zondag 6 november 2016

Naar de kerk

 

Pffff.... Om 6.30 uur ben ik al wakker op een gemiddelde (zon)dag. Maar dan... Om 9.35 willen we op de fiets stappen naar de kerk die om 10.00u begint. Ik loop door de keuken. Ruik een stinkend vaatdoekje. Gooi dat op de trap, zodat dat de was in kan. Loop naar de voorraadkast om een schone te pakken... Tref dan dit aan. 

 

In de voorraadkast staat een kist, waar spullen in zitten die we incidenteel nodig hebben. Om het overzichtelijk te houden ooit bedacht om óp die kist een krat te zetten met rest-spullen (die niet meer op de planken passen), zodat áls we in die kist moeten zijn we alleen maar die krat van de kist hoeven te pakken... Ik open dus deze kast om een schoon doekje te pakken en zie deze bende... dan ben ik zelf het overzicht ook allang kwijt... dus ga op mijn man fitten dat hij dat eens op moet ruimen. 'Dat past er allemaal niet in, zegt hij'! Ik probeer hem tot 4x toe uit te leggen dat als je alle lampen, vuilniszakken en stofzuigeronderdelen die ondertussen ook in de krat zijn gekomen nu weer op de plek legt waar het thuis hoort, je dan ruimte hebt in de krat, zodat het wél weer past... Maar tot 4x toe, laat hij me niet uitpraten. Waarom? Omdat hij gefocussed is op vertrek, met de jas van jongste bezig, etc. Terwijl mijn geluidsvolume, gegil en gestamp en met deuren-gegooi toeneemt en hijzelf als reactie daarop ook roder wordt, probeer ik hem nog te vertellen dat als hij me nu gewoon uit laat praten we het gesprek 'normaal' hadden kunnen voeren TERWIJL we onderweg waren. Maar hij luisterde niet. Mompelde tot 4x toe in ZIJN roodheid dat ik een zijkerd was. Ik weer gillend en deurenslaand naar boven en zeggen dat ik thuisblijf. Oudste boos, want die is uit zijn slaap gerukt. Zich verwonderend over het aantal decibellen dat ik produceer. Ik besluit toch maar mee op de fiets te stappen en tot de voordeur van de kerk tetter ik nog door. Huilend wat het met me doet dat ik zijkerd genoemd wordt... maar ja... waarschijnlijk zou elk ander mens van mijn gekrijs net zo over de rooie raken... Als je getrouwd bent met me en of in één huis leeft met me, kun je niet de deur achter je dicht trekken onder het mom dat je geen verstand hebt van autisme en hoe je daar mee om moet gaan. Mijn mannen zijn ook geen auti-deskundigen. Het overkomt hen als een vloedgolf. Ze doen hun uiterste best. Maar het lontje is soms kort. Zo kort dat het ook kan ontploffen. Of misschien wel juist, omdat ze zoveel moeten doorstaan. Ik vind het ook rot dat dat zo gebeurd met me. En mijn man is dan door mijn vloedgolf helemaal over zijn toeren gewerkt door mij. En dan met koffie drinken in de kerk tot twee maal toe Jongste weer zoek...(gisteren in de Albert Hein ook al)... man wéér onder hoogspanning... (ik was elders, dus wist dat niet).

Uiteindelijk thuis heb ik die krat opgepakt en heb hem opgeruimd. Nu zit alles weer keurig in de krat, en wat er naast lag er ook in. 
De hele rood-worden-ruzie (oudste had het over een ongekend groot aantal decibellen, zelfs nog buiten op straat (heel Oss wakker 😉) ) in feite niet nodig. Ik had gewoon even het overzicht niet meer, toen ik dat doekje pakte en die bende zag. Als man nou even mij had uit laten tieren (wat mama vroeger wel deed) en had gezegd 'schat, ik help je vanmiddag met orde creëren, het komt goed', dan was er niéts aan de hand geweest. Maar ja... in de stress van het vertrekken met Jongste (wat altijd al een basis-stress oplevert), was mijn vloedgolf over de bende voor manlief ook een druppel te veel. We houden zielsveel van elkaar. Hij vind me geen zijkerd (in het rood weet hij ook niet meer wat hij roept), maar ik kan nog steeds huilen, omdat het zo geen leuke zondag is. In de kerk kreeg ik ook geen lied over mijn lippen. We zijn beiden versleten nu ... om niets... ik vind het zo erg dat dat gebeurd!!! Deze gebrokenheid is letterlijk om te janken... en we zijn 10 jaar ouder van de stress... voor het hart kan het ook nooit goed zijn... 

Nou ja... weer rust nu en hopenlijk blijft dat zo... en zo gaat dat vaker... helaas... zo ziet ons leven er uit...
Een opgeruimde krat nu en door het op te schrijven een opgeruimd hoofd.

2 opmerkingen:

  1. Je mag ook jezelf vergeven!
    Misschien heb je dat inmiddels al gedaan.
    Soms mag je de deur ook dichtdoen zonder op te ruimen.
    Fijne zondag nog!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. I can find myself completely (!) in this real story..even that my situation is a bit different ..thank you so much for telling it . ��I want so much to give you a "wonderful "advices but don't know what to say... ?! maybe try to be happy in the little things. All the best . gg.

    BeantwoordenVerwijderen