maandag 12 december 2016

Loslaten is de weg naar serene rust. Je verdriet verwerken is het pad.

 I

Dat verdriet verwerken het pad is naar de weg van loslaten en rust is mijn ervaring van de afgelopen 5 jaar.

Er zijn - verdrietig genoeg - zoveel mensen die het omdraaien. Als ze merken dat je verdrietig bent om iets, roepen ze: 'laat toch los, het ligt al zolang achter je!' En op het moment dat ze geen traan meer zien wordt de conclusie getrokken dat je het goed doet! Je hebt in hun ogen losgelaten en wordt overladen met complimenten. Als je - net als ik - geneigd bent je aan te passen aan wat mensen willen zien, zou je dus geneigd zijn veel verdriet weg te drukken. 
Het is dus andersom. Juist als je besluit iets of iemand waar je aan blijft hangen eindelijk los te laten, begint pas het verdriet en het rouwproces om het gat aan liefde dat er eigenlijk is. Een gat dat je eerst probeerde te vullen met dat waar je afhankelijk van was. 
Ik kan blijven hopen dat ik ooit nog de liefde van mijn vader krijg (ik was twee toen hij overleed). Pas als ik die hoop loslaat (die niet reëel is), kan ik dat verlies verwerken. En het grootste deel daarvan heb ik verwerkt. Gepaard gaand met enorme lagen verdriet van 10tallen jaren. Zoals een rouwproces gaat. En nu kan ik inderdaad zeggen dat ik het grotendeels losgelaten heb. En dat maakt inderdaad vrij en geeft inderdaad een serene rust (anders dan het groen/rood zijn met mijn autisme). Dit gaat een laag dieper. En soms blijkt er op een nog diepere laag nog verdriet te zitten. En ook dat mag er weer zijn. 

Of... als mijn moeder voor de 5e keer in 5 minuten belt dat ze de kerstzegels niet kan vinden. Pfff... ze legt een enorme claim op je. Waarom ik het lastig vind om dat te begrenzen? Omdat een kinddeel in mij dat hunkert naar haar liefde nog steeds blijft hopen geliefd te zijn door haar maar weer aan te horen. Al is ze qua geheugen niet meer toerekeningsvatbaar, heb ik nog de vrijheid om voor mezelf te kiezen. Om te accepteren dat die liefde nooit meer zal komen, omdat ze alleen maar verder achteruit zal gaan. Zolang ik blijf hopen en haar maar over mijn grenzen laat walsen 'uit liefde', kom ik nooit bij mijn verdriet om verlies aan liefde. Dus het hopen loslaten en het verlies onder ogen zien is heel triest. Maar wel de weg naar serene rust. 

Feitelijk heeft iedereen zulke kindnoden. In het boek Grenzen (waar ik nog steeds in lees) staat dat je voor die noden bij het Lichaam van Christus moet zijn om je te laten verbinden door Hem en Zijn volk. En van daaruit ben je in staat om volwassen grenzen te ontwikkelen. 
Ik heb daar een beetje moeite mee. Wat/wie is 'het Lichaam van Christus'? Is dat alleen je eigen gemeente? Of zijn dat ál je broertjes en zusjes - ook op FB dus...? Als het beperkt is tot eigen gemeente: ik denk dat gemeentes net zo gebroken zijn als de mensheid zelf. Het is een gemeenschap van onvolmaakte mensen. Hebben zij de geestelijke bagage om je te verbinden in je kindnoden??? 
Maar ja... als je het breder ziet, dan is die broer of zus die je psycholoog of couselor is, ook dat Lichaam. Ik heb nou juist geleerd dat je niét meer bij zulke mensen moet zijn voor je kindnoden. Weg bij al die vader- en moeder-borstjes. Gevolg: ik sjouw zoveel mogelijk alleen en autonoom door het leven. Maar mis dan ook een steunnetwerk dat voor me bidt en me ondersteunt in het stellen en respecteren van grenzen, loslaten van irreële hoop (dat al die dingen en mensen waar je nog aan hangt dat gat aan kindnoden wel ooit zullen vullen), het verlies aanvaarden, etc. Ik doe het alleen. Heb geen hulpverlening meer. Doe het alleen - met mijn Vader. Met Jezus. Het belangrijkste lid van het lichaam. 
En ja. Loslaten geeft heel veel rust. Mits je het langs dat pad van verwerken doet. Heerlijk als je de vrucht van verwerking in die zin mag voelen in elke vezel die je rijk bent. Iets wat je je niet kunt voorstellen als je midden in die verwerking zit - wat ook in elke vezel voelbaar is. 

2 opmerkingen:

  1. Wauw...maar je kunt je steunnetwerk toch zelf maken door aan vrienden waar dan ook voor je te bidden 🙏🏼❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Er wordt voor je/jullie gebeden Ingeborg!

    BeantwoordenVerwijderen