zondag 28 augustus 2016

Voor anker

Van sommigen zaken in het leven weet ik heel veel. Omdat daar mijn interesse ligt en ik me daar letterlijk (autistisch) in vast bijt. Zo bijt ik me vast in computers, telefoons, wiskunde, het Woord van God. Andere zaken gaan geheel langs me heen. Ze hebben mijn interesse niet en verdiep me er dus niet in. Zo hadden we op vakantie deze week met man en zoon en zijn vriend een bootje gehuurd voor een dag. Onwetend als ik was, wist ik niet dat je een boot stil kon leggen met... Een anker... Tuurlijk ken ik het woord anker. In de Bijbel komt het voor in de betekenis van het woord Hoop in Hebree├źn 6:19. Hoop als anker voor de ziel. Iets om je aan vast te houden. En ja, ik wist dat een anker op die manier als symbool gebruikt werd. Maar verder... Was het een woord zonder betekenis voor me... Er had net zo goed het woord 'gjgthhgdrui' kunnen staan. Net zo betenisloos voor me. Het was niet iets wat in mijn wereld voor kwam. Tot afgelopen dinsdag toen we gingen varen... Het was schitterend weer! Dus ja... We legden het bootje voor anker en gingen zwemmen! Vrij! Omdat we wisten dat de boot verankerd was. Het dreef niet van ons weg. Dobberde hooguit wat om dat anker heen. 
Zo ben ik gaan doordenken over dat verankerd zijn. Omdat mijn ziel verankerd is in Jezus ben ik vrij! Niet op een begrenzende manier, omdat ik aan een lijntje vast moet. Nee, op een VEILIGE manier. Juist als mijn ziel (= het bootje) voor anker ligt, kan en mag ik vrij spelen/zwemmen buiten de boot. Mijn ziel drijft dan niet af. Als ik denk de vrijheid te hebben door het anker van mijn ziel weer binnen boord te halen, zal ik stuurloos wegdrijven. Want ook dat hebben we ervaren. Hoe stuurloos zo'n bootje is, als je geen gas geeft. Je hebt het niet meer onder controle. Als ik het anker van mijn ziel binnenboord haal en daarmee denk vrijheid te krijgen, zal ik het juist niet meer onder controle hebben en diepe onvrijheid ervaren. Overgeleverd aan de grillen van wind en stroming. Ik besef nu eens te meer hoe belangrijk het is mijn ziel te verankeren in de hoop die Jezus heet. In Jezus die me voorging, voorbij het voorhangsel en als Hogepriester voor me pleit. Niet om dan maar te doen en laten wat ik wil. Maar om lekker te kunnen genieten van Zijn grote 'speel-zee'. Mijn ziel ligt vast. Ik heb ruimte om te zwemmen! 
En waar ik van geniet? Dat Hij zo wonderbaarlijk Zijn woord aan me uitlegt in zulke alledaagse gebeurtenissen, in dromen, enzovoorts. Op een moment dat ik er aan toe ben. Zo ook met dat boek over grenzen (zie deze BLOG). Al had ik het al sinds 2011 in huis. Eerder was ik er niet aan toe. Nu lees ik de ene eye-opener na de andere en begrijp ik bepaalde processen uit mijn leven beter. Het is zo mooi hoe Hij dingen stap voor stap aan mij en Zijn kinderen geeft. In het ontwikkelingstempo van elk uniek mensenkind. Op maat gesneden, zoals je zelf als ouder ook je eigen kind het beste kent (denkt te kennen). De manier waarop Hij zo op maat me me omgaat (afgestemd op mijn tempo en aard): ik kan er telkens alleen maar diep van onder de indruk zijn. In die diepe dankbaarheid ontvang ik elk beeld dat Hij geeft, elke droom, elk boek, elke gebeurtenis (leuk of minder leuk; het blijkt vaak achteraf ter lering, zoals ik nu ook ervaar met wat ik lees/leer over Grenzen): alles op maat gesneden. Dat gebeurd er als je je ziel aan Jezus verankerd. Dan mag je vrij spelen en Hij geeft me in mijn ontwikkelingstempo het juiste spelmateriaal. Ik ga zemmen! Zwem je mee? 

 

1 opmerking: