maandag 14 november 2016

Ik geloof dat ik ergens van je houd

Het was op de Havo. 4 en 5 havo. 1986. Ik zat bij een toneelgroepje. En daarbij ook een leraar aardrijkskunde (wat ik niet in mijn pakket had). Hij gaf een beetje leiding aan dat toneelgroepje. Ik ben - met dat groepje - een avond bij hem thuis geweest in Heesch. Omdat ik van mijn moeder niet alleen door het donker naar huis mocht fietsen (wat ik wel snap, want het waren stille stukken van Heesch naar mijn ouderlijk huis) zou dus GN (die leraar) me naar huis brengen. Maar het werd later en later. Ik voelde me al lang niet meer op mijn gemak. Ik wilde naar huis! Maar was toen nog zo'n angstig vogeltje dat ik het niet durfde zeggen. Ondertussen was GN een beetje zat aan het worden. Gelukkig nam hij het besluit dat hij niet meer wilde rijden. Dus hij klapte de slaapbank uit en ik zou er nu overnachten. Daar lag ik in een vreemde bijkeuken in een vreemd huis, op een plek wat ik niet wilde. Na een brakke nacht bracht hij me naar huis. Tegen mana zei ik dat het leuk was. De realiteit is dat ik mijn grens niet heb durven aangeven.

Een paar jaar later, toen ik al op het HBO zat, belde hij op om te vragen hoe het met me ging. Het was 1989.  Bijzonder hoor, zo'n oud-docent die naar je informeert. Ik vertelde hem dat mijn moeder met een longontsteking in het ziekenhuis lag. Hij vertelde dat hij ondertussen gescheiden was en nu op een flatje in Den Bosch woonde. Of ik die avond wilde komen eten. Dat deed ik. Onderweg van Tilburg naar Oss stapte ik dus in Den Bosch uit. Bij hem aan tafel, voelde ik me niet veilig. Hij was erg slijmerig. Schonk glaasjes wijn voor me in. En raakte me terloops aan. Weer wist hij het zover te krijgen dat ik bleef slapen. Ik zat in een fase van mijn leven dat ik nog totaal geen ik-sterkte had. Dus ik deed maar wat er van me verlangt werd. Daar lag ik in een logeerkamertje onder witte lakens. Tot overmaat van ramp ontdekte ik de volgende ochtend dat ik ongesteld was geworden. De witte lakens rood. Een man alleen... dus wat had hij in huis...??? Zelf ook niets bij me, omdat dit een ongeplande overnachting was. Ik propte op de wc veel wc-papier in mijn onderbroek, sloeg gauw het bed dicht en nam weer afscheid van hem. Vrij! 

Een aantal weken later lag er een brief van hem op de deurmat. Gelukkig heeft mijn moeder de brief niet gezien. Ik was alleen thuis, toen de post kwam. Ik maakte de brief open. Er stonden een paar zinnen in. Met als hoofdzin: ik geloof dat ik ergens van je houd. Oef... ik was 21. Die man rond de 50. Zijn geslijm en aansturen op blijven slapen, viel op zijn plek. Ik voelde aan dat dit toch niet de bedoeling was. En dat heb ik in een kort en bondig briefje teruggestuurd. De brief van hem kapotgescheurd. Maar gek genoeg is die zin altijd blijven hangen.  Ik was ervan geschrokken!!! Ik zat al in een systeem met een leraar van het HBO. En dit erbij? Ik voelde me klein. En kennelijk viel hij voor dat angstige, onzekere meisje/vrouw dat ik was. 

Gisteren hoorde ik dit nummer: 



En ik zat weer bij hem op de bank. In Heesch. En in Den Bosch. Dit was zijn lijfnummer en de lp waar dit op stond, van Simon & Garfunkel draaide hij de hele avond lang. Dit nummer zette hij telkens opnieuw aan. 
In mijn hoofd klonken gisteravond de woorden 'ik geloof dat ik ergens van je houd'. Pffff... Ik heb hem gisteravond eens op FB opgezocht. Maar uiteraard geen uitnodiging gestuurd. Ik geloof dat ik ergens van je houd... woorden die ik nooit meer in mijn leven kwijt raak. Woorden die ooit als donderslag bij heldere hemel op de deurmat lagen. Zo na├»ef was ik toen. Ik had het niet doorgehad.  Gelukkig ontwikkel ik steeds meer ik-sterkte. En hoop ik ten alle tijde te bewaken wat ik wil, i.p.v. tegen mijn zin dingen te doen. 

2 opmerkingen:

  1. Wat een heftig verhaal zeg. Ik kan me voorstellen dat je dit je leven lang niet meer vergeten zal.

    BeantwoordenVerwijderen