maandag 3 oktober 2016

Wanneer ben ik je volwassen dochter?

Afbeeldingsresultaat voor boef achter struik


Sinds ik het boek Grenzen aan het lezen ben, ben ik me nog meer bewust van hoe dingen 'fout' liepen in mijn ouderlijk (moederlijk, want ik had al heel jong geen vader meer) gezin. Ik heb er geen oordeel over. Ik constateer dat het gebeurd is en dat dat óók weer patronen zijn die bij mijn moeder ontstaan zijn door gebrokenheid. Ik houd nog net zoveel van mijn moeder, maar ben me wel bewuster van de dingen die 'fout' gingen en dat ik daar nú uit moet stappen.
Zo zat mijn moeder barstensvol met angsten. Ik mocht nooit alleen over straat in de avond. Zodra het donker was (in de winter al heel vroeg), begeleidde ze me naar activiteiten en haalde me op.
Zo stond ze op de hoek van de straat (ze mocht van mij niet in zicht staan, omdat ik de enige was die opgehaald werd en ik me schaamde) als ze me ophaalde van dansles: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/09/dansles-en-sporten.html.
Maar óók 10 jaar later - ik was al volwassen - toen ik in Tilburg studeerde. Als ik 's avonds een activiteit had, stond zij aan de trein om me op te halen. Ik mocht niet alleen door het donker naar huis. (Terwijl mama wel alleen door het donker naar de trein fietste; een auto hadden we niet).
Ja, ik was een meisje. En ja, ik was een kwetsbaar meisje.
Maar ik haal het niet in mijn hoofd om onze oudste zoon van de trein op te halen als hij een keer in de avond thuis komt. Tenzij hij het specifiek vraagt. Tuurlijk maak je je als moeder zorgen om je kind en ben je blij als het veilig thuis is. Maar zij projecteerde haar angst zo zichtbaar en hoorbaar op mij dat het mij écht belemmerde. Ik besloot thuis te blijven van veel activiteiten omdat je als (volwassen) kind het niet kunt verdragen als je moeder zo angstig is. Je wilt die pijn niet.
Bij oudste (en zeker door het boek Grenzen) weet ik - dat als ik bang ben - dat MIJN rugzak is. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen angst. Ik moet er mee naar God of manlief gaan en het in Zijn hand leggen (in de wetenschap dat Hij zorgt). Mijn moeder droeg niet zelf haar rugzak, maar legde die door haar grote angsten op haar kinderen! Dat is niet gezond.
En ja, dat doet ze nog steeds. Binnenkort start ik mijn 50e levensjaar in het klooster. Dat aan mijn moeder verteld (al 20 keer, want door haar ouderdom vergeet ze het telkens). Maar ook nu weer angst: bang dat het een sekte is en bang dat ik in de sekte gehouden word (die angst heeft ze altijd als ik naar activiteiten betreffende het geloof ga). Ze is bang dat ik me laat beïnvloeden, laat inpakken door 'extremisten in het geloof'. Waar die angst vandaan komt? Geen idee! Mijn lieve moeder is één brok angst, en ze is ook enorm beschadigd door het leven. Het één staat vrees ik niet los van het ander. Dus ik heb oprecht medelijden met haar, maar kan (en wil!) het niet voor haar oplossen.
Ik vertelde het haar weer, toen ze naast me aan tafel zat. Haar angstige ogen keken opzij naar me: 'ze houden je toch niet?!'. Ik stangde haar wat: 'tuurlijk houden ze me!, een heerlijke omgeving voor me: rust regelmaat, geen last van mijn kinderen meer, lekker vrij'. Ik zag haar blik nog meer verstarren, want dan trapt ze daar nog in ook. Zó bang is ze dat dát werkelijkheid wordt.
Maar haar angst heeft niet meer zoveel macht over me dat ik er om thuis blijf. Ik schreef wel naderhand dit gedicht voor mezelf om deze prikkel te verwerken:

        Mama, wanneer ben ik je volwassen dochter?
Wanneer heb je vertrouwen in mij?
Ben ik nog steeds je kleine kind,
dat alleen de weg niet vindt?
Ik zag de angst in je ogen.
Nu.
30 jaar geleden.
Bang voor elke struik en boom.
Hoe zelfverzekerder je je over straat beweegt,
hoe kleiner de kans dat een crimineel je van straat veegt -
zo leerde ik bij een zelfverdegingscursus voor vrouwen,
al wat jaren geleden.
Jij projecteerde geen vertrouwen, maar je angst op mij.
En natuurlijk overzie je als ouder meer en beter wat er fout kan gaan.
Maar jij ziet de wereld niet anders dan dat.
En je volwassen dochter nog steeds als dat kind dat in zeven sloten tegelijk loopt.
Mag ik eindelijk volwassen zijn?
Kun je me eindelijk eens vertrouwen?
Ik ben bijna NEGENENVEERTIG.
Laat me los.
Angst projecteren is geen liefde.
Liefde is loslaten en vertrouwen.
Ik wil als kind niet de angst in je ogen lezen
en horen in het beven van je stem.
Dat dwingt me bijna om mijn vleugels niet uit te slaan.
Want je wil als kind niet dat je moeder angstig is.
Dus geef ik toe. En blijf ik thuis.
Mam, mag ik nu op éigen benen staan?
Ik besluit op pad te gaan.
Met de angstige ogen in mijn ziel gekerfd.
Wat had ik graag ogen vol vertrouwen gezien.
Maar ik ga.
Want ik sta.

Los van jou op eigen benen.

Ik heb getwijfeld of ik haar het gedicht zou laten lezen. Ze is 86 en zo kwetsbaar. Kan ze die pijn nog aan? Want zij ziet zo'n confrontatie als een verwijt. Ze bedoelde het toch zo goed? 
Helemaal waar! Ze bedoelde het goed! In haar ogen is liefde je kind beschermen tegen alle boeven in het bos. En dat zijn er veel, want elk mens is een potentiële boef. Beschermen is: je kind weghouden uit dat bos, in plaats van het wapenen om dat bos in te gaan. 
Weetje.... Je kan het niet meer over doen. En wat zou mijn doel zijn, als ik het aan haar belijd? Is mijn doel dat ze verandert? Ik denk dat dat op haar leeftijd niet meer lukt. Bovendien kun je een ander niet veranderen. Mijn doel is ten diepste dat ik volwassen wil zijn! Gezond volwassen. En volgens mij geef ik dat voorbeeld al, door niet meer naar haar angst te luisteren. Het is háár angst. Niet die van mij. Het zou fijn zijn als ze die niet meer had. Maar het ligt niet in mijn mogelijkheden dat weg te nemen. 
Haar hiermee confronteren zou ook niet zijn om haar dingen te verwijten. Het is enkel om in liefde haar te confronteren met de ongemakkelijke waarheid. In liefde, want ik houd hierom geen haar minder van haar. Ik houd juist ontzettend veel van haar. En ook van mezelf. 
MIJN angst is dat haar hiermee confronteren niet wijs is. Met die angst ga ik naar God. Hij weet er van. En Hij zal me helpen volwassen op de angst van mijn moeder te reageren.
Ik ga. Want ik sta. Los van haar op eigen benen.

2 opmerkingen:

  1. Wijze woorden. Liefdevol ook naar je moeder toe. De foto links, laat eigenlijk het beeld zien wat je beschrijft: een kind dat zachtjes 'vooruit' geduwd wordt. De twee handen lijken, als je wat minder scherp kijkt, net op twee vleugels! Sterkte met boek en moeder en een fijne tijd in het klooster!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi, wat open en eerlijk.....en wat liefdevol maar je moeder. Wijs ook, omdat je zelf inziet dat je moeder het goed bedoelde en je nu ze kwetsbaar is haar niet hiermee wilt confronteren .......ik snap ook heel goed dat dat een angst is. Leg dat maar bij Hem neer, Hij kent je verdriet, je pijn, je vragen en ook je relatie met je moeder 🙏🏼😘. Ik wens je een hele mooie, gezegende en fijne tijd toe in het klooster en hoop dat je er rust mag ervaren en kracht om met Hem je nieuwe levensjaar in te mogen gaan.

    BeantwoordenVerwijderen