vrijdag 30 december 2016

Wat nu?

Laatst ontdekte ik de zoveelste ontvriending op FB en schreef daar deze volwassen blog over: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/emotioneel-volwassen.html

Ik kan FB bijna niet opstarten of het is weer raak. 

Maar soms komt het echt uit onverwachte hoek. En niet alleen ontvriend, maar zelfs geblocked. Zodat je ook geen navraag kunt doen waarom. En bij navraag blijkt mijn man ook geblocked. Dat hebben we vaker meegemaakt. Hij wordt gewoon meegenomen daarin. Hij hoort bij mij. Dus als er iets is wat kennelijk bij mensen tot deze beslissing leidt, knikkeren ze mijn man er ook uit. Als je het doet, moet je het goed doen. Zoiets. Alle sporen uitwissen.

Als mij zoiets overkomt en ik zeg: 'ik sta er boven', dan haal ik een ander neer. En dát wil ik nu juist niet!!! 

 

Ik kan alleen maar naar de reden gissen. Dat is het vervelende. Als men eerst met mij communiceert wat er kennelijk dwars zit, dan kunnen we tot een oplossing komen. Maar dat gebeurd niet. Dat vind ik jammer/verdrietig. 

Mijn probleem is dat ik iedereen van evenveel waarde vind. Enkele jaren geleden heb ik dat in deze blog proberen uit te leggen middels dat gymbankje. Zoek het maar eens terug in mijn blogs. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/09/bankje-gymzaal.html)

 

Ik kan geen onderscheid maken tussen die is dierbaarder voor me dan die. Misschien komt het wel omdat ik ook niet kan aanvoelen dat de ene verder weg hoort te staan dan de andere. Nee, elke naaste van me die op mijn pad komt, is mij even dierbaar. Misschien ook een idealistisch streven. Ik wil een wereld creeën in mijn hoofd, die voldoet aan hoe het in het paradijs was en hoe het ooit weer zal worden. Ik schreef er ooit dit gedicht over dat ook in mijn gedichtenbundