vrijdag 21 oktober 2016

Mooi hoor...

Mijn man deelde vanmiddag een foto op FB van jongste zijn klasje. Vanwege de privacy zet ik die foto niet in deze blog (alleen jongste er uit geknipt).
Als reacties komen er uitspraken als: 'mooi hoor', 'mooie foto', 'mooi'. En zeker. Het zijn stuk voor stuk Koningskinderen, schepselen van God. Dat op zich is al mooi. Dus ik (we) ontvang deze reacties als iets moois. Maar ook als iets dubbels. Als ik een andere ouder met een gehandicapt kind spreek, zeg ik ook dat het kind mooi is. En mensen die er zelf niet mee te maken hebben, zeggen het ook met een troostende bedoeling. 'Wees niet verdrietig om je kind. Het is mooi. Het is een Koningskind. ' Ze willen je ermee troosten dat gehandicapt zijn niet erg is en 'ze' er bij horen. Het is een sociaal gepaste reactie. Misschien zou ik een reactie als 'goh, die ziet er abnormaal uit voor een 13 jarige', wel eerlijker vinden. Verdrietig. Maar wél eerlijk. Want als je dat sociaal gepaste van 'een gehandicapte mooi moeten vinden' loslaat, zie je 'abnormale kinderen'. Maar niemand durft dat eerlijk te zeggen. (En daar heb ik als autist weer moeite mee. Zeg wat je denkt en doe wat je zegt. Laat je gedrag kloppen met mat je voelt, denkt en zegt. Dat is voor mij duidelijk. Niet met je hart liefhebben en in je gedrag afstand inbouwen, omdat ik niet adequaat met liefde om kan gaan. Van die dubbelheid moet ik echt huilen. Of je haat me en neemt afstand, of je hebt me lief en laat dát blijken. Zo voel ik ook dat 'mooi' roepen op zo'n foto eigenlijk een eerste eerlijke observatie verbloemd).
Als ik die foto zie en net doe of ik er buiten sta, dan zie ik kinderen die stuk voor stuk wegkijken van de camera, scheef hangen op of in hun stoel, hun ogen dichtknijpen en hun mond wijd opensperren. Op zich mooi. Het zijn kinderen die niet bezig zijn met hoe het hoort, laat staan dat ze proberen sociaal gewenst gedrag te vertonen. Maar juist als ik kijk met ogen van Jezus naar deze foto, zie ik ook gebrokenheid. Durven we dat te benoemen? Mag dat er zijn? En met gebrokenheid bedoel ik niet dat deze kinderen of jongste minder waard is/zijn. Maar met heel snel het goedbedoelde en troostende mooi er op te plakken, veeg je ook onder het tapijt dat het leven zo niet bedoeld was, maar wel zo is. Het is wat het is. En soms is dat niet mooi. Soms is het afschuwelijk om handicap in de ogen te kijken. Van mijzelf. Van jongste. De twee miljoenste poepbroek te verschonen (sorry, ik ben de tel kwijt geraakt in die bijna 14 jaar en mijn man heeft er minstens de helft van verschoond (daar draait hij zijn hand niet voor om. Doet hij uit pure liefde voor het kind)). Maar dit gebrek van Jongste, en dit hele klasje, hoort ook bij het leven. We leven in een gebroken wereld. En dat is niet alleen maar mooi. Eigenlijk vind ik het helemaal niet mooi, als ik naar die kinderen op de foto kijk. Ik voel compassie. Zoals Jezus met compassie naar gebroken mensen kijkt. En huil Zijn tranen en houd van deze kinderen, zoals Hij van ze houdt... maar mooi vind ik het niet. Ik heb ze lief. Dat is een beter woord. 

 

2 opmerkingen:

  1. Dag Justine, je kent me niet, maar ik lees je bericht en het raakt me. Ik begrijp de mensen die dit zeggen 'je hebt een koningskind'. En ik begrijp wat het met je doet (denk ik). Ik heb geen antwoord en dat is er misschien ook niet. Soms is de vaststelling dat we in een gebroken wereld leven en dat we gebroken mensen zijn, het enige antwoord. En dat onze Heer altijd deze gebroken mensen opzoekt. Dat Zijn hart naar gebroken mensen uitgaat. Maar ja, soms ben je gewoon hartstikke boos om die gebroken schepping. Want je voelt ook, juist doordat je de Heer kent, dat het niet zo bedoeld is. Naarmate we de Heer beter leren kennen en af en toe een glimp van de hemel mogen zien, wordt de pijn om deze gebrokenheid schrijnender. En als het om jouw kind gaat komt het zo dichtbij dat, tja... Dankjewel voor je open en eerlijke bericht. Waarin ook je liefde en overgave voor onze Heer in doorklinkt. Daarmee inspireer je me. vriendelijke groet,
    Hans

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve jij.....ik begrijp wat je bedoelt en hier hebben we er ook iedere dag mee te maken, ook mijn jongste dochter is lichamelijk en psychisch beperkt en incontinent en heeft heel wat zorg en aandacht nodig dus we hebben hier ook alle zorg voor haar.......toch durf ik te zeggen dat ik haar mooi vind, ondanks dat ze niet voldoet aan de " normale" norm van deze maatschappij.......ik snap jou ook als je zegt dat je hem lief hebt maar tegelijkertijd de gebrokenheid van deze wereld ziet.......voor mij persoonlijk zeg ik dat ik een mooi, uniek, lief kind van Hem mocht ontvangen dat net als alle anderen geschapen is naar Zijn beeld. 😘

    BeantwoordenVerwijderen