donderdag 3 november 2016

Vijf bijzondere jaren



Afgelopen maandag schreef ik dit op mijn tijdlijn op FB:

5 jaar geleden viel 31 oktober ook op een maandag.
5 jaar geleden wist ik nog niet hoe deze week zou verlopen.
5 jaar geleden.
Geknield. Gebeden.
5 jaar geleden.
Het werd het begin van verwerking van mijn verleden.
5 jaar geleden.
Ik was op.
Mijn lichaam zei: stop!
Fiets niet meer rechtdoor.
Maar ik ging ervoor.
En gaf me over.
Onwetend over wat komen zou.
Iemand erbij die zei: 'namens Hem houd ik van jou!'.
Ik ging de weg niet alleen.
Want mijn binnenste kwam naar buiten.
Op een veilige plek mocht het er zijn.
5 jaar geleden was dit de week dat dit allemaal begon.
Het begin van een zware tijd toen.
Maar O zo nodig om nu te kunnen leven zoals ik leef.
Geen moment meer spijt van de overgave toen.
Ik leer steeds meer leven in plaats van overleven.


Vandaag - donderdag 3 november (5 jaar geleden ook exact op een donderdag)  - is het 5 jaar geleden dat ik hier een aantal bijzonder, prachtige mensen ontmoette:

 

Op zaterdag 5 november is het exact 5 jaar geleden dat ik links en rechts het water in wilde fietsen. Maar ik capituleerde. Lees het hier: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/08/capitulatie.html.

Nadien schreef ik er dit gedicht over. Ik schreef dit op Goede Vrijdag 2012 in de kerk. Spontaan welden deze woorden in me op. Een gedicht dat terug greep op mijn ervaring op zaterdag 5 november 2011.


Het Kruis,


Het Kruis waarvoor ik knielde,

Op het diepst van mijn bestaan,

Meer leeg, meer op, meer ziek, meer misselijk, meer moe en uitgeput,

Dieper kon ik niet gaan.


Het Kruis waarvoor ik knielde,

In het donkerst van mijn bestaan,

Ik had niets meer te verliezen,

En dieper dan knielen kon ik niet gaan.


Het Kruis waarvoor ik knielde,

In al mijn eenzaamheid en gebrokenheid,

Met een hart dat alleen nog maar schreit,

En zachtjes fluisterde…

Hier ben ik, wilt U degene zijn die mijn leven leidt?


Het Kruis waarvoor ik knielde,

Daar hebt U gehangen,

Onrechtvaardigheid verdragen,

U werd vernederd, gespot en geslagen.


Het Kruis waarvoor ik knielde,

Door Uw lijden, uit Liefde voor mij,

Is het niet langer ik, die mezelf probeert te redden,

Maar bent U degene die werkt in mijn bestaan,

Uw Liefde, is tot het uiterste gegaan.


Het Kruis waarvoor ik knielde,

Heeft mijn leven TOTAAL veranderd,

Diepe wonden,

Werden geheeld en in tederheid en Liefde verbonden.


Het Kruis waarvoor ik knielde,

Is als voorbeeld,

Om dagelijks die weg van overgave te gaan,

Dagelijks opnieuw te knielen,

met al het verdriet van mijn bestaan.

In vertrouwen achter de Gekruisigde aan.


(En wat zou ik graag een foto hebben van het schilderij... dus zonder deze getallen... (getallen waar overigens uitleg bij hoort, maar dan wordt deze blog te lang))

In de 5 jaren hierna is er érg veel gebeurd...
Zóveel verwerking.
Zóveel duister.
Zóveel zichtbaarheid dat ook alle maskers rondom mijn autisme wegvielen... (want ook dat kun je heel goed maskeren door aanpassingsgedrag).
Dat laatste heeft ook weer voor gigantisch veel gebrokenheid gezorgd.
De veilige plek werd een onveilige plek.
Maar langzaamaan leer ik mezelf ook daarin steeds beter kennen.
En snap ik zelf beter wat er bij me gebeurd.
En wil ik een les leren van het gebroken verleden.
Dát en zó nooit meer.
Onder leiding van de H. Geest leer ik waar mijn grens ligt en die van een ander.
En zo blijf ik in ontwikkeling.
Maar wie niet.
Dankbaar voor Hem, die álles overziet. 
Stap voor stap leidt Hij me verder.
Ook weer in de komende 5 jaren.
Gebrokenheid is alleen te dragen als het verdriet er mag zijn.
En verdriet is er soms nog steeds. 
Om alle gebrokenheid van de afgelopen 5 jaar.
En daarvoor....
Er is zoveel 'fout' gegaan...
Soms kan ik dat nog steeds niet rijmen...
Hoe gebroken het allemaal gelopen is...
Dan stromen er alleen maar tranen over mijn wangen.
Want het is onbegrijpelijk.
Maar ik vertrouw op Hem.
Op Hem die met alles een plan heeft.
Dat blijkt wel, als ik - gelukkig met dankbaarheid - terugblik in de tijd.
God is en was genezend bezig in mijn ziel.
Aan Hem alle eer.
Hij zal er bij blijven als ik Hem blijf zoeken.
Hij draagt samen met mij/ons onze lasten.




1 opmerking:

  1. Mooi! En bijzonder! Ik ben wel benieuwd (of nieuwsgierig) waar dit proces begonnen is... welke plaats bedoel ik.
    hartelijke groet,

    BeantwoordenVerwijderen