dinsdag 13 september 2016

Best wel bijzonder

Ik heb jullie vaker mee terug genomen naar mijn studie-tijd (eind jaren '80/begin jaren '90) in Tilburg op het HBO en de niet-leuke dingen uit die tijd: Spiegel en politie.
Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik toen ook geregeld knetterrood werd. Al wist ik officieel nog lang niet dat ik autistisch ben. Maar een uitweg voor mijn rood had ik niet. Dus zocht ik toen al mijn manier om groen te worden, toen nog zonder plan.
En ook toen bestond het rood worden al uit roepen dat ik dood wil, etc.. Wat ook toen een verlangen naar groen was, maar ik kon het niet op een andere manier verwoorden. Tegen mijn moeder verzweeg ik het. Mensen die ik kende uit mijn netwerk (predikanten van onze kerk in die jaren bijvoorbeeld, maar ook de huisarts) zagen mijn rood-roepen als een claim, dus werd daarin begrensd. Maar de nood/het rood wás er! Wat moest ik?
In die nood ben ik in het telefoonboek de gegevens gaan zoeken van een kerk in Tilburg en vond een telefoonnummer van een predikant verbonden aan die protestantse kerk (vanwege privacy noem ik geen naam en hij woont ook al niet meer in Tilburg).
Ik ben hem gaan bellen. Nummerweergave bestond toen nog niet, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Maar ik stelde me niet voor, uit angst weer afgewezen te worden met mijn 'geclaim' (ik zet het tussen aanhalingstekens, omdat rood zijn voor mij échte nood is en ik niet even met een vooropgezet plan ga zitten claimen). Ik noemde mezelf dus 'anonimia'. En zo ging hij mij ook noemen. Ik spuide mijn verhaal, huilde mijn tranen, hij bad met me en ik kon verder. Zo kon ik telkens weer groen worden. Soms duurde zo'n gesprekje 5 minuten, soms een half uur. Hij loste niets op. Kon dat ook niet. Hoefde dat ook niet (veel mensen denken altijd dat dat mijn claim is). Maar hij was er gewoon. Zat naast me. Door de telefoon.


En soms ging er een paar dagen over heen, voor ik weer belde. Soms een paar weken, soms een paar maanden. Enkel en alleen als de nood zó hoog was, dat ik geen andere uitweg zag dan te bellen ('ik wil dood!'). Juist dat anoniem bellen maakte dat de drempel lager was. Maar wel een drempel die ik respecteerde. Want ik heb hem nooit plat-gebeld. Dat maakte dat hij keer op keer met zijn armen en hart open - namens Jezus - naar me kon luisteren.
Gaandeweg ben ik er mee gestopt om hem in het rood te bellen. Er kwamen andere mensen op mijn pad. Er kwam gewoon niet meer van. Maar dan nog... Ook na mijn studietijd - ook na zijn verhuizen (nummer had ik zo weer gevonden), belde ik zo ééns per jaar (later ééns per 5 jaar) om te vertellen hoe het met me ging. En ik bleef Anonimia. Ik geloof dat ik wel ooit mijn naam genoemd heb. Maar het anonieme was en bleef veilig en hij respecteerde dat. Dus voor hem bleef ik anoniem. Hij was blij met mijn telefoontjes. Want als ik belde, kwam ik terug in zijn herinnering en ging hij steevast weer een tijdje voor me in gebed. En nog steeds: zijn hart staat ook tijdens die 5jarige-telefoontjes open.
Hij heeft heel wat van me gehoord... omdat het zo veilig anoniem was.
En wat heeft me dat door veel rood-momenten heen getrokken. Zó bijzonder. Al wist ik nog niet hoe dat werkte met dat rood-oranje-groen. Ik kon weer verder na zo'n telefoontje. Zo simpel kan het zijn. En hij deed gewoon wat er op zijn pad kwam. Ik denk dat het een door Jezus gestuurde engel was, die mij ook tóen al zag in mijn nood en er op die manier bij was.
Ik heb hem nu wel eens opgezocht via FB. Maar ben niet met hem verbonden via FB. Wil dat niet. Hij zag er ook heel anders uit dan dat ik me voorgesteld had, passend bij zijn stem. Ik wil voor hem anoniem blijven en hij voor mij. Dus heb me ook niet te veel en te lang verdiept in zijn profielfoto. Ik heb ook geen behoefte hem te ontmoeten.
Kennelijk heb ik hem wel via LinkedIn. Een medium waar ik eigenlijk niets mee doe. Ik heb al jaren mijn gegevens daar niet meer aangepast. Dus volgens LinkedIn had ik vorige week een jubileum. En ik vond vlak daarna een berichtje van die predikant in mijn inbox van LinkedIn: 'Congratulations on your anniversary! zo brengt Linked-in jou weer in beeld bij mij.hartelijke groet'. 
Oh ja! Hij was bij mij al bijna uit beeld. Maar hierdoor bij mij weer IN beeld. En het besef hoe bijzonder dit contact was. Gewoon door er simpel te zijn - elke dag, elke week of soms elke maand - kon ik weer groen worden, i.p.v. die depressieve dood-gedachten. Zonder opgeven. Zonder naam. Anonimia.

2 opmerkingen:

  1. Wat ontzettend mooi wat deze man deed voor jou. Altijd met open armen staan. Dat is Jezus volgen. Mooie ervaring en waardevol als ik je blog zo lees.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi blog.......en wat een geweldige dominee dat hij er zooooo je was, luisterend, biddend en vooral veilig anoniem.......ik ben er stil van 😘

    BeantwoordenVerwijderen