zondag 21 augustus 2016

Vrijheid en grenzen

Toen ik in 2011 burn-out geraakte, kreeg ik van een Hyves-vriend dit boek aangeraden: 

 

Pleaser als ik was - zeker in die tijd! - schafte ik het boek aan. Maar ik had geen concentratie... Het was te dik... Ik overzag het niet. Het belandde op mijn nachtkastje en daar bleef het 5 jaar liggen. (Betreffende Hyves-vriend ben ik allang uit het 'oog' verloren.)

In 2013 kreeg ik van mijn therapeute dit boekje te leen: 


 

Ook dit ging over grenzen. Iedereen heeft zijn/haar eigen tuintje. Hoe ga je met je eigen tuintje om? Hoe ga je met andermans tuintje om? Vele eye-openers, op een eenvoudige en toegankelijke manier verwoord. Het kwam binnen. Maar zoals met zoveel dingen: landen/inklinken is een ander verhaal. 

Het thema grenzen blijft echter een levensthema. In hoeverre geef ik anderen toestemming om mijn tuin maar plat te trappen (wel of niet goed bedoeld). In hoeverre mag ik op andermans grondgebied komen? Of mag dat helemaal niet? Zijn grenzen dikke muren, of flexibele paaltjes, die verzet kunnen worden? 
Wat ik bijvoorbeeld moeilijk blijf vinden (en ook echt niet snap, maar daardoor wel pijn doet) is dat mensen vanwege mijn autisme hun grens naar MIJ veel strakker en dichter hebben dan diezelfde mensen naar anderen hebben. Ik zie dan openheid en hartelijkheid. Kennelijk hangen grenzen dus af van de persoon die ze tegenover zich hebben. Dat doet wel eens pijn en heb daar echt verdriet over... Dat kennelijk de gebrokenheid dit nodig maakt... 

De laatste maanden echter dient het thema grenzen zich telkens weer mijn leven binnen. Zo werd er een hele EVA aan dat thema gewijd. 

 

 

Dit plaatje schudde wat in me wakker. Door dat mensen vanwege mijn autisme vaak nogal strakke grenzen hanteren - weinig flexibel (want krijg ik één vinger, dan pak ik de hele hand, zo is het idee) - had ik echt het beeld van dikke betonnen muren of hoge gevangenishekken bij het thema grenzen. 

Dit ziet er flexibel uit. Je kunt er overheen stappen of de paaltjes verzetten. 

In dit artikel werd ook meerdere malen bovenstaand boek aangehaald. 
Toen kwam ik vervolgens ook nog deze oude bemoediging tegen: 
'Zie ik grenzen als een afwijzing, of als een terechtwijzing'? Ik vrees in de praktijk het eerste, gezien mijn beeld van betonnen muren. Terechtwijzing is uit liefde, dus voelt anders. 
Dit is een bemoediging uit 2013, die enkele weken geleden weer op mijn pad kwam: 
https://vertrouwenveilig.files.wordpress.com/2016/08/twn-13-31-mandarijntjes.pdf.

Dit alles bij elkaar heeft er voor gezorgd dat ik bovenstaand boek na 5 jaar van mijn nachtkastje gehaald heb en meegenomen op vakantie. Ik ben er nog maar net in begonnen, dus laat me graag verrassen. 
Maar ik kon het stille kloppen m.b.t. dit thema aan mijn deur niet langer negeren. 

Ik bezoek ook zo nu en dan events van Bloft:
www.iambloft.nl
Het aankomende seizoen is het thema Vrijheid

 

Ik heb dit thema de afgelopen dagen verschillende malen op social media voorbij zien komen.
Daar zat ik met mijn boek over grenzen. 
Zonder nog een letter gelezen te hebben wel doorgedacht over deze thematiek. 

Staat vrijheid en grenzen niet haaks op elkaar?
Ik denk juist van niet.
Een vis is vrij in het water. Maar op het land sterft hij. Dat is dus zijn grens.
God geeft ons grenzen uit liefde. Om voor onszelf en de ander te kunnen zorgen.
Grenzen zijn ook geen plicht. Gij zult dit of dat.
Eerder een belofte. Het zal als een soort vrucht aan je geschieden. 
Als je de vrijheid die Hij je geeft kent, wil je niet anders meer dan je houden aan de grenzen die Hij uit liefde stelt. Dat bewerkt de Geest.  Dan weet je dat je sterft als je op het droge klimt (in de metafoor van de vis). 
Alleen moet ik nog zoveel leren wat mijn en dijn is. Hoever ik mag gaan en hoever anderen bij mij. 
En of ik het met mijn autisme ooit als een natuur in me krijg? Dat weet ik niet. Maar het is uit liefde voor mezelf én de ander dat ik steeds meer mag leren inzien waar mijn piketpaaltjes staan en waar die van de ander. Anders lukt het me nooit om gezonde verbindingen aan te gaan. Want helaas heb ik te veel ervaring met ongezonde verbinding, waardoor er harde, verdrietige grenzen gesteld worden. Of waardoor ik dan maar over mijn eigen tuintje door anderen laat beslissen, om er maar een beetje bij te kunnen horen... Dat is geen vrijheid. Dat is slavernij. Daar ben ik niet voor gemaakt. En de ander ook niet. Als ik over andermans tuintjes ga beslissen en eis dat ze hun grenzen (naar mij) verleggen (wat ik met mijn autisme helaas te veel doe), dan leg ik die ander een slavenjuk op. Is ook niet de bedoeling!
Misschien mag ik het ooit leren. 
Grenzen. 
Vrijheid.
Want in dat opzicht heb ik een verdrietig en onvrij leven achter de rug. 
Maar voor me ligt een hoopvolle toekomst, begrensd door Zijn onbegrensde Liefde!

2 opmerkingen:

  1. Tip: het boek van Cloud en Townsend is niet heel makkelijk te lezen. Hans Groeneboer heeft het boek herschreven en dit is veel makkelijker te lezen: http://www.deboekerij-online.nl/welkom/46--nieuwe-tijden%2C-nieuwe-grenzen.html

    BeantwoordenVerwijderen