zondag 4 september 2016

Weet je dat je van waarde bent?

Zoals ik ook al in mijn vorige blog over wonderen deelde: dingen lijken niet toevallig op je levenspad te komen. En zeker niet als het bij herhaling gebeurd. Samuel wordt tot 3 keer wakker geroepen bijvoorbeeld. 
Zo werkt dat bij mij ook. Weet je het nu nog niet? Nee, Heer, wat bedoelt U? En geduldig brengt Hij het wéér op mijn pad.

Zo heb ik deze week op twitter verschillende malen deze kleurplaat van Sodom en Gomorra voorbij zien komen.

 

Er scheen nogal kritiek op te zijn. Ik snap dat niet. Het beeldt gewoon het verhaal uit uit Genesis 19:1-29.
Een verhaal in die tijdgeest geschreven. 

En er kwam bij herhaling dit lied op mijn pad: 



En wat gebeurde er vanochtend in de kerk? Het ging over dat verhaal uit Genesis! Over Lot die gastvrij is voor vreemdelingen en daar zelfs zijn dochters voor wil opofferen. Hij wil niet zwichten voor de druk van zijn omgeving. Hij ontvangt de vreemdelingen en houdt maaltijd met hen. Over de verwoesting van Sodom en Gomorra. Over de vrouw van Lot die verandert in een zoutpilaar, omdat ze omkijkt. Wat moet je daar nu mee? 

Een aansluitend lied van Stef Bos zet dat in een ander perspectief:  

'Ruïnes en spoken’

 

Ik sta op de grens van vroeger en later
Voor mij een ruimte die ik nog niet ken
Achter mij alles wat ik achter moet laten
Ik sta hier met niets meer dan alleen wie ik ben

Ik maak van wat was een veilige haven
Al heb ik die stad daar al tijden vervloekt
Toch lukt het me niet het verleden te laten
Voor dat wat het is een gesloten boek

En als ik nu omkijk ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen om verder te gaan
Als ik nu omkijk dan blijf ik voor altijd
gevangen in alles wat niet meer bestaat

En al zou ik ook teruggaan er is niets meer over
Ik weet het en toch ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer dan ruines en spoken
Het laat me niet los

Ik kan nog niet breken met dat wat voorbij is
Ik woon in mijn  dromen nog steeds waar ik was
Ik sta op de grens van vroeger en later
En achter mij ligt daar een brandende stad

En als ik nu omkijk ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen om verder te gaan
Als ik nu omkijk dan blijf ik voor altijd
Gevangen in alles wat niet meer bestaat

Al zou ik ook teruggaan er is niets meer over
Ik weet het en toch ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer dan ruines en spoken
Het laat me niet los het houdt mij nog vast

Als ik nu omkijk blijf ik hier stilstaan





En wat is het geval? God offerde Zijn zoon. Zijn eigen zoon. Omdat Hij mij als vreemdeling in huis wilde hebben. Ondanks de druk van de omgeving. 'Ja maar... Die vrouw, deze blogster, deze 'engel' is een zondares. Ze is van een ander volk. Ze stinkt. '. 'Oh, ja?', zegt mijn Vader. 'Zij mag bij Mij aan tafel, haar viezigheid is voor betaald. Mijn eigen Zoon heb ik niet gespaard. Om haar. Om jou die dit leest.'. Weet je dat je een parel bent. Weet je dat je van waarde bent. Weet je dat de Vader je kent. En dan krijg je als vanzelf een gastvrij hart dat kan uitdelen. Ieder op de manier die bij hem/haar past. Ik heb sterk het gevoel dat ik uitdeel middels deze blogs. Dit is mijn talent en passie. Ik schrijf met plezier. Er worden zaadjes mee gezaaid. En wat de oogst is? Dat jij en ik bij Vader aan tafel zitten. Gastvrij onthaald. Eet smakelijk.

3 opmerkingen: