zondag 20 november 2016

Niet naar de kerk gaan gaat niet vanzelf

Twee weken geleden postte ik een blog dat naar de kerk gaan niet vanzelf gaat: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/naar-de-kerk.html.

Vandaag het omgekeerde. Eigenlijk liep het gisteren al niet lekker met Jongste. Daarover postte ik dit vanmorgen: 

Jongste is dit weekend erg baldadig. Trekt veel negatieve aandacht. Uit het niets hangt hij in je haren, of heb je een krab op je borst staan. Wat voor onvrede zit er in hem? Hij volgt zijn impuls en die is vrij negatief dit weekend. Manlief wilde dat positief doorbreken en is met de trein met jongst naar Eindhoven gegaan. De laatste avond van glow (http://www.gloweindhoven.nl/nl). Oudste had daar geen zin in. Hij had wel een ander idee. Hij wilde net als toen hij klein was door zijn moeder gemasseerd worden. Ik trek me al zo vaak terug. Dus toch dat moeder-zoon moment met beide handen aangegrepen. Lekkere olie uitgezocht voor hem. Op de iPad de aanbidding van Kees Kraayenoord aan vanaf het EVA's vriendinnenweekend. Het werd een hemelse avond. Al zingend mijn zoon verwend.
Zo eenvoudig kan geluk zijn.
Dat ik nu wat ziek wakker geworden ben, valt daarbij in het niet.



Het was vandaag in de kerk eeuwigheidszondag. Een ingetogen dienst met veel vreemden die rouwdragen in de kerk. We zagen het niet zitten om daar met jongste heen te gaan, uit respect voor deze mensen. Omdat ik niet lekker was, bleef ik ook thuis. Maar nu komt het punt... verwachtingen uitspreken naar elkaar... mijn beeld bij gezellig samen thuis zijn was pyjama-bankhangen. Mans beeld was allerlei klusjes in huis te gaan doen. Hij liep van hot naar her, waarbij rust ver te zoeken was. Dus ik dirigeerde hem telkens terug naar de bank. Maar hoe harder ik dirigeer, hoe groter de weerstand en de nee. Manlief heeft - als hij zelf niet lekker in zijn vel zit - een allergie voor gedwongen worden. Dan kan hij niet meer rustig reageren, zoals op andere momenten. Zijn nee klonk duidelijk. En ik ging brullend en rood naar boven. Smeed in nijd tig keer mijn laarsjes tegen de kast. Na veel getetter over en weer ik weer naar beneden. Eindelijk op die bank. Man: 'als ik onrustig ben en als ik dan het gevoel heb dat ik ergens toe gedwongen word, dan kán ik het niet. Als ik onrustig ben, moet je me aan de klus laten, dan kan ik daar mijn onrust in kwijt'. Okay... duidelijk een verwachtingen probleem. Niet naar elkaar toe uitgesproken wat de verwachting was bij deze zondagochtend. En dan krijg je dit...
Uiteindelijk toch met elkaar op de bank gehangen, maar nu uit vrije keus. Omdat hij het uit liefde voor mij wilde doen. Nu móest hij het niet meer, maar nu wílde hij het. Uit liefde. Een lesje zelfbewust pleasen in de praktijk (om in het thema van het EVA-weekend te blijven: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/koelkastrechten.html? ).
Bij jongste gaat de storm verder... 

 
Deze foto nu alleen nog hier ter beschikking. Dit is een foto van een foto en het origineel heeft Jongste nu in stukken gescheurd. De foto is niet meer te achterhalen, want betreffende fotograaf bestaat niet meer. Ja. Het stormt hier echt.

Niet naar de kerk gaan, gaat niet vanzelf.

1 opmerking:

  1. Wat heb je dat weer mooi geschreven, iedere keer vind ik het bijzonder en respect naar jou toe dat je zompen over je problemen schrijft.....ik wens jullie nog een gezegende avond

    BeantwoordenVerwijderen