zaterdag 19 november 2016

Koelkastrechten

 

Ik ben dankbaar dat er dit weekend de mogelijkheid is om via de livestream het EVA's Vriendinnenweekend mee te volgen. 
Het thema is 'The please disease’, n.a.v. een boekje 'Nee is oké' van Carianne Ros en Michelle van Dusseldorp. In deze blog vertelde ik daar ook al wat over: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/conflictvermijdende-pleaser.html. Met grote honger zit ik als een verslaafde achter de iPad, om maar geen lezing te hoeven missen. Want wat zitten er een gaten in mijn ontwikkeling en wat verlang ik naar verandering. Verandering die gelukkig al vergaand gaande is, maar toch... 
Vanmiddag gaf Michelle aan de zaal een opdracht. Namelijk om je ziel te zien als een huis en te bedenken welke personen je welke rechten geeft in je ziel. Als je de parallel doortrekt naar dat huis zijn er wellicht mensen die je het liefst op de oprijlaan laat staan. Of mensen die je huiskamer in mogen. Of mensen die in je koelkast mogen komen. Koelkastrechten. Een opbouw in intimiteit dus. En als ik Pietje zo vertrouw dat hij in mijn koelkast mag kijken dat ook uit te spreken. Pietje mag mij best diep vanbinnen zien. Vind je dat fijn, Pietje? 
Dus ik ging denken wie ik welke rechten geef... 

En begon te schrijven: 

 

FB-vrienden: Huiskamerrechten

Durf ik nog wel iemand koelkastrechten te geven?

Daar in beschadigd!

Ik zou mensen in mijn keuken willen hebben, maar zij willen niet…

Nauwelijks mensen in mijn keuken/koelkast.

Ik durf dat niet.

Mijn eigen man: Gangrechten.

Als hij verder wil, vlucht ik in mijn slaapkamer. 

Mijn eigen moeder: Gangrechten. 

Zij mocht nooit in mijn ziel kijken. 

Concrete vrienden... hooguit tot de gang. 


Ik WIL heel veel mensen in mijn koelkast hebben. Maar in de praktijk is er nauwelijks iemand die dat wil of kan…of die ik toelaat. Mijn koelkast staat open, wagenwijd. Ja ik heb contacten. Mensen die ik vrienden noem. 

Ik deel en deel de inhoud van mijn koelkast. Ongefilterd op FB bijvoorbeeld (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/volledig-transparant-en-ongefilterd.html). Aan wie het maar horen wil. Ik blijf uitdelen. Ken de grens daarin nauwelijks. Maar zijn er mensen in wiens koelkast ik mag kijken??? Of kom ik niet verder dan hun oprijlaan, of hóóguit in de huiskamer met een bakkie erbij? Mijn verlangen om ook in andermans levens in koelkasten te mogen kijken is intens groot… zulke zielsrelaties heb ik nauwelijks… mijn ziel staat wagenwijd open. Kom maar binnenlopen! Sommigen draaien zich om bij mijn voordeur. Zijn zoveel openheid niet gewend. Hup ontvrienden of blokkeren. Sommigen draaien zich om, omdat ze geen verstand van autisme denken te hebben. Sommigen draaien zich om omdat ze menen zichzelf te moeten beschermen tegen mij.  Ik heb het gevoel dat mijn relaties totaal niet in balans zijn. De kwetsbaar weinig IRL relaties die ik heb. Men weet exact wat ik voel. Wat voel jij? Dus ik had ook op kunnen schrijven dat ál mijn relaties - inclusief die op FB - Koelkastrechten hebben. Ja. Van mij wel. Als ik de controle heb, kom maar. Anders vlucht ik mijn slaapkamer in. Maar omdat ik aanvoel dat ik bij heel veel anderen nauwelijks weet hoe hun voordeur er uit ziet, klopt er iets niet. Dat voelt mijn ziel. Dat is ook de gebrokenheid van mijn leven. Want heel veel mensen hebben hele goede redenen om zich niet met mij te verbinden. Zonder het als een slap excuus te gebruiken om niet te hoeven veranderen, heet die gebrokenheid in mijn leven 'autisme'. En dat is verdrietig. 


Ik had ook niet veel moeite met de visualisatie-oefening die daarna kwam. Je hart als tuin. Mooie bloemen, onkruid. En een ontmoeting met Jezus en Hem vertellen wat je nodig hebt. Het was fijn. Samen met Hem op een bankje in de tuin van mijn hart. Hij heeft en krijgt die Koelkastrechten. Hij vind dat fijn. Ik vind dat fijn. Die Koelkastrechten heb ik bij Hem ook. Ik loop in en uit wanneer ik maar wil. Hij bij mij, want Hij is al in mij. Ik proef en geniet de goedheid van de Heer.

Proef, en geniet de goedheid van de HEER, gelukkig de mens die bij hem schuilt.
Psalm 34:9

 

Als ik dan huil om de gebrokenheid die ik al schrijvend voor me zag, zou ik niemand kennen die ik op dat moment durf te bellen om die tranen te tonen.. (mijn man was druk met jongste, die vandaag érg veel negatieve aandacht vraagt!!!). Bovendien moet ik dan zóveel uitleggen (wat met mijn gebrekkige uitdrukkingsvaardigheid een heel verhaal wordt, maar to the point kom ik niet) dat die tranen allang weg zijn. 
Wat een emotionele eenzaamheid. 
Wat een genot als je daarin Jezus kent.


1 opmerking:

  1. Herken er heel veel in......vind het ook een moeilijk maar leerzaam onderwerp.....vind dat je het knap neergezet hebt ❤️

    BeantwoordenVerwijderen