zondag 30 oktober 2016

Wat een week

Vorige week best bijzondere dagen gehad.

We hadden onverwachts jongste een paar dagen thuis. Hij zou uit logeren gaan, maar op de opvang was een virus uitgebroken. En het waren mooie dagen. We hebben hem betrokken bij de verjaardag van mijn man. We zijn een prachtige wandeling op de Veluwe gaan maken.


Het was prachtig zonnig herfstweer, dus heerlijk genoten.
Na afloop met mijn moeder erbij bij de McDonald's gegeten, wat voor jongste sowieso een feest is. Hij geniet dan zo intens. Heerlijk in zijn eigen wereldje.
Daarna thuis nog koffie met gebak en verjaardagsliedjes aan. Jongste die danst en glundert. 
Een genietende jongste, die op zijn manier volledig en volop meedeed met het feestje.

Een dag later ging mijn man met hem zwemmen. Met de tandem richting zwembad en wederom heerlijk genieten. Geef hem water en hij is op zijn gemak. Een echte waterrat, die met zijn eigen ontwikkelde zwemslag ook heerlijk watervrij is. De poepbroek die manlief dan halverwege zo'n middag moet verschonen in een te klein zwembad-toilet, daar draait hij zijn hand niet voor om.

Op dinsdag wisten we dat jongste alsnog op woensdag naar de opvang kon.
Terugkijkend op onverwachts mooie dagen, ontstond er een emotioneel gesprek met mijn man waarover ik dit op FB schreef:

'Terwijl ik aan het kokkerellen ben aan het praten met mijn man over jongste nu en de toekomst van jongste. Vooral mijn doet enorm zijn best om zijn jeugd vol te bouwen met heel veel mooie momenten. De vakantie's. Het zwemmen. Het wandelen. Hem betrekken bij dingen. Wij merken in kleine dingen dat hij ook een fotografisch geheugen heeft. En we hopen dat als hij later ergens woont en wij er niet meer zijn, er een warm en veilig basisgevoel in zijn binnenste gelegd is. Want hoe goed ze bij instellingen ook hun best doen, ze kunnen geen thuis bieden. Veel personeelswisseling. Na het avondeten wordt er al begonnen met douchen en op bed leggen (dus niet meer wandelen), want om 22.00u wordt alles overgedragen aan de nachtcentrale. Ook op oudejaarsavond bijvoorbeeld (waar we hem ook bij betrekken). Vincent is heel sfeergevoelig. Zo voelt hij ook als er een jarige is. Afgelopen zondag toen manlief jarig was zag je een kind dat genoot, danste, straalde, blij was en dankbaar was dat hij bij het gezinsfeestje betrokken werd. Dat voel ik aan, zonder woorden. En hij ook. Zulke dingen komen nóóit meer terug. En natuurlijk kun je ons nu troosten met 'nog geen zorgen voor morgen'. Maar als ouder ben je toch soms bezig met zijn toekomst en valt het als een deken van verdriet over je heen... manlief zei in tranen: Hij gaat een verdrietige toekomst/leven tegemoet. Daarom wil hij hem naar vermogen nog alles geven. Je denkt er liever niet over na. Maar soms gebeurt dat... Omdat het op een dag realiteit is...'

Het is heel reëel verdriet, waarbij het goed is dat het af en toe besproken wordt. Alleen dat geeft lucht in alle zorgen. Zorgen die er niet minder om worden, maar wel anders als ze in het licht worden gebracht. 
We hebben er ook hele respectvolle reacties op gehad, hoewel het daar niet om te doen was: https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/1219796421399260?pnref=story.

Een dag later - na het wegbrengen van jongste - ging ik met een broeder van de kerk naar een Singin op de Markt in Veenendaal, georganiseerd door Nederland Zingt van de EO.

Wat hebben we genoten. Het was goed om die knop even om te zetten en Hem toe te zingen. In de openlucht nog wel. Het was een feestje, midden in de zorgen. Het was goed / een zegen om daar geweest te zijn.


Dit is overigens de gehele uitzending: 
https://www.facebook.com/NederlandZingt/videos/1181108375283689/?pnref=story


Na afloop Kees Kraayenoord nog even een handje gegeven. Een geweldig lieve en warme man, met een hart voor Hem en mensen. Zo heeft hij op de ochtend dat we in zijn gemeente te gast waren bij de CD-presentatie van zijn CD 'Feest van genade' ook letterlijk jongste omarmd.


 Na afloop van de CD-presentatie in de Basiliek in Veenendaal 
van de CD 'Feest van genade'.

