zondag 18 september 2016

Vastbijten

Ik ben een vastbijter. Ik kan me enorm op iets vast pinnen.
Zo zijn we gisteren met mijn moeder naar een tentoonstelling op en over haar geboortedijk geweest.
In het kerkje van haar jeugd was de tentoonstelling. 
Daar trof ze bij toeval een 17 jaar jongere nicht van haar. Op de dijk waren het hun buren. Nu woont ze met haar man in Epe. Nooit meer contact mee gehad. 
Marrie heet ze. 

 

Eenmaal thuis (na nog wat familiebezoek en het graf van mijn oom bezocht te hebben) ging het malen bij me. 
Hoe heette haar man ook al weer? Hij heeft zich wel voorgesteld en ik heb wel een fotografisch plaatje van hem.
Ik besefte dat ik Marrie niet meer kon achterhalen of contacten zonder te weten wat haar mans achternaam is. 
Ik wilde een contactmogelijkheid. En terwijl manlief met oudste naar een film keek, was ik internet aan het afspeuren. 
Ik moet en zal dat dan weten. Het laat me niet los. Ik word dan helemaal dwangneurotisch. 
Uiteindelijk wel wat kanalen aangeboord. 
De organisatie van de tentoonstelling gemaild om te vragen of ze iets in het gastenboek konden vinden. 
En de Zuiderkapelgemeenschap gemaild, omdat hij tot 10 jaar geleden daar vaste organist was, vertelde hij. 
En toen kon ik niet anders dan het op- en overgeven. Het loslaten. 
Dat is telkens weer een intern proces. Een proces waarbij niemand me kan helpen. Waarmee God me zelfs niet kan helpen. Ik moet het zelf doen. Me aan mensen vastklampen hierin heeft ook geen zin. Dat besef ik steeds beter. 
Als een kuiken op het punt staat uit het ei te komen en je helpt hem ermee door de schil open te breken, zal het kuiken vervolgens sterven. Het diertje moet zijn geboorte uit het ei zelf met zijn snavel doorworstelen. Deze training geeft de vogel kracht zodat hij in de buitenwereld kan functioneren. Hij zal sterven als je hem deze verantwoordelijkheid ontneemt. 
Zo helpt het ook niet als ik bij mensen zou gaan klampen. Ik moet zelf op zo'n avond weer door het proces van het letterlijk loslaten en overgeven. En ook God laat me vol liefde door dat proces gaan. Hij breekt mijn ei niet open, maar geeft mijzelf die verantwoordelijkheid. Hij dringt niet mijn grenzen binnen. 
Zo heb ik weer zélf de stap kunnen maken van het dwangmatig vast willen houden en er een avond zwaar dwangmatig mee bezig zijn naar loslaten en overgave (wat weer tot ontspanning leidt). Weer zelf uit mijn ei gekropen...  Tot de volgende keer dat ik me weer op iets vast ga pinnen. En ook dan mag ik zelf weer door dat proces heen.

 

3 opmerkingen:

  1. Mooi blog weer en dat nog zo laat op de avond...je komt vast nog wel op de naam van de man 😊

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi en herkenbaar over dat loslaten. Mooi hoe je bewust bent hoe dat werkt bij jou. Mooi hoe je God's liefde daarbij kunt ervaren. Mooi verwoord ��

    BeantwoordenVerwijderen
  3. He wat leuk de rotonde bij Kerkdriel ,mooi geschreven deze blog

    Jane

    BeantwoordenVerwijderen