maandag 12 september 2016

Oppas gezocht!

 

Goed gemutst kwam ik gisteren thuis van een mooie fietstocht met mijn zus. 
Maar eenmaal thuis schreeuwt de agenda met activiteiten me weer tegemoet. 
Zo staat er op maandagavond 3 oktober een informatie avond voor ouders op het HBO van oudste gepland. 
Het zou mooi zijn als we daar sámen heen kunnen. Alleen naar zulke activiteiten geeft telkens het gevoel of je een alleenstaande ouder bent, zittend tussen al die echtparen. 
Onze vaste oppas gevraagd: ze kon niet.. Een nicht van manlief gevraagd: ze kon niet.
Van de kerk weet ik niemand. Vrijwilligersorganisaties weten het ook niet. Ook zij werven en niemand reageert.

Dus maar een oproepje op FB.
Ik wist het... Ik ga zoiets posten op FB, waar geen reactie op komt. Of nauwelijks... Zo weinig dat het mechanisme van FB ervoor zorgt dat het bij sommigen niet eens meer in de tijdlijn voor komt. 

De oproep luidt: 'Wij zijn op zoek naar oppas voor jongste op maandagavond 3 oktober. Waarschijnlijk van ongeveer 18.30-22.00. Hij komt dan net thuis van de opvang. Dus wat drinken, even tv kijken, laten plassen/verschonen, met hem wandelen en ongeveer om 21.00 naar bed brengen. Wie zit dit zitten of kent iemand die dat wil doen?'.

En het blijft stil... Doodstil... 

Ik weet het... 
Alle argumenten en stemmen gieren door mijn hoofd (terwijl de tranen van verdriet en machteloosheid over mijn wangen glijden):
  • Het is warm! Iedereen zit in de tuin!
  • Ik woon te ver weg!
  • Ik voel me te jong!
  • Als ik dichterbij zou wonen, zou ik het doen. 
  • Nee ik kan niet. Ik hoop dat je iemand vindt.
  • Ik ben te oud!
  • Ik heb (dan) mijn kleinkinderen!
  • Ik moet (dan) werken!
  • Je moet mensen persoonlijk vragen! 
  • Je maakt jezelf weer massief slachtoffer van mensen die niet reageren.
  • Zichtbaar zijn en een persoonlijk appèl op mensen doen!
Dat laatste word je wel eens diep wanhopig van! In welke vijver moeten we nu weer vissen??? In de kerk zijn er talloze persoonlijke appèls gedaan. Gelukkig hebben we een kringetje jongeren die op jongste past tijdens de kerkdienst. Maar zo'n avond oppassen vraagt een hele andere verantwoordelijkheid. 
Vrijwilligersorganisaties plaatsen zelf advertenties om vrijwilligers te werven voor jongste... Met nul reacties. 
Professionele instanties kunnen ons ook niet op het spoor van oppassers brengen. 
Ik weet niet meer in welke vijver we moeten vissen. 
Met het plaatsten op FB (een uit nood geboren appèl) hoop ik op iemand die niet alleen met de mond en op afstand roept hoeveel respect ze wel niet voor ons hebben, maar ook eens zelf die auto pakt en desnoods drie kwartier rijd om hier een mooie avond met jongste te hebben. Verder weg en dichterbij ook welkom. Ouder en jonger. Opa of oma, of student. Welkom!
Zodat wij voor een avond sámen ouders van oudste kunnen zijn. 
Genade en meeleven in theorie is o zo makkelijk. 
Ik vraag vrijmoedig om onverdiende goedheid in de praktijk.
Zucht... 😥

1 opmerking:

  1. Lieverd. Ik snap je probleem en zou het met liefde doen echt maar.....mijn scootmobiel haalt dat niet 😔........en ik denk dat ik lichamelijk Vincent ook niet aan kan met mijn eigen beperkingen dus het is absoluut geen onwil echt niet eerder een verschrikkelijk gevoel van onmacht dat ik dit nou niet even voor je kan doen want gun het je met liefde

    BeantwoordenVerwijderen