Dus had het op mijn hart hem even een handje te geven. 
Daar stond ik. Kees nog half op het podium en ik een paar treetjes lager op straat niveau. Een beetje een ongemakkelijk gevoel daardoor. Dus wat nerveus wees ik naar degene die me die middag vergezelde om hem voor te stellen. Ik wist me zo gauw geen raad met de situatie. Kees kennelijk wel. Want de roos die hij gekregen had - als dank aan het meewerken aan de Singin - gaf hij spontaan aan mij. Als dank dat wij helemaal uit Oss waren gekomen om dit feestje mee te maken.

Eenmaal thuis kreeg die roos uiteraard een mooi plekje. Ik vond het een enorm lief gebaar. Zulke dingen doen me goed. Ik ontvang het als Zijn knipoog dat we gezien worden.


Dezelfde avond lag ik al vroeg op bed. Een hevig oorpijn en hoesten overviel me. Ik raakte daar wat van in paniek. 
Maar telkens als ik in paniek raakte kwam dat beeld van die roos bij me. Mijn leven begint de laatste tijd wat te bloeien. Maar dat wil niet zeggen dat er geen doornen meer zijn. En die doornen doen soms zeer. Daar steek je je aan. Ik word gezien. Ook als ik last heb van die stekelige doornen.
Maar ik moet zeggen dat ik na een aantal brakke nachten met oorpijn wel op ben. En dan ben ik kwetsbaar voor heel erg rood worden... dat gebeurde ook. Zoals je in deze oude blog over 'telefoonterreur' kon lezen, ontstaat er bij mij ern vorm van paniek als iemand bij herhaling de telefoon niet opneemt: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/telefoon-terreur.html. In dit geval was het bij mijn eigen man. Hij was naar mijn moeder toe en ik wilde hem wat vragen. Hij bleek in de tuin bezig en zijn telefoon lag binnen. En mijn moeder is zo doof dat ze haar vaste telefoon nauwelijks hoort. Dus na 20 keer afwisselend mans mobiel en moeders vaste nummer bellen, ben ik vanbinnen ontploft. Zo rood als een tomaat. En dan zal ik de details besparen hoe ik dan tekeer ga en HELAAS mijn gezin daar in meetrek... ik heb daar dan naderhand zo'n spijt van! Ik wil niet zo met mijn geliefden omgaan!!! En aangezien dit niet de eerste keer is, besef ik dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven moet nemen en ook hiervoor een oranjeplan moet maken. Dat als iemand niet gelijk op kan of wil nemen ik mezelf niet steeds verder over de kling ga jagen, maar dat ik letterlijk stappen bedenk die me helpen dan anders te denken en anders te handelen. Want een rood-plan is leuk... hoe ik tot rust kom na rood, gaat me steeds makkelijker af. Maar het blijft brandjes blussen... de doorns blijven me dan steken... ik ga de komende tijd aan de slag met ern plan voor die telefoon-paniek-rood-worden. Dit kan niet meer. Niet voor mezelf. En niet voor mijn geliefden. En als ik dan zo'n oranjeplan heb en het blijkt in de praktijk te werken, dan kan ik zelf ook weer een beetje bloeien als die roos. Zoals dat bij de andere getekkelde risico-op-rood-worden-projecten al zijn vruchten afwerpt. En de vrucht van deze ernstige rood-aanval is dat ik me nu bewust ben geworden van een volgend project dat ik echt aan moet pakken. Bij herhaling gaat dit 'fout' al gedurende mijn hele leven. Dus niet meer wachten totdat ik met een roodplan brandjes moet gaan blussen, maar eerder actie. 

En dan nog een mooi gebaar van mij voor mijn man. Mijn man werkt zich soms een slag in de rondte voor ons gezin. Hij is enorm dienend. Over grenzen gaat hij soms door. Omdat het moet. 'Je doet het gewoon', zegt hij dan. Hoe zwaar het hem soms ook valt. Ik heb hem genomineerd voor de Goot500, omdat ik vind dat daar best wel wat liefde tegenover mag staan. Dat wilde ik voor hem doen. (http://www.eo.nl/geloven/programma/goot500/nieuws-detail/artikel/wat-is-de-goot500/). En dik verdiend staat hij er in.  



1 opmerking:

  1. Mooi om te lezen, vooral het voorbeeld vd roos, de bloem bloeit en jij bent inderdaad aan t bloeien maar de doornen blijven soms zo hardnekkig stekelig....ik wens je alle succes met het maken van je oranjeplan en jullie hebben mijn respect 😘

    BeantwoordenVerwijderen