woensdag 14 september 2016

Op de vlucht

 

Wat ben ik het vaak geweest. 
De keus ooit gemaakt om mijn lichaam niet meer te voelen 
en te vluchten voor wie ik was en wat ik behoorde te voelen.
Een letterlijke vlucht soms.
Als ik moe ben of emotioneel, 
me in een wankel evenwicht bevind, 
kortom, als ik overprikkeld ben, 
wordt dat mechanisme vaak nog in gang gezet.
Een overlevingsmechanisme dat allang zijn functie verloren heeft, 
maar soms nog disfunctioneel toeslaat.
Dan ben ik geen moeder meer, geen dochter van, geen vrouw van.
Dan ben ik in een andere wereld. 
Niet de mijne. 
Niet de jouwe.
Maar die van de andere ikjes. 
Toen ik vanavond de tafel dekte voor mijn gezinnetje besefte ik dat ik - met het meer groen zijn - ook meer thuis ben. 
Letterlijk.
Maar ook: thuis bij mezelf. 
Mijn lichaam mijn eigen woning voor mijn ziel, met alles wat er in is.
Het lukt me steeds meer en beter om in het nu moeder van, dochter van en vrouw van te zijn.

Een dankgebed steeg op bij dat besef. 
Hoe kwetsbaar het is, merk ik ook wel.
Voor 2017 is de zorg voor Jongste alles behalve zeker. 
Ondanks de indicaties die we hebben. 
Maar het contract dat de ene zorgaanbieder met de andere gesloten heeft, blijkt maar te lopen tot eind 2016. 
Gaat dit roet in het eten gooien voor onze geplande vakantie met oudste in de kerstvakantie? 
Jongste kon immers logeren daar. 
Blijkt het plots onzeker.
Weer vechten voor continuïteit voor ons en onze zoon. 
Dit is zwaar. 
Ik heb geen andere keus dan er doorheen te gaan. 
Maar wat vlucht ik graag! 

Volgende week een ouderavond bij jongste op school. 
Om opnieuw te horen dat ze NIETS meer aan zindelijkheid doen.
Wat een verdriet.
Mijn moederhart voelt nog altijd dat zindelijkheid zou kunnen. Maar als school en opvang niet de tijd en energie er in willen steken die daarvoor nodig is, dan houdt het op. Alleen kunnen wij het niet. Steeds meer gemiste kansen. Omdat school en opvang niet investeren. 
De confrontatie daarmee is zo hard. 
Met alles eigenlijk. 
Zijn basale rooster zien (zwemmen, spelen, kring, puzzel, koekje eten). 
Het doet pijn. 
Het is wat het is. 
En die pijn mag er zijn. 
Logisch ook.
Die confrontatie met zware onvolmaaktheid. 
Ik heb geen behoefte om die te hebben in een verplicht oudergesprekje van een half uur.
Ik weet dat het zo is. 
Maar het in een half uur verplicht door mijn strot duwen resulteert in zware overprikkeling. 
Ik wil vluchten. 
Ga invullen op het briefje dat we NIET op de avond komen. 
Een vlucht voor de verplichte confrontatie met diepe gebrokenheid. 
Maar wel een thuis zijn. 
Om te voorkomen dat ik letterlijk ga vluchten van overprikkeling.
Thuis bij mezelf. 
Waar ik in eigen tempo die gebrokenheid toelaat. 
Zonder overweldiging, maar zorgvuldig gedoseerd. 
Een vlucht dus, om te zorgen voor mezelf.
Sorry school, als ik daarmee ongeïnteresseerd lijk. 
Ik zorg voor mezelf. 
En van een half uurtje meer of minder met jullie praten zal jongste niet veranderen.

1 opmerking:

  1. Wauw.....iedere keer weer blijf ik verbaasd over het feit dat jij je gevoelens zo goed op papier weet te krijgen en dat nog durft te delen ook, geweldig respectvol meid 😘. En wat je schrijft over school, klopt het is zoals het is en de druk is er groot omdat er vanuit de overheid ook binnen deze scholen enorm gesnoeid wordt terwijl dat helemaal niet kan voor onze kinderen,meid hebben due zorg en aandacht juist zoooooo hard nodig
    Ik wens je Zijn zegen toe en bedankt dat we een stukje meemkchten lezen en zien hoe jij reageerd. Ook daarin bid ik je Zijn kracht en rust toe

    Liefs Ingeborg

    BeantwoordenVerwijderen