woensdag 14 december 2016

Scherven en woorden en macht

'Een belangrijke les die velen in het leven hebben moeten leren, of reeds geleerd hebben is:
alle mensen falen of schieten  tekort, dit gewoon weg omdat ze mens zijn!
De les is dat we ons vertrouwen op God moeten stellen. Hij alleen laat je nooit in de steek en schiet nooit te kort.
God geeft mensen op ons levenspad die kort of lang daar een rol in spelen, maar vroeg of laat er ook weer uit verdwijnen, waardoor dan ook.
Wanneer we alles met Hem bespreken, voorleggen door gebed, dan kunnen we danken voor mensen die tijdelijk een positieve bijdragen hebben mogen leveren, en gaan we gewoon door met de Heer. Je leven is in Zijn hand en je relatie met Hem groeit door alle mooie en moeilijke momenten heen.
Je afhankelijkheid is van de Heer en niet van mensen, anders kunnen mensen je breken en maken en dat is niet de bedoeling.
De Here is je kracht en sterkte. Zie Psalm 62 :6-10'

Dit is een les die ook ik heb moeten leren. En natuurlijk voel ik nog wel eens pijn als mensen verdwijnen uit mijn leven. Zeker als dat op een gebroken manier gebeurd is. Ik kan zo bar-slecht loslaten, met mijn 'auti-hoofd'. Maar als ik die pijn voel komen, dan ga ik danken. Hem danken voor wat die mensen voor me betekent hebben, voor hun tijdelijke positieve bijdrage. 

Ik las vandaag in het ND (14 dec. 2016) dit artikel: studentenpsycholoog.
Daarmee ging ik even terug naar mijn eigen studententijd. Door alle ellende die ik meemaakte en meegemaakt had, had ik erg veel moeite met mijn studie op het HBO. Niet te zien aan mijn cijfers. Maar het was ook geen leerprobleem. 
Er speelden meer dingen, waardoor het leven gewoon zwaar voelde.
Omdat ik binnen mijn eigen HBO geen vertrouwenspersonen daarvoor had (had er wel één, maar die leerde me mezelf vertrouwen op een manier wat niet helemaal de bedoeling was). Dus ik zocht een onafhankelijk iemand. En die vond ik. Op de toenmalige KUB (Katholieke Universiteit Brabant (want het mocht geen KUT heten (Katholieke Universiteit Tilburg)).
Als HBO student mocht je ook gebruik maken van hun diensten. Dus zo kwam ik op hun afdeling bij studentenpsychologen terecht. Nou ja... afdeling. Er werkte er ééntje. Een man van net over de 50. Toen in 1988. Dus nu zal hij over de 80 zijn. Niet voor te stellen, want ik zie nog zijn gezicht. En zijn naam: Erwin Eij. Als we een afspraak hadden kortte ik dat in mijn agenda af tot EE: E in het kwadraat. Ja, ik studeerde wiskunde ;-).
Echt tot de kern zijn we nooit gekomen. Over wat er speelde met die leraar heb ik nooit verteld. Ik durfde niet. Dacht dat het eigenlijk helemaal niet zo raar was. Bagatelliseerde het voor mezelf. Ik sprak sowieso niet veel. Mondjesmaat. Er was ook nog niet bekend dat ik autisme had. Maar toch speelde hij al handig op mijn handicap in. Ik keek hem nauwelijks aan. Hij pakte dan een krant, die hij voor zijn ogen hield en zo kwam ik iets tot praten. Of we gingen wandelen in het prachtige bos dat achter de KUB lag. Ik had zijn telefoonnummer van het kantoor op de KUB. Maar als snel had ik zijn privé nummer gevonden. In het ouderwetse telefoonboek. Zoveel Eij's zijn er niet. Ik denk dat ik een paar keer nood had buiten zijn kantooruren en dat ik privé belde. Hij maakte daar totaal geen punt van. Ik had niet door dat dat niet gepast zou kunnen zijn. Ik dacht: ik heb nood, dus 'listen to me!' Zo zelfgericht was ik. Helaas. En ben ik - soms - (vaak) nog. Maar gelukkig ging hij er heel ontspannen mee om. Maakte er geen punt van. Ik was welkom. (En misschien komt het wel door zijn ontspannen omgang er mee dat ik later bij anderen ook die vrijheid nam... me van geen kwaad bewust zijnd... snapte dan ook niet als mensen daar dan kwaad om werden... ). Mailen of smsjes sturen, bestond in de tijd van Erwin Eij nog niet (1988). Ik denk dat ik een keer of 5 fysiek bij hem op de KUB geweest ben. Meer kwam er niet uit bij me. Verder dan te zeggen dat ik me 'kut' voelde en daardoor liever dood dan levend was, kwam ik niet. Ik kon het gewoon niet onder woorden brengen. En dat is heel verstikkend, als je dat niet kunt. (Later in mijn leven ging dat beter, gelukkig.)
Maar we gingen goed uit elkaar. 
En dan... vergeet je zo'n man nooit meer.
In 1998 heb ik hem weer eens gebeld. 
Ondertussen kon ik hem zeggen dat we het jaar daarvoor op 20-6-1997 getrouwd waren.
Erwin Eij was natuurlijk al langer getrouwd. Maar hij vond dat erg leuk, want hun trouwdatum bleek ook op 20 juni te zijn. Dus elk jaar op 20 juni komt hij in mijn gedachten voorbij. En vandaag dus weer. 
Wat was zijn positieve bijdrage? Dat hij me veiligheid bood, door bij mijn angst voor oogcontact aan te sluiten en vanachter een krant met me te praten. Hij sloot met een hele rustige stem precies bij mij aan. En ik denk dat dat de kunst is van een goede psycholoog. Zo één als hij heb ik er bij de GGZ nooit meer gehad. 
En toen ik vandaag dit artikel las, pakte ik mijn telefoon en googelde op 'Erwin Eij Tilburg'. Er kwam een bekend telefoonnummer in beeld (herkende het meteen!!!!) en verder wat oude zoekresultaten van één of andere presentatie waar hij bij was. Maar dat was het. Ik ga er vanuit dat hij nog leeft. Maar weet dat natuurlijk niet zeker.
Een andere voorbijganger uit die periode die ik nooit vergeet: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/09/best-wel-bijzonder.html.

Allemaal mensen waar ik voor dank. Al was de rol (Erwin Eij) nog zo klein (hooguit een half jaar heeft het geduurd, die 5 afspraken en dat bellen).

Maar ik moet die voorbijgangers geen macht gaan geven. 
Want dan ontstaat er afhankelijkheid.
Daar heb ik helaas ook te veel ervaring mee.
Maar ik verdenk Papa er van, dat Hij toegestaan heeft dat ik in zulke situaties kwam om te leren wie ik werkelijk macht moet toe kennen

Zeer binnenkort verschijnt mijn eerste gedichtenbundel op de markt, met de titel 'De scherven die woorden werden'.

No automatic alt text available.


Het kortste gedicht uit die bundel gaat zo:

 Leven zonder pijn 

Leven zonder pijn geeft rust. 
Alsof het Leven in mij is wakker gekust. 
Door Jezus, mijn Heer. 
Hij regeert en niemand anders meer. 
Die macht geef ik aan Hem alleen 
en niet meer aan een ander om mij heen!

Op het moment dat ik die macht uit handen geef, kunnen mensen me inderdaad maken of breken. Voel ik me afgewezen of verlaten (omdat die contacten tot een einde zijn gekomen). 
Kom nou. Niemand heeft die macht. 
En dat zal altijd een zwakte bij me blijven. Maar als ik die pijn voel komen en ik ga danken voor oude voorbijgangers (en hen zegen) die ik teveel macht toe ken, dan weet ik al dankend voor Zijn troon ook weer wie er écht de macht heeft. 
Daar mag ik telkens naar terug. Hij zegt niet 'ben je daar nu alweer met die naam van 30 jaar geleden?' Hij zegt: 'welkom, fijn dat je het me vertelt'. En weetje. Het is zo heerlijk dat ik mijn Papa (waar ik dan tegen praat) niet met fysieke ogen hoef te zien/aankijken. Ik zie Hem met mijn geestelijke ogen. En dat is eigenlijk ook een soort krant. Het geeft hetzelfde veilige gevoel. 


1 opmerking:

  1. Wauw, je geeft je weer een stukje openheid in je verleden en tegelijkertijd in het nu. Ik heb nog steeds, al vanaf 1990 een dominee bij wie ik mijn hart kan luchten......terwijl hij in Hengelo woont en ik hier, hij inmiddels minstens zo oud is als mijn ouders maar het vertrouwen is er......en tot op de dag van vandaag ga ik naar hem als ik vastloop. 🌹

    BeantwoordenVerwijderen