zaterdag 8 oktober 2016

EVA dag oktober 2016

Dat God een God van humor is, een God die zorgt en trouw is, zal weer blijken uit het vervolg van deze blog. 

In december 2015 ben ik samen met mijn man en mijn moeder naar het graf van mijn vader geweest in Medemblik. Hij ligt daar al sinds september 1970 begraven en we komen er nauwelijks. Dat we er samen met mijn moeder heen gingen was redelijk uniek. Een hele kostbare dag. 

 

Ik kan met mijn fotografische geheugen blindelings naar die begraafplaats rijden, maar de straatnaam ben ik me nooit zo van bewust geweest. 

Pas in dit voorjaar viel het kwartje. 
Mijn man, ik en jongste togen weer eens naar Veenendaal naar de Basiliek. Dit keer voor een kinderconcert van Elly & Rikkert. We komen daar sowieso geregeld. Elke derde zondag van de maand wordt er een singin gehouden en daar ben ik alleen of met een broeder uit de kerk, of met man en jongste geregeld te vinden. 
Maar in dit voorjaar reden we naar de Basiliek. We volgen dan de bordjes naar industrieterrein de Compagnie om bij de basiliek uit te komen. En opeens zeiden we tegen elkaar: 'de compagnie! Papa ligt begraven aan de compagniesingel!'.

En sindsdien heb ik altijd het gevoel als ik of we naar de basiliek rijd(en) dat ik een knipoog van papa krijg. Hij ziet me. Mijn eigen vader leeft bij Papa en geeft zo telkens een knipoog aan me. 

Vandaag was er een EVA dag in de basiliek. Ik zou er samen met een vriendin heen. Maar ze was ziek. Wat ontredderd schreef ik vanochtend dit op FB: 

Waar was je?
Ik weet het. Je kon er niets aan doen. 
Ziek zijn is overmacht. 
Ik ben zo vaak alleen naar zulke dagen geweest, maar voorbereid op twee voelt het opeens als de nacht. 
Op deze korte termijn zo'n twintig mensen gevraagd me te vergezellen. 
De antwoorden waren twintig keer nee. 
Wil er nou echt niemand met me mee? 
Onzekerheid valt als een deken over me heen. 
Is dit nu mijn netwerk? Ik voel me zo alleen!
'Zie je wel, ik ben niet in trek'. 
Waar zeur ik nou over?
Ik stapte toch altijd solo op zulke dingen af? 
Bang voor te veel prikkels? 
Altijd. Het thema van de dag is vertrouwen en angst. 
Dus ik ben moedig. Ik kleed me aan en ik zal alleen op pad gaan. 
Door de angst heen over 's Heeren wegen op weg naar zegen.
Teveel prikkels? Ik trek me dan terug. 
Anders kan ik niet eens terugrijden. 
Maar ik ga niet vluchten en deze dag alleen mijden. 
Waar was je?
 'Ik ben er', klinkt een stem uit de Hemel.
 'Ik ga met je mee'.'Ik zit naast je op de lege stoel'. 'Vandaag ben Ik jouw doel'.
Zegen op je zaterdag.

 

Dapper ging ik op weg. Wat bemoedigende reacties gelezen op mijn post. Dat deed me goed. 
Toen ik Veenendaal inreed ging ik weer dit bord volgen: 

 

Toen wist ik het opeens weer: het zit goed. Papa heeft me gezien. 

Een FB en blog-vriendin van me had ook mijn post gezien. Ze had nog willen reageren op mijn post dat ze ook ging en of we elkaar ergens zouden ontmoeten. Maar ze liet het los en liet het aan God over. Nou. God is een God die dat kennelijk onmiddellijk oppikt. Er reed een auto voor me, die de auto parkeerde op een parkeerplaats bij een kantoorpand. In een flits bedacht ik dat dat ook een handige parkeerplek was, dus floep mijn auto ernaast. En ja hoor! Daar spreekt iemand me gelijk bij mijn naam aan! Het was die vriendin (https://www.facebook.com/marge.buitingaploegman) die de ontmoeting bij God had gelaten. Dat was geen toeval. Dus de rest van de dag bij haar en haar schoondochter gezeten. 

Het thema was dus over angst en vertrouwen. Tijdens het ochtendprogramma hadden we de opdracht om een psalm te herschrijven naar je eigen situatie van vandaag. Psalm 121. De mijne werd dit: 

Ik sla mijn ogen op en kijk naar de angst om niet geliefd te zijn. 
Waar komt mijn hulp vandaan? 
Mijn hulp komt van mijn Vader die mensen stuurt die me geliefd doen weten. 
Hij kent precies mijn situatie. 
Hij beschermt me tegen afwijzing. 
De Heer is mijn geliefde. 
Schepper van onverwachtse ontmoetingen. 
Hij geeft beschutting als ik me eenzaam voel. 
Hij behoedt me tegen mezelf niet geliefd voelen. 
Mijn Vader houdt de wacht over mijn eenzaamheid en het me overgeven aan contact en verbinding met anderen. 
Mijn gevoel van eenzaamheid en niet geliefd te zijn zal me niet doen wegkwijnen. 
Mijn leven lang geeft Hij me knipoogjes.

's Middags was er een seminar van kunstenares Wilma Veen. Prachtig zoals zij dingen verwoordt en verbeeldt (https://www.facebook.com/wilma.veen.35). Ik heb van de vriendin die God me gestuurd had en waar ik dus naast zat dit prachtige geschenk gehad (voor mijn nabije verjaardag): 

 

Dit is dus verbeeldt door Wilma Veen. 

Als je loslaat gebeuren er wonderlijke dingen. Margé liet de ontmoeting los en God arrangeerde hem. Dat ik mijn auto uitgerekend naast de hare zette kon niemand tevoren bedenken.

Al met al kan ik terugkijken op een geslaagde en gezegende dag. En het op deze manier opschrijven ervan helpt me om al die prikkels in mijn overvolle hoofd wat te stroomlijnen.

4 opmerkingen:

  1. Fijn dat je zo op deze dag terug kunt kijken! En wat een mooie psalm heb je gemaakt. Het lukte mij niet om er iets van te maken.... goede zondag! Margé

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat dapper van je. En wat een fijne dag is het zo geworden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat dapper van je. En wat een fijne dag is het zo geworden!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dapper echt.....en Hij zag jou angst en heeft je inderdaad gezien en jullie samen gebracht zodat je toch niet alleen was op die dag ❤️

    BeantwoordenVerwijderen