donderdag 10 november 2016

Conflictvermijdende pleaser

Ik las dit e-book van Corianne Ros en Michelle van Dusseldorp: http://www.meergenietenmindermoeten.nl/De_please_disease.pdf.

Er worden ook diverse please-types behandeld, dus braaf deed ik de zelftest. Er eigenlijk al van uit gaande dat ik de manipulatieve pleaser zou zijn. Een type dat ontstaat in de peutertijd. In mijn geval in de periode dat mijn vader overleed en het contact met mijn moeder definitief veranderde. Het zou me niets verbazen, omdat ik dat ook zo vaak terug krijg dat ik zo ben...

Maar mijn verbazing was groot toen de uitslag van de test binnen kwam:


Wat schetst mijn verbazing? Ik ben een conflictmijdende pleaser! Een type dat ontstaan is in de pubertijd, doordat je je niet goed tegen je ouders kon afzetten.
En... dat manipulerende komt niet eens op de tweede of derde plek, maar pas op plek vier...

In bovenstaande link kun je meer lezen over wat de verschillende types inhouden.
Maar ik zal even kopiëren wat er staat bij de conflictvermijdende pleaser:


En ik had verwacht dat het 'erkenning-zoekende-please'-type bij mij ook wel hoog zou uitvallen. 
Omdat me dat ook zo vaak gezegd is. En wat je vaak gezegd wordt, daar ga je zelf in geloven - zeker als het gezegd wordt door mensen waarvan je denkt 'die zullen het wel weten'. Maar dat type ben ik - volgens de test - niet echt. Dat komt minder naar voren.
En hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik denk dat het conflict-vermijdende inderdaad is wat ik (hoofdzakelijk) ben.

Neem als voorbeeld dat mensen tegen me zeggen dat ik een erkenning-zoekende-pleaser ben (in de bijgevoegde link kun je lezen wat het inhoudt). Ik doe iets voor een ander om er erkenning voor te krijgen. Zelf voel ik op mijn klompen aan dat dat ten diepste niet mijn motivatie is. 'Ja, dat is het wel... en in die behoefte wil ik niet voorzien.' Om het conflict te vermijden ga ik doen wat in mijn vermogen ligt om aan mijzelf te werken en aan mijn kind-noden die aan het erkenning zoeken ten grondslag kunnen liggen. Ik vermijd het conflict en heb iets gedaan wat jij wilde. Stoppen met erkenning zoeken. Zo is het meermaals in mijn  leven gegaan. Want zo ziet mijn gedrag er aan de buitenkant uit. Misschien ook wel omdat ik door mijn autisme zo moeilijk in staat ben om naar buiten duidelijk te maken wat vanbinnen leeft. En dan ga ik proberen op een manipulerende manier mijn binnenkant bij jou door je strot te duwen. Ja maar.... 'ik ben toch vrij of ik dat aanhoor of niet'... Dat klopt. Daar ben je vrij in. Maar volgens mij heb jij nog slechts mijn buitenkant gezien... Wil je luisteren? Nee, je claimt. Vervolgens doe ik er alles aan om niet meer die claimer te zijn... Omdat ik een discussie hierover nooit win. En dan vermijd ik maar het hele conflict. Na heel veel tegensputteren en uitlegwerk, plak ik zelf ook maar het etiket 'claimer' op mijn ziel. En ik wil uiteindelijk ook geen ruzie. Dus daarom houd ik mijn mond dicht. 
Weet je hoe vaak zoiets in mijn leven zich heeft voorgedaan?
Heel vaak.
Van psycholoog tot dominee, van coach tot leraar.
Dat is één van de redenen dat ik in de derde klas van de mavo niet gehoord werd door mijn klasseleraar over het pesten van de klas. Ik heb verscheidene pogingen gedaan het uit te leggen. Maar door mijn gebrekkige formuleren kom ik dwingend over. Als een stampende peuter (hoewel ik dat naar de buitenwereld veelal inhoud). Met als gevolg dat de klasseleraar het gezeur vond en maar niet meer naar me luisterde. 'Oh daar komt ze weer met haar aandacht trekkerij... het is een bodemloze put!' Om het conflict te vermijden onderga ik het pesten. 
Ik onderga heel veel om conflict te vermijden.
Ik onderging in de pubertijd dat mijn moeder te beschermend was (vandaar dat dit pleasers-type ontstaan is). Ik onderga het gefit van mijn oudste zus (die overduidelijk ziek in haar hoofd is, maar de hele wereld heeft iets, behalve zij). En omdat mijn moeder zielsmedelijden met haar heeft, blijft tot op de dag van vandaag het gefit in stand. Mijn moeder geeft zelf ook toe. Is ook een conflictmijdende pleaser. 
Ik onderga, ik onderga. Om maar in vrede te leven met wie me lief zijn. Ik onderga wat jij over mij zegt. Ik ga er zelfs in geloven. Want weet je... de keren dat ik zichtbaar ben geweest en mijn opgepotte gevoelens naar buiten heb gebracht, bleek het toch weer aan mij te liggen. De moed om van mijn hart geen moordkuil te maken en mijn waarheid te spreken, ontbreekt me dan. 
Het ligt niet aan mij. Het ligt bij mij. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen noden en verwachtingen. Dus daar hoef ik ook geen conflict over aan te gaan. Maar soms is het nodig om toch een ander deelgenoot te maken van die noden. En omdat een ander dan weer denkt er van alles mee te moeten, wordt er geoordeeld, vergeleken, etc. De nood de nood laten zijn, is kennelijk verschrikkelijk moeilijk. En wat is het voor mij moeilijk om mijn nood onder woorden te brengen, op zo'n manier dat jij me niet als een aandachttrekker of bodemloze put ziet. Dat lukt me niet. En ik kan niet veranderen hoe de ander denkt of mij ziet. Ik kan alleen de manier veranderen hoe ik daar weer mee om ga. Dus vermijd ik wederom het conflict en kruip in mijn eigen cocon. Om er misschien wel nooit meer uit te komen. En weet je wat Jezus dan doet? Die zoekt me op in mijn cocon en zegt: 'meisje, kom maar!, ik heb je strijd gezien! Je miskend zijn zelf gevoeld! Je miskend zijn dat je niet aan de kaak durft te stellen om conflict te vermijden. Want de keren dat je als puber opstond, ben je weer neergehaald. Ik heb het gezien. Kom maar meisje!'. Of ik ooit kan herstellen van deze gebrokenheid? Ik weet het niet... Soms lijkt dat zo, want om te pleasen kan ik ook heel goed doen alsof ik hersteld ben. Om maar niet meer in dat totaal verkeerde vakje geduwd te worden. Zóver gaat dat pleasen. En dus ook mijn emotionele eenzaamheid hierin. Ik overschreeuw mezelf gewoon in 'het hersteld moeten zijn'. Want dan hoef ik het conflict niet aan te gaan... met mezelf... met de ander... En op Zijn schoot snik ik het uit. Zóveel (oude) pijn. Zóveel onvervulde nood (mijn leven lang). Zóveel...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten