maandag 28 november 2016

Emotioneel volwassen


Er is een tijd geweest dat ik helemaal van de kaart was, als ik weer een ontvriending op FB ontdekte.
Nu niet meer.
Ik voel wel even verdriet.
Verdriet om gebrokenheid.
Vanmorgen weer één bij me weg.
Ik voel verdriet en kan het bij die ander laten.
Een paar jaar geleden dacht ik nog dat 'echte vrienden op FB' echte vrienden waren, als ze reageerden op mijn posts en ik op de hunne.
Daar ben ik in mijn eigen groeiproces anders over gaan denken.
Ik heb aardig wat vrienden die wel 'vriend' met me zijn, maar nooit reageren. 
Dat houd niet in dat ze niet betrokken zijn.
Ze blijven in ieder geval.
En dat zegt ook iets over emotionele volwassenheid.
Niet iedereen kan tegen mijn ongefilterdheid op FB.
Tegen mijn ongenuanceerd rood-oranje-groen zijn.
Tegen mijn paniek en mijn vrede.
Tegen mijn geloof of mijn twijfel.
Dat zegt iets over hén.
Over het proces waar zij in zitten.
En die rugzak hoef ik niet op te pakken.
Ik heb mijn eigen rugzak.
En ik ben dankbaar voor de mensen die emotioneel volwassen genoeg zijn, om bij me te blijven op dit medium.
Mensen die niet oordelen of vergelijken.
Mensen die me lief hebben.
En ja.
Ik check nog regelmatig bij mensen of ze mijn posts gezien hebben.
Dat hoort bij mij.
Het gaat me niet om de waardering.
Maar om het verkrijgen van een stukje duidelijkheid.
En ik pas er mijn oranjeplan op toe.
Niet te snel.
Niet te snel nog een berichtje.
Even die rust inbouwen.
Proberen niet in paniek te raken als die duidelijkheid er niet gelijk is.
En dat helpt.
Wetende dat ik daar al veel vrienden mee verloren heb, doe ik het schoorvoetend bij sommigen.
Bij één heb ik de afspraak dat als ze iets gezien/gelezen heeft, ze standaard een like geeft (zelfs als dat niet passend is bij de inhoud). Voor mij een seintje dat het gezien is. En dat helpt. 
Op posts waar die like niet komt, weet ik dat ze het niet gezien heeft.
Maar ik hoef er dan niet meer naar te vragen.
Dat mag.
Dat is ieders vrijheid.
Dan had ze het te druk of haar eigen hoofd te vol.
Dat is haar leven.
En deze duidelijkheid geeft rust.
Het gaat me niet om de likes.
En zij krijgt beduidend minder van zulk soort berichten van me.
Rust voor mij. Rust voor haar.
Bij een ander vroeg ik het gisteren ook weer.
Ineens wil ik het dan weer even weten.
Ik ken haar wat minder goed.
Meestal waardeert ze dat wel als ik het even navraag. Het kan iemand echt ontgaan zijn.
Gisteren kreeg ik een berichtje terug of ik met mijn vraag ook meer van haar verwachtte (een inhoudelijke reactie of zo), of dat ik alleen duidelijkheid wilde over het lezen van mijn post.
Ik vertelde dat het alleen om de duidelijkheid ging.
'Goed dat je er naar vraagt', was de reactie.
Poeh...
Daar moest ik even van huilen.
De afgelopen jaren heeft zich een stem in mijn hoofd ontwikkeld dat het eigenlijk toch heel fout is om zo te pushen (althans... zó ervaren sommigen dat... vooral de emotioneel onvolwassen mensen... (niet als oordeel, maar als feit)... de emotioneel volwassenen kunnen het bij mij laten, als een 'kwaal' die bij mij hoort en ervaren het dan minder als pushen. Het is mijn rugzak en zij beslissen wat ze er mee doen. En dat is goed. Daar ben ik zelf ook veel meer in gegroeid. Ik ga veel minder nog een grens over en nog een grens over. Het is iets dat mij hoort en daar moet ik zelf verantwoordelijk mee omgaan).
Ik blijf ik.
Ik ga met meer wijsheid met mijn eigen autistische rugzak om.
En ja.
Soms kost het een 'vriendschap'.
Bij deze had ik niet eens 'gepusht'.
Haar nog nooit een bericht gestuurd.
Maar mijn ongefilterde posts kunnen al een druppel zijn voor hen die zelf dat emotioneel niet aankunnen. Mag dat? Ja. Ik gun hen net zo'n groei in inzicht hierin als ik het laatste jaar doorgemaakt heb. 
Verdrietig?
Ja.
Maar dat is mijn rugzak.
En mijn verantwoording.
Daar heb ik mijn Vader voor en hoef ik ook anderen niet mee te belasten.
Schuld?
Nee. 
Bij mij niet.
En bij hen niet die niet met ongefilterdheid om kunnen gaan.
Vrede.
En dankbaarheid voor emotioneel volwassen mensen om mij heen, ook hier.


1 opmerking:

  1. Wat een mooi,open en ontroerend blog Ingeborg en je mag het bij mij altijd even aangeven, er ontgaat mij nogal eens wat zeker nu .....je bent een kanjer ❤️

    BeantwoordenVerwijderen