woensdag 7 december 2016

Knuffelen

Je kent het wel dat schattige beeld van een (groot)moeder dat haar kleine (klein)kindje innig knuffelt. Geloof me: mijn kinderen zijn in dat opzicht niets te kort gekomen. Ik deed gewoon wat (ik dacht dat) hoorde, zoals ik zoveel dingen deed/doe, zoals (ik denk dat) het hoort.

En ik vind aanraking ook helemaal niet verkeerd hoor. Het is een menselijk verlangen. Ook mijn verlangen. Ik schreef er deze blogs over: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/aanraking.html en http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/aanraking-2.html.

Maar mijn probleem is vaak dat ik niet kan aanvoelen wanneer een ander een knuffel nodig heeft. Ik knuffel mijn man niet veel. Zolang hij niet uit dat hij het nodig heeft, heb ik dat niet door.
Jongste knuffel ik wel. Eigenlijk intuïtief als tegenhanger van enorm negatief gedrag, ook jegens mij: haren trekken, krabben, knijpen. Ik geef hem kusjes als hij in zijn bed ligt, en zeg dat ik van hem houd. En dat is ook echt zo. Maar ik denk dat dat voor hem extra belangrijk is. Je zou het bijna vergeten om van hem te houden, als je de zoveelste krab te pakken hebt. Maar ik denk dat je je wanhoop/onmacht over dit gedrag niet moet verwarren met niet-houden-van.
Als hij 's avonds in zijn bed ligt, is hij meestal het rustigst. Dan is 9 van de 10 keer dit gedrag gestopt. En hij mag weten dat dat negatieve gedrag niet maakt dat ik minder van hem houd. Al zal hij dit nooit kunnen vatten. Dus ik fluister in zijn oor. Aai door zijn haren en geef hem kusjes over zijn wang. En zachtjes stijgt er dan een gebed op: 'Pap, wilt U alstublieft voor dit kind zorgen? En mij en mijn man de kracht geven om het vol te houden. Want eigenlijk vind ik het nog steeds helemaal niet leuk dat er kennelijk genetisch of anderszins in de ontwikkeling iets mis is gegaan, waardoor hij is zoals hij is. Maar er wordt niet gevraagd naar leuk of niet leuk. U vertrouwde DIT kind aan ons toe. Precies zoals hij is. Het is Uw zoontje Pap. En wij mogen er tijdelijk voor zorgen. Wilt U door ons heen laten merken hoeveel U van deze kerel houdt. Want zelf zijn we daar soms te machteloos voor'.
Dus mijn knuffelen richting jongste is vooral intuïtief.



En dan met oudste... Onze grote puber-zoon. Je zou hem zo makkelijk vergeten. Als hij op zijn eigen kamer uren vertrokken is naar game-land, of opdrachten voor school. Als ik op mijn kamer uren rustend doorbreng.
Maar oudste weet daar raad mee. Eigenlijk al zijn hele leven.
Hij gaat niet voor mij lopen zorgen. Gelukkig niet.
Hij zorgt voor zichzelf.
Als hij een knuffel nodig heeft, dan komt hij de kamer ingestormd en stoeit er met me op los. Of hij vleit zich met zijn lange puberlijf tegen me aan. Of zijn benen komen over mijn benen op de bank, als hij zijn boterham daar opeet.
Hij claimt gewoon voor zichzelf de aandacht die hij nodig heeft.
Dat is eigenlijk al heel jong ontstaan.
Hij voelt aan dat ik het niet altijd aanvoel wat hem beroert en wat hij nodig heeft.
Dus hij zorgt dat hij het op deze manier duidelijk maakt.
En de ene keer kan ik het helemaal niet hebben. Flip ik in het rood en krijs ik naar mijn man dat hij oudste bij me weg moet halen (oudste: 'laat je het papa weer oplossen'?).
Maar de meeste keren zijn het gezellige momenten. Niet te lang. Gewoon even zijn lijf tegen mijn lijf. Lang genoeg voor hem om weer verder te kunnen.
En ook dan stijgt er een gebed op:'Pap, dankUwel voor deze zoon. DankUwel voor dit onverwachte contactmoment en dat hij zo feilloos aanvoelt hoe hij met mij om moet gaan om te krijgen wat hij nodig heeft. DankUwel dat ik op deze manier hem de liefde (Uw liefde) kan geven die hem toekomt. DankUwel Pap.'.
En weetje. Gevoelsmatig maakt het NIETS uit of je zo'n klein weerloos babytje in je armen hebt of een lang puberlijf tegen je aan. Allebei de formaten hebben liefde nodig. En het mooie is dat ik nu niet doe wat hoort, maar het kind zelf mij in mijn positie zet als moeder. Van boven naar beneden. Ik ben dankbaar dat hij dat doet, want ik zou het verschrikkelijk vinden als hij door mijn autisme liefde tekort zou komen. Het is toch al een vreemd gezin waarin hij opgroeit. Dus hij mag claimen wat hij nodig heeft. Daar ben ik zijn moeder voor. Of het goed is dat hij alles krijgt wat hij wil, is een tweede. Maar dat is een opvoedingsprobleem en heeft te maken met grenzen. Ik denk dat ik/we daar richting oudste redelijk in slaag.

1 opmerking:

  1. Weer een mooi blog meid......en alleen al door het op te schrijven maak je het voor jezelf makkelijker. En dat je het niet aanvoelt dat weten als het goed is de mensen die van je houden en die houden daar dan ook rekening mee. Bij mij is het meer een kwestie van vertrouwen dat ik het niet doe, behalve m'n jongste dochter gek hè ??? Zou dat dan toch een soort moedergevoel zijn dat ze dat nodig hebben omdat ze andere dingen niet kunnen. Ik heb respect voor de manier waarop jullie als gezin maar ook jij en je man hiermee omgaan 🙏🏼❤️

    BeantwoordenVerwijderen