouwd bent heb je dat voor elkaar over denk ik. Fijn

    BeantwoordenVerwijderen