dinsdag 1 november 2016

Telefoonterreur 2

 

In mijn vorige blog had ik het over de paniek die ontstond toen ik mijn man niet te pakken kreeg. http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/10/wat-een-week.html

In deze blog had ik ook al ooit uitgelegd hoe dat een beetje bij mij werkt: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/telefoon-terreur.html.

Een aantal van mijn lezers zullen er ook ervaring mee hebben. Dat ik je geprobeerd heb te bellen en jij niet (gelijk) opnam. Bij herhaling. BAM. 
Hetzelfde gebeurd eigenlijk bij het sturen van een berichtje. Ik stuur wat en krijg niet (gelijk) antwoord. Dan volgt er vaak wat later een berichtje met deze inhoud: '??'. En weer later: '????'. De toename van het aantal vraagtekens is vrijwel gelijk aan de toename van mijn paniek. 
En ken ik je minder goed, of voel ik minder veiligheid bij je, dan gebeurt dit eigenlijk niet. Dus dat ik mijn onrust bij je durf te uiten, geeft mijn mate van veiligheid bij je aan. 
Nu weet ik ondertussen ook dat het een 'verwachtingen-probleem' bij mezelf is. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/10/verwachtingen.html)
Dat inzicht helpt. Maar er speelt meer. 
Als iemand aan de 'andere kant' mij(n autisme) niet begrijpt, dan denkt die ander al snel bij dat bellen en schrijven: 'wat een gedram... ze moet weer nú een antwoord... dat gemanipuleer, daar doe ik niet aan mee hoor, ik ben haar marionet niet dat ik op háár tijd beschikbaar moet zijn voor een telefoontje of een bericht'. Logische gedachten. Maar ook verdrietig. Want zulke gedachten houden in dat de ander een stapje terugzet om niet door mij in een keurslijf gedwongen te worden. Maar is dat mijn doel wel??? Ik knik makkelijk ja, en bied met tranen mijn excuses aan, omdat ik dat kennelijk geprobeerd heb. Als je het zo zegt, zal het wel zo zijn. Toch? 
Nee. 
Dankzij mijn man, die ook zo in paniek kan raken van mijn paniek (ik jaag met mijn rood mijn hele gezin over de kling), krijg ik meer inzichten in wat er gebeurd. We willen hier beiden aan werken. Want paniek door paniek is voor niemand leuk. 
Maar wat gebeurd er dan wel? Dit legde mijn man me uit en zo zie ik het zelf ook: 
Als ik iemand bel of schrijf, zie ik hem/haar niet. Die andere kant van de (digitale) lijn is heel abstract voor me. Mensen die me beter kennen, weten ook dat mijn inlevingsvermogen niet altijd je van het is. 
Die ander (be)antwoord me niet. Maar waarom? Zit zij/hij in bad? Te druk? Aan het werk? Geen zin in mijn 'gezeik'? Dat mijn man bij mijn moeder in de tuin bezig was en zijn telefoon binnen had liggen, kwam gewoon niet in me op. 
Zoals je wellicht weet bij mensen met autisme creër je (basis)rust door volstrekt duidelijk te zijn. Maar ik snap (tegenwoordig) ook wel dat een ander daar niet altijd in kan/wil voorzien. Maar de regel is zowel voor mij als bij mensen met autisme in het algemeen heel simpel: heb of krijg ik duidelijkheid, dan is er rust. Omdat een ander niet stantepé beschikbaar is en op dat moment dus niet in staat is mij duidelijkheid te verschaffen wat hem/haar belemmert in het mij beantwoorden, zal ik mezelf die duidelijkheid moeten gaan verschaffen (als ik weet wat iemand op dat moment belemmert (duidelijkheid!) middels een kort berichtje, ben ik prima in staat om rustig af te wachten tot het beter schikt... tenzij dat te lang duurt... dan komen de vraagtekens weer, want dan is het toch weer onduidelijk waarom het zo lang duurt). Zo zijn we begonnen met een opzetje voor mijn plan. Als ik bel en er wordt niet opgenomen, dan heb ik een lijstje met mogelijke scenario's wat de ander zou kunnen belemmeren. Dat lijstje op mijn plan kan ik dan lezen. Omdat ik mezelf dan al een beetje over de kling begin te jagen, helpt het niet om te lezen/schrijven. Teveel onrust dan. Ik ga een mooie cd opzetten en ga bewust luisteren naar de muziek. Zodat ik niet meer gefixeerd (dat is wel dwangmatig, maar niet op de ander gericht. Ik dwing mezelf het te moeten weten) ben op het willen/moeten weten wat de ander belemmert in het mij te woord staan. Pas als de héle cd afgelopen is, probeer ik weer te bellen of stuur een berichtje. Wellicht is de activiteit bij de ander afgelopen en is er nu wel ruimte voor mij. Zo nee, weer dat lijstje lezen, zodat ik denk te begrijpen wat er bij de ander aan de hand is, weer muziek aan en ga nu wat dóen: de was, koken, bakken. Weer voor de duur van de cd. Waarom wat doen? Omdat ik in mijn paniek de neiging heb te verlammen. Ik zit op mijn bed te stampvoeten, te gillen en huilen omdat ik niet beantwoord word (niet uit dwang, maar uit onduidelijkheid... 'wat bezielt die ander om mij niet te antwoorden???'). Ik word passief in fixaties. Als ik in actie kom, kan de fixatie naar de achtergrond. Uitzonderingen zijn telefoontjes naar instanties bijvoorbeeld. Als er voor een bepaalde tijd gebeld moet worden, zal ik eerder terug moeten bellen. Maar dan is het probleem meestal niet dat ik niet beantwoord wordt, omdat de ander andere prioriteiten heeft, maar omdat de wachtrij te lang is, of het loket gesloten. Dat wekt andere onrust. Dat is de onrust van dingen geregeld willen hebben, maar dat op deze manier niet lukt.

Kortom: ik ga oefenen in het mezelf geven van die duidelijkheid (door vooraf bedachte scenario's te lezen), zodat ik minder afhankelijk wordt van de duidelijkheid van die ander (en daarvoor ook niet over grenzen hoef te gaan). En of dat de waarheid is? Dat doet er niet toe. Zekerheid heeft een mens nooit, behalve dat je ooit dood gaat. Eigenlijk is het net als in Psalm 42:6 (en 43:5) waar staat: 'Wat ben je bedroefd mijn ziel, en onrustig in mij. Vestig je hoop op God, ...'. Hier spreek ik ook mijn ziel mee aan. Ik tem mijn ziel door mijn aandacht niet te richten op het verkrijgen van de duidelijkheid, maar op andere dingen. En of het nou op God is, of op het bakken waar God dan bij is. Dat doet er niet zoveel toe. Mijn lijntje met Hem is kort. Gelukkig. Maar mijn autisme met bijkomende onrust verandert er niet mee. Het is geen tovertrucje: 'even tot God roepen of een opwekkingsliedje zingen en er is rust'. Werkte dat maar zo. God is erbij als ik mijn plan maak en er straks in de praktijk mee ga oefenen (falen mag!!). Dan tem ik mijn ziel. En Hij helpt een handje. 

Duidelijk zo? Mooi. Want ik kan je geen garantie geven dat ik beschikbaar ben om je die duidelijkheid te geven. Als je die wilt hebben, maak je ook maar een plan om je eigen ziel te temmen. 😀

1 opmerking:

  1. Zegelring, vooral je laatste zin 😂 Weet je dat het gewoon zo werkt....duidelijkheid en rust is enorm belangrijk. Daarom geef ik tegenwoordig al aan als ik een dag niet kan of weg ben zodat je dat weet. Ik weet no hoe belangrijk het is omdat ik zelf met autisme te maken heb. Bellen....dat heb ik waarschijnlijk nog niet meegemaakt want gaat mijn telefoon neem ik op. Ik vind dit weer een geweldig mooi, duidelijk en kwetsbaar blog meid. ❤️

    BeantwoordenVerwijderen