dinsdag 27 september 2016

Verwarring

Maandag las ik een pagina in het boek grenzen, wat me enorm verwarde. Gelukkig had ik die middag een afspraak waarvoor ik een stukje moest rijden, dus op de terugweg in de auto dit diep overdacht. 

Het gaat om dit fragment: 

 

Het gaat er dus om dat we ons zo vaak verplicht voelen iets terug te doen, als we iets krijgen. 
Dat dat niet nodig is, is hier duidelijk uitgelegd. 
Het enige wat passend is, is ontvangen en dankbaar zijn. Is dat niet genoeg, dan is het geen vrije gift. 
Eigenlijk heb ik dat altijd al begrepen. 
Het begon mij te verwarren toen me plots geleerd werd dat ik ook geen dankbaarheid mocht verwachten. Want als ik dankbaarheid zou verwachten zou het niet vrij gegeven zijn. 
Of is het dan zo dat er wel dankbaarheid is, maar dat mij dat niet gezegd hoeft te worden?

Ik heb me nooit verplicht gevoeld om hard voor God te gaan werken in ruil voor Zijn Gave. Ik heb het altijd wel als Gave kunnen ontvangen, wat Hij deed voor ons. En ja, daar dank ik Hem voor. 
Maar wat nu als ik besluit wel dankbaar te zijn, maar dat niet meer naar Hem te uiten? Hij is niet afhankelijk van mijn dankbaarheid. Hij dwingt mensen niet om dankbaar te zijn. Er zijn mensen die Hem nooit zullen danken, omdat ze Zijn Gave niet kunnen of willen aannemen. 
God is er niet meer of minder van. Ik geloof wel oprecht dat Hij verdriet heeft dan. Hij is verdrietig als Zijn kinderen dit niet in dankbaarheid kunnen aannemen, of hard gaan rennen om iets terug te doen. Hij is blij met dankbaarheid. En... Ik denk dat Hij ook blij is, als Hij het hóórt van ons. Hij wil relatie! 

Maar wij mensen zijn ook gemaakt voor relatie! Dus iemand kan dankbaar zijn als je iets geeft. Maar het hóren is uit oogpunt van relatie met een ander wel fijner! 

En dan de test die er staat... 'Wordt de gever boos als het geen genoegen neemt met alleen dankbaarheid? '
Logische test. 
Verdrietiger wordt het als dit de test is: 'Wordt de gever boos als ik niet laat horen dat ik dankbaar ben?' (Dan wordt het dankbaar zijn al gezien als iets terug doen). 

Ik heb die laatste test mogen ondergaan. En net als God, was ik verdrietig (en helaas ook boos). Het enige passende wat ik verlangde was dankbaarheid. Met als gevolg dat ik het - met mijn autisme - ging afdwingen. Want wat ik niet zie, bestaat niet. Ik kan niets met iets abstracts. Het is zo gissen dan voor me... Wel dankbaar, niet dankbaar... Maar ja. Afdwingen is ook niet goed. Dat snap ik wel. Doet God ook niet.

Daar wat vrijer in geworden en me er aan overgegeven hebbend om zelfs geen dankbaarheid meer te verwachten van mensen , lees ik dít... 
Ik snap het niet meer. Het verwart me. 
Het hielp me om me gedurende mijn autorit me te verplaatsen in God en Zijn verdriet als Zijn Gave niet in dankbaarheid wordt aangenomen. 
Het bevestigde mijn gevoel dat verdriet een juiste emotie is, als iemand het niet laat hóren. God verlangt zo naar relatie! 
Ik verlang zo naar relatie! 
Fuck de mensen die mij andere dingen hebben proberen te leren.
Ik geef geen dingen om dingen terug te krijgen. Hooguit een dankjewel. 
Misschien kan ik wel vrijer geven, dan ik van mezelf ben gaan denken door deze verdrietige les (geen dankjewel meer) voor me. 
Wat ik er wel van geleerd heb? Dat ik geen dankjewel kan afdwingen. Dat doe ik ook beduidend minder. In die zin een stap naar vrijheid. Voor mezelf én die ander.

 

3 opmerkingen:

  1. Zo, Wowww, ik heb dit even twee keer gelezen ......het is inderdaad niet nodig om je verplicht te voelen als je iets krijgt....ben ik met je eens maar dan, mogen wij geen dankbaarheid verwachten ??? Hmmmmmm, ik heb mijn kinderen altijd geleerd dank je wel te zeggen als ze iets kregen, dan zou dat verkeerd geweest zijn ?? Ppfffffff je maakt het me niet makkelijk nu. Dat je dankbaarheid niet kunt afdwingen, dat ben ik dan weer helemaal met je eens maar ik denk dat ook naar God toe Hij blij is als we niet alleen laten zien maar ook hardop tegen Hem zeggen dat we dankbaar zijn. Ik ben het met je eens dat je dat in een relatie doet......en ik heb een relatie met mijn hemelse Vader en daar ben ik blij om en die bedank ik daar iedere avond voor en iedere ochtend dank ik Hem voor de nieuwe dag. Conclusie voor mij is en ik heb het net nog een keer gelezen, dankbaarheid kun je niet afdwingen maar wel geven en ook hardop zeggen.......als dat niet zo is dan heb ik het altijd verkeerd begrepen en doe ik het al jaren verkeerd want in een relatie dank je. Je hebt me nog even lekker laten hersenkraker op de late avond..........maar ik denk dat dit niet zo verwarrend is als jij denkt dat het is 😘😘😘😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik denk ook dat dankbaarheid is...het uitdelen en benoemen hoe goed God is.Voor mij is dat ook..Dank U wel zeggen.Hij is het wel waard om gedankt te worden

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bij het lezen van dit stuk komt mij het eerste binnen dat het gaat om de liefde.God schenkt ons zijn genade omdat Hij zielsveel van ons houdt een ons waardevol vindt. Ookal kiezen wij tegen Hem, ookal zeggen wij geen dank je wel dat verandert niets aan Zijn liefde voor ons. Zo mogen ook wij geven vanuit oprechte liefde voor de ander. Niet om er iets voor terug te krijgen, maar omdat je van de ander houdt. Niet de ander bedanken vanuit een moeten, gewoonte of plicht, maar oprecht met heel je hart dankjewel dat ik dit van jou mag aannemen, dankjewel voor jouw liefde voor mij, dankjewel dat ik dit mag ontvangen, dat jij dit aan mij geeft vanuit liefde. Elkaar zien door de ogen van Jezus, Hij die Zijn leven gaf uit liefde. Ja, uit liefde, want Hij had genoeg verdriet, ellende, afschuw, bespottingen en beproevingen meegemaakt daarvoor hoefde Hij het niet te doen. Nee,Hij deed het uit liefde met hart en ziel, zodat wij van die liefde mogen proeven en door die liefde met lege handen bij Vader mogen komen om te bouwen aan de persoonlijke relatie waar Hij zo naar verlangt, omdat Hij van ons houdt en ons waardevol vindt. Een gezegende dag vol van Zijn liefde.

    BeantwoordenVerwijderen