donderdag 20 oktober 2016

Ik overzie het niet...



 Ik las een keer in het boek Hartstocht van Coby Kremer een opdracht om je voeten over te trekken en daar in te schrijven wat je NU bezig houdt. En dat daarna in een andere kleur buiten de voet samen te vatten. Het was herfstachtig weer vandaag, dus na een korte wandeling door het prachtige Oss, besloot ik dat eens te gaan doen.

Herfst in Oss.

Ik trok mijn voeten over en begon te schrijven. Vooropgesteld dat er geen goed of fout is, schrok ik van wat ik schreef. Het is precies wat mijn leven kenmerkt. Of het nou om het verleden gaat, de toekomst of om hoe ik er nú bij sta....

Ik zal de punten even uittypen. Daarna mijn samenvatting (in het roze) en daarna de uitleg.

Punten in de voeten:


  • Nog steeds dagen/momenten van verdriet over onrecht en niet begrepen zijn in mijn leven.
  • balans
  • meer groen
  • oranjeplannen die rust geven, waardoor ik minder vaak rood hoef te worden.
  • Ik wil een gedichtenbundel uitgeven, maar blijf op 80% hangen, omdat ik niet overzie wat de resterende stappen (moeten) zijn.
  • hulp gevraagd bij bovenstaande... aan een professional... wat veel geld gaat kosten (150 euro). Zó groot is mijn nood van het niet overzien.
  • Op zoek naar christelijke begeleiding voor mijn autisme. Omdat de eigen bijdrages via de gemeente (wmo/CAK) te hoog zijn, is zelf betalen áltijd goedkoper. Maar dan nog gaat dat 120 euro per maand kosten. Iemand die christen is én verstand heeft van autisme is zeldzaam in deze regio. En dan moet je regio ruim zien. Ik ga in januari starten met een begeleidster uit Veldhoven. Er is contact via mail mogelijk. Maar het gaat dus 120 euro per maand kosten. En als ik kijk naar wat we nu elke maand interen op het spaargeld dat we nog hadden... Dan wordt toch een probleem als dat een structurele kostenpost wordt. En dat zou het moeten worden, want autisme heb je niet voor even... Kortom... ik overzie dit ook voor geen meter... Het geeft me alleen maar een depressief gevoel....
  • eenzaam, maar óók gezien door God (recentelijk nog in het klooster, maar elke dag).
  • Liefde van gezin.
  • Zorgen om Vincents toekomst.
Mijn samenvatting:

Een brei aan dingen die ik niet kan overzien:
  • geld
  • gedichtenbundel
  • toekomst Vincent
  • mijn eigen verdriet om onrecht (omdat ik niet weet of en wanneer de Rechter recht doet, overzie ik dat ook niet... de Rechter hééft recht gedáán... wanneer zie ik dat?
Uitleg

Dingen niet overzien...
Dingen die te groot en onoverzichtelijk voor me zijn.
En dit gaat dieper dan overzicht en structuur aanbrengen in een dagritme. Dat is er maar een mini-onderdeeltje van. Iets wat ik met mijn intelligentie uitstekend kan doen. Daar heb ik mezelf gedurende mijn leven wel veel trucjes voor geleerd.
Maar de overige dingen...
niet overzien...
Dat is groter ...
dat is dieper...
Ik weet dan ook niet waar ik er hulp voor moet vragen...
Ik belast mijn man er mee en verder draag ik de rugzak in mijn binnenwereld. Dus mensen weten niet dat ik (nog steeds) hulp nodig heb.
Neem als voorbeeld die gedichtenbundel.
Een jaar geleden was die al bijna af.
Toch maar hulp gevraagd op FB of mensen mee wilden kijken. 
Dat hebben 2 mensen gedaan.
Maar dan komt een gecorrigeerde tekst terug.
En dan?
Hoe verdeel ik het over de bladzijden?
Als een gedicht meerdere bladzijden bestrijkt, hoe moet dat dan?
Pagina-indeling kun je niet aanpassen, want ik gebruik een template voor de site waarop ik het boek wil gaan publiceren. 
Hoe zit dat met een voorwoord?
Wanneer is het af?
Soms heb ik het nodig dat iemand naast me komt zitten en me letterlijk op weg helpt. Even voordoet wat de stappen zijn, en dat ik het dan weer kan oppakken. Tot dat ik op het volgende niet-overzien-punt kom. Dan doe ik weer een nood-oproep via FB. En dan zeggen de eerdere helpers terecht: maar ik hád er toch tijd in gestoken? Ik had toch gecorrigeerd en tips gegeven. Ja, dat is zo. Dat weet ik. Dat waardeer ik ten zeerste. Maar toch ben ik weer op een punt dat het overzicht kwijt is. 
Omdat de eerdere helpers mij dan zien als een bodemloze put, trekken ze zich terug.
Dus wil ik nu eindelijk eens een project afkrijgen in mijn leven, moet ik maatregelen nemen. Nu gaat een tekstschrijver me helpen. En dat gaat 150 euro kosten... Een andere uitweg zie ik niet meer...

En m.b.t. die hulpverlening. De combi christelijk en autisme voor volwassenen is een hele zeldzame in Nederland. Er heeft ook iemand mee-gezocht en gekeken van een organisatie die verstand heeft van beiden. En die kwamen tot dezelfde conclusie. Het is een onmogelijke missie. Uit die onmogelijkheid heb ik dit er uit gefilterd. Een lieve vrouw. Ze is hier al een keer geweest. Omdat ik nu in het najaar die 150 euro aan die gedichtenbundel kwijt ben, besloten om pas in januari te starten. Maar het blijft beklemmen... want ik overzie het niet...

En dat was vroeger op school (in die tijd was nog nauwelijks iets bekend over autisme, laat staan dat ik het had...). Ik moest op de havo voor Nederlands een werkstuk maken wat aan het einde van het schooljaar af moest zijn... zoek het maar uit... Ik overzie dat niet!!! Qua intelligentie kon ik het prima. Maar zo'n opdracht was veel te vrij. Dan verlam ik. Dan komt er geen werkstuk.Dan komt er geen gedichtenbundel. Dan komt er geen... 
Dan blijf ik zitten of liggen op de bank. Vroeger met een zak chips er bij. Dan blijf ik zitten - ga ik niet over - , omdat ik niet overzie hoe ik van het gepest worden af moet komen, etc.
M.b.t. dat werkstuk: ik overzag dat niet. En dan wil ik vluchten. Ik wilde letterlijk van de havo af. Ik had al mavo en bedacht als vlucht om naar de politie-academie te gaan. Mama nam mijn nood-roep serieus en ging samen met mij praten met de directeur. Ik geloof dat die man eerst een half uur bij moest komen, van het feit dat ik naar de politie-academie wilde... Daarna probeerde hij me in het gesprek wat te motiveren om door te gaan. 
Maar het daadwerkelijke probleem werd aangepakt door de hulp van mijn moeder én mijn (fiets)zus. Ze gingen naar de bibliotheek om artikelen uit te zoeken. Maakten er samenvattingen van, omdat mijn leestempo zo schrijnend laag is. Typten stukken tekst uit, terwijl ik op school was. Niet omdat ik lui was, of om mij geen eigen verantwoordelijkheid te geven... Dat doe je bij 'gewone' kinderen: je geeft hen passend bij hun leeftijd eigen verantwoordelijkheid en dat overnemen is onverstandig. 
Maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken heeft de verlamming niets met luiheid te maken... 
En dat hebben mijn moeder en zus opgepikt (zonder dat toen iets over autisme bekend was). Dankzij de voor-gekauwde maaltijd, kon ik het hapklaar doorslikken. Stapje voor stapje. Hapje voor hapje. 

Ik overzie het niet...
Als je op een willekeurige dag vraagt hoe het met me gaat, heb ik - in het nu - altijd wel een aantal dingen die ik niet overzie... Dat uit zich als luiheid. Als 'negatieve woorden spreken'. Als... 
Het is een schreeuw om overzicht.
Een levenslange schreeuw. 
En die resoneert dagelijks mee in mijn leven.
Een schreeuw die ik voor mezelf houd. En als ik hem deel, wordt het als een bodemloze put ervaren... Dus je stopt met schreeuwen. Of van ellende besteed je er je spaargeld aan. 


1 opmerking:

  1. Ik heb geen autisme maar heb er op dit moment wel enorm mee te maken.....voel je onmacht, je frustratie, het niet kunnen overzien, je vragen bij als de dingen anders gaan dan jij in je hoofd hebt .......dat is moeilijk en ik kan je er alleen maar sterkte bij wensen en voor je bidden, iets wat ik sowieso iedere dag doe 🌹

    BeantwoordenVerwijderen