donderdag 29 september 2016

Aankijken

Ik schreef in mijn vorige blog over 'verwarring' dat ik met God erover boomde tijdens een autorit. Een rit waar ik blij mee was, want had dat nodig om erover na te denken om dat van die verwarring een plek te geven. En ik heb een aantal prachtige zienswijzen van mijn lezers gehad, waar ik ook echt wat mee kan. Weer een stap op weg naar volwassen vrijheid. 
De autorit voerde me naar een gesprek in Nijmegen. Het was het zoveelste handelingsplan (wat altijd op hetzelfde neerkomt) over Jongste. Dit keer op de plek waar hij in de vakanties tegenwoordig logeert. 
Het gesprek zou met de persoonlijk begeleidster zijn. Ik noem haar B. De orthopedagoog schoof ook aan. Ik noem haar OR. Ik vind één op één gesprekken al lastig (en over jongste helemaal, omdat het altijd zo'n confrontatie met gebrokenheid is), maar een tweede er bij aan tafel is nóg lastiger... 

 

Ik heb moeite met aankijken. Kijk dan het liefste weg, of schuin langs iemand heen. Maar met wegkijken kwam mijn blik bij OR terecht. Help! Dan maar weer vluchtig terugkijken naar B. Mijn blik ging schichtig op een neer. Omdat B dichterbij zat, zocht ik meer oogcontact met B (schuin langs haar heen) dan met OR. Van de zenuwen, ging ik tijdens het lachend (zijn ook zenuwen) praten helemaal zwaaien met mijn armen, waardoor ik tot 2x toe mijn bril van mijn hoofd sloeg. Pffff.... Wat vind ik gesprekken voeren lastig... En raakte nu lichtelijk in paniek, doordat ik met 2 paar ogen op me gericht daar zat. Wat was de inhoud ook al weer? Oh ja. Het handelingsplan van jongste. Hoe verdrietig zijn leventje ook is, er was weinig nieuws te melden. Hij doet het daar goed. Daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. En toch: paniek. Omdat ik niet meer wist op welke van de vier ogen mijn schichtige blik zich moest richten... Het voelde als ontreddering. 
Door in de auto met God te praten over wat ik beschreef in de blog 'verwarring', ben ik weer helemaal groen geworden. Ik ben een uniek mens. 😀

1 opmerking: