vrijdag 16 december 2016

Psychotisch?!

Vanavond deelde ik deze video op FB. 




Hartstikke knap hoe hij dan gefocust is. 

Mijn man reageerde net met deze reactie: "Hij had ook geen tiktouwtje vast. Als hij met zijn tiktouwtje bezig is, verkeerd hij bijna in een soort van psychose. Thomas noemt dat nu wel elke keer zo. Als hij contact zoekt, grist hij het touwtje uit zijn hand en zegt: 'kom uit je psychose'."
En dat klopt. De toestand waar hij mét touwtje (een stukje inpaklint dat hij voor zijn ogen laat wiebelen en waar hij dan op tikt) in verkeerd is er één totaal in zijn binnenwereld, met veel hoge 'aah-geluidjes'. Ik herken het van mezelf. Ik kan ook zó gefixeerd zijn op iets, dat ik geen benul meer heb van een buitenwereld. En dat voelt niet fijn. Ik ben dan geen moeder. Geen echtgenote. Ik mag dankbaar zijn dat ik een echtgenoot heb, die dan oppakt wat mijn hand laat liggen. Maar ik verkeer dan ook in een eigen wereld, met eigen fantasiën. Ik kan van extreem gefixeerd zijn op iets (meestal laat ik dat ook niet los, voor ik voor elkaar heb, wat ik in mijn hoofd had... dwangmatig) ook echt rood raken. En wel zó vet dat het inderdaad psychotisch wordt. Dan is het enige wat helpt: mij met rust laten. En haal me vooral niet van mijn fixatie af. Dan flip ik helemaal. Zie je ook bij jongste gebeuren als je zijn touwtje afpakt. Maar ik heb het deze week meermaals gehad. Voor ik er erg in heb verdwijn ik in een fixatie op iets - wat psychotische vormen aanneemt - om er pas een dag later weer uit te ontwaken. 

Maar dit was van zoonlief een helder moment, zónder touwtje. 
En van mij ook. 😉.

1 opmerking:

  1. Ik zie dat soort dingen zo vaak bij onze leerlinge met autisme: touwtjes, wapperen met papiertjes, bepaalde onderdelen van kleding of wat dan ook. Het is zoeken naar de balans van wel/ niet. Maar de fixatie vervult kennelijk ook een soort behoefte?

    BeantwoordenVerwijderen