zaterdag 3 september 2016

Wonderen

Ik postte vanmiddag deze 2 dingen op FB, ná elkaar: 

'Ik wil niet klagen. Ben vooral dankbaar voor de mooie weken die achter ons liggen. Maar nu - na al weer een week met Jongste thuis en daardoor achterstallig huishouden en de hulp 3 weken op vakantie - wreekt het zich toch. 
Vanmorgen - toen man en jongste boodschappen deden - wat klussen gedaan. De keukenvloer, de bank grondig uitgezogen (waar halve chipszakken en ladingen rozijnen onder de kussens verdwijnen), de meest gore slijmselvlekken van Jongste voor de 100.000e keer uit de bank geschrobt, boven de meest stoffige hoeken gezogen en 2 wv's schoongemaakt. Met Jongste over de vloer lukt dit allemaal niet. Die zorgt alleen voor meer vervuiling... En dit was nog maar 1/8 van de huishouding. Het gewone stofzuigen van de rest van de kamers maar laten zitten. Want na 2 en een half uur werk, liep het zweet in straaltjes langs me heen en kon je me oprapen... Ben dan ook in bad geploft en nu in bed... Ver over mijn (lichamelijke) grens.... 48 km fietsen is minder zwaar voor me!!! 
Een veel meer dan gemiddeld huishouden is (lood)zwaar, waar we niet meer dan gemiddeld hulp bij hebben...
Nu uurtje rusten en dan een beginnetje maken met inpakken van tas voor het fietsen met mijn zus.' 

En

'Zie vorige post. Heerlijk hazenslaapje gedaan. Blij dat mijn lichaam een handrem heeft en ik die (uiteindelijk) wel voel. Dat is een enorme verbetering. Voor 2011 trok mijn lijf enorm aan de handrem, maar nooit geluisterd. Gevolg: Burnout. Luisteren is nog steeds moeilijk. En na zware verwerkingsjaren (van trauma's en verlies) en mijn voortdurende autisme lijkt die grens steeds lager te liggen. Maar dankbaar dat ik voel en de keus heb om te luisteren. En dat gaat steeds beter. En in sociaal opzicht ook meer rust in mijn leven (dankzij oranjeplannen (wat na jaren struggelen al 2 maanden hét wondermiddel blijkt te zijn!!) en de formidabele verwerking van verlies vriendin na die droom over Filippus). Ik voel me een gezegend mens dat steeds beter met eigen beperkingen leert omgaan.'

Ik weet gewoon zeker dat wonderen bestaan. Ik maak ze zelf mee. 
Soms gebeuren dingen voor je gevoel in een flits. Of de Geest er was om het te bewerkstelligen.

In september 2011 was ik dus officieel burn-out (daarvoor al mijn hele leven zonder dat ik of iemand het (h)erkende).
Pas in januari 2012 kwamen gigantisch veel verwerkingen op gang van opgekropte trauma's. Hoe dat begon? Op een avond dat ik niet meer verder wilde/kon, kwam ik in een huis van iemand, i.p.v. dat ik met mijn auto tegen het viaduct aankwam, wat de bedoeling was. Ik haal dat moment dat ik daar zat nog heel vaak terug. Persoon tegenover me stelde kennelijk dusdanige vragen dat het ene trauma na het andere er uitrolde (hetgeen het begin van alle verwerkingen betekende). Ik heb eindeloos geprobeerd (en nog) om die vragen aan mij gesteld terug te halen (wat meestal wel lukt met mijn fotografische geheugen). Maar het lukt me niet. Het moeten gewoon wonder-vragen geweest zijn... Om mij na 10tallen jaren uit mijn schulp te krijgen... En dat in één uur. Als dit specifieke wonder niet plaats had gevonden stond ik nu niet waar ik nu wel sta. 
Dit wonder-moment is daarna vertroebeld door heel veel geclaim en ellende en onbedoelde pijn. Maar als ik dat weer lostorn van het eigenlijke begin, krijg ik nog steeds kippenvel van dat wonder. En 10 dagen daarna vertelde ik alles aan mijn man, die ook niet wist wat ik verborgen hield. Dat was een moment waarop ik echte, diepe liefde voor hem voelde. Er viel een last van onze relatie.

Het andere grote wonder (zo ervaar ik het) is toch wel dat oranjeplan. Doordat ik van april tot juni therapie heb gehad waarin het groen- oranje-rood principe is uitgelegd en ik roodplannen gemaakt had, was dit een logisch gevolg. Dus op het juiste moment vond het gesprek erover plaats (ná de therapie... Het was al eindeloos uitgesteld, maar dat moest kennelijk zo zijn) en als het gesprek 5 minuten eerder geëindigd was, was dit idee nog niet op tafel gekomen. Maar ook hier was Zijn Geest, die dát niet liet gebeuren voor Zijn geliefde dochter. En nu heb ik een geweldige tool in handen, waardoor ik op dit vlak niet meer zo rood hoef te worden en wat dus véél beter is voor mijn eigen gezondheid. 

Waarom ik het hier beschrijf? Omdat ik dit echt als wonderen geleid door Zijn Geest ervaar. 
Er is niemand die mij zo goed kent als Hij. Ik huil van diepe dankbaarheid. En ben me er sinds vanmiddag - dat ik naar mezelf luisterde - weer extra bewust van. Dagelijks dank ik God voor deze wonderen.

 

1 opmerking:

  1. Mooi dat je dat ook zo ziet, wonderen bestaan zeker en Hij leidt je leven dat zie je maar weer mooi ❤️

    BeantwoordenVerwijderen