dinsdag 8 november 2016

Kunstmatig aangebrachte huid



Ik denk als mensen mij (op FB) leren kennen, ze moeten wennen aan mijn ongefilterde uitingen.
'Gewone' mensen vertonen veel aangepast gedrag. Mensen met autisme zijn zichtbaarder... nee zelfs door-zichtbaarder. Een therapeute van me zij eens: bij mensen met autisme is de huid dunner/doorzichtiger. Je ziet bij die mensen rechtstreeks de binnenkant. Mensen met autisme hebben geen huid om dingen te verbergen. Ongefilterd komt élk gedrag naar buiten. Niet autisten hebben veelal dat zelfde gedrag. Maar dat wordt gefilterd. Het is aangepaster. Autisten hebben dat filter veel minder. Vaak proberen ze wel om zich aan te passen. Maar op een dag breekt dat. Want dan zijn ze zichzelf niet meer. Niet-autisten zijn zichzelf mét dat filter (en dan bedoel ik niet een masker). Dus autisten worden ook veel meer afgerekend op dat ongefilterde gedrag (als het aanpassen niet meer lukt (en dat lukt vroeg of laat bij iedere autist niet meer…) Jongste  is zo diep autistisch dat hij dat aanpassingsgedrag nóóit gehad heeft en ook nooit zal krijgen. Afgerekend op het ongefilterde gedrag. Maatregelen jegens hen door het ongefilterde gedrag. Een andere bejegening door dat ongefilterde gedrag. Uitgelachen worden. Mensen die ontvrienden. Veel mensen moeten er aan wennen. En maak je veel negatieve reacties mee op je ongefilterde gedrag, dan wordt je vanzelf wat angstiger. Of je bent te doorzichtig. Of je zet er maar een dikke muur tussen, om niet naakt op dat schoolplein te hoeven staan.
Eigenlijk ben je als autist voortdurend kwetsbaar. Omdat die huid zo dun is, en er dus niets gefilterd wordt, kan je ook flink beschadigd raken aan wat normaal door die huid beschermd wordt. Een huid biedt gezonde bescherming. Denk maar aan wat er gebeurt als die huid beschadigd/verbrand is. Dan krijg je allerlei infecties. Een autist mist die gezonde bescherming. En wordt constant blootgesteld aan infectie-gevaar. Gewoon al door te zijn wie je bent. Ongefilterd. Het enige wat bescherming kan bieden is kunstmatig aangebrachte huid. En dat zijn in dit geval oranje-plannen. Die helpen om niet zonder huid naar buiten te treden en dan weer infecties te moeten gaan genezen. Oranje-plannen zijn mijn ‘gezonde’ huid.

En die ongefilterdheid kan zowel richting het blijde zijn als richting het verdrietige. Doordat alle prikkels binnenkomen, beleef ik alles ook zo intens. En net zo intens knal ik het er uit. Ongefilterd... maar veelal te kwetsbaar... En wat heb ik daar al veel pijn aan ondervonden... Zoooo verdrietig... Eigenlijk moet ik nog veel meer oranjeplannen hebben, om mezelf te beschermen... Met als gevolg dat ik dan helemaal maar niet meer zichtbaar ben.. Dat uiterste is me ook zeer vertrouwd in mijn leven. Van nature aanvoelen wat kan en niet kan... Ik wou soms dat ik er iets van had...
Zonder rem op mijn mond of op mijn toetsenbord, knal ik er uit wat ik vind... en doe ik er zelfs anderen pijn mee...
En dan gaan anderen zich weer beschermen tegen mijn naaktheid of ergeren zich er aan. Het is gemakkelijker om de deur dicht te trekken en te zeggen 'hier heb ik geen verstand (meer) van', dan mij te blijven zien in mijn naaktheid. Ook als dat onaangepast is. Het is gemakkelijker om te ontvrienden, of mij maar niet meer te volgen. En hoe ik daar het beste mee om moet gaan? Ik hoef maar naar jongste te kijken. Die krijst gewoon als hij behoefte voelt te krijsen. Zo onaangepast als het maar zijn kan. Of als hij de impuls voelt om weg te lopen en kaas achter een toonbank weg te grissen, doet hij dat. Volkomen zichtbaar. Zich niéts aantrekkends van iets of iemand. Als hij zou kunnen schrijven, zou hij uitgebreid in een blog verwoorden, welke gevoelens hij wel niet had, toen hij met zijn papa en mama in de winkel was en uit de verte de kaas rook en zag. Er liep speeksel in zijn mond. Zijn smaakpapillen gingen al open staan... en hup, daar ging hij. Ongefilterd. Oh... wat kwetsbaar... Maar ja... Hoeveel mensen ook klagen over zijn 'diefstal', hij zal er niet door veranderen. Hij blijft wie hij is. Nou kan hij zich niet leren aanpassen. Ik wel. Daarom het werken met ornajeplannen. Vooral ook om mezélf te beschermen. Als een stukje gezonde huid. Maar het voelt wel als het inleveren van vrijheid. Om net als jongste lekker mezelf te kunnen zijn en 'schijt' te hebben aan mensen die daar niet mee om kunnen gaan (onder het mom dat ze het te druk hebben om lange updates te lezen of dat ze er geen verstand van hebben). Ik vind die grens zoooo lastig... Het liefste ben ik die ik ben... en dan volg ik ook mijn impulsen. Dan flip ik opeens tegen mijn man als ik even de bende niet overzie, etc. Dat gebeurd er als ik ongefilterd naar buiten treed. En wat zijn er al veel mensen door dat gedrag uit mijn leven verdwenen. Dankbaar voor hen die bleven en blijven. Omdat ze geen andere keus hebben, omdat ze met mij in één huis wonen/woonden. Of voor hen die dat echt uit liefde doen (en dat zijn ook veelal huisgenoten). Want weetje... Ik ben ook mens... Misschien is zo'n naakte ziel - die ik heb - nog wel gevoeliger dan jouw ziel, die beschermd wordt door die huid. Daarom doet het zo'n pijn als mensen verdwijnen... Als mensen besluiten niet te blijven in mijn leven... Als ik zelf niet kan blijven in iemands leven... Dat doet pijn... want mjn ziel is als een wortel die bloot ligt in de mond. Zonder bescherming zit je zó op mijn zenuw van die tandhals. Au!

Dat ongefilterd woorden geven aan zowel het blijde als het verdrietige deed ik hier. Het werkt beide kanten uit. Ongefilterd blij. Ongefilterd verdrietig. Lees Verder.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen