maandag 26 december 2016

Van buitenaf

Gisterochtend in onze kerk (www.pkn-oss.nl) werd tijdens de dienst het kerstverhaal door de kinderen gespeeld in een mini-musical. Dit is een klein fragment er uit:


En voor mijn gevoel is dit de hele essentie van kerst en van het evangelie (=blijde boodschap). 
Hoe plastisch het er ook uitziet.. Het kind dat van buitenaf aangedragen wordt om geboren te laten worden. Is dat ook niet wat met/in ons/mij gebeurd? Het Kind (noem het de Geest) komt van buitenaf IN mij, om mij (opnieuw) geboren te laten worden. Ik kan mezelf onmogelijk redden/met mijn eigen haren uit de modder trekken. Daar heb je een r(R)edder voor nodig. Daar kunnen niet eens mensenhanden/menselijke geboortes aan te pas komen. Hij komt letterlijk zo deze wereld binnen en lees voor wereld maar jouw/mijn ziel. Om machtigen van de troon te stoten. Om al onze/mijn trots van de troon te stoten en alles wat ik hoog wil houden. Alles waarmee ik denk mezelf te kunnen redden. Als onze eigen mensenhanden er aan te pas komen, onze eigen trots en eer, dan wordt het een zooitje. Denk maar aan het paradijs waar het mis ging. Denk maar aan Aleppo. Aan verwonde landen en onze eigen verwonde zielen. Oorlog. Hard tegen hard. Buiten ons - terrorisme. In ons. We willen niet geregeerd worden door een God / Vader. Tenzij je geen keus meer hebt. Je zo depressief en op bent dat je niets anders meer kunt en wilt dan je in Zijn handen te storten. Op van het zelf maar willen dragen. Hij komt van buitenaf in je. Om zachtjes te fluisteren hoe lief je bent. Want Hij komt niet met geweld. Hij komt met liefde. En dan verander je vanzelf van binnenuit. 
Maar wat je hier gespeeld ziet, is minder gek dan het lijkt. Mijn eerste reactie was ook even lachen, toen het 'kind' zo aangedragen werd. Maar gelijk besefte ik dat na dit fragment een preek eigenlijk niet meer nodig was, omdat ik hier de essentie van kerst gezien had. En weetje. Dit gebeurd niet alleen met kerst. Dit gebeurd elke dag. Elke dag mag mijn ziel, nee IS mijn ziel een woning voor Hem. Als Hij 's morgens vroeg naar de tempel (IN mij) gaat, kan ik Hem al goedemorgen wensen. Mijn hart openstellen voor Hem. Elke dag komt Hij zo in mij om mij (opnieuw) geboren te laten worden. Elke dag kerst.

Dietrich Bonhoeffer zei het eigenlijk ook al, alleen iets ingewikkelder:
'Wanneer God zelf in de kribbe van Betlehem komen wil, dan is dat niet een idyllische familie-aangelegenheid, maar het is het begin van een volledige omkering, een herschikking van alles op deze aarde. (.)
Wie van ons zal Kerst op de goede manier vieren? Degene die alle geweld, alle eer, alle aanzien, alle ijdelheid, alle hoogmoed en alle eigenwilligheid eindelijk bij de kribbe neerlegt, die het bij het nederige houdt en God alleen hoogverheven laat zijn, die met Maria spreekt: de Heer heeft mijn nederigheid aangezien.'

Oftewel: Hem bij je binnen laten komen (van buitenaf, want zelfs dat kun je niet zelf), en mijn eigen 'trots, eer, niets-waard-denken-te-zijn (is ook trots), ijdelheid, alles zelf willen controleren' afleggen. Hij mag die plek innemen. Niet met geweld. Maar met tederheid en liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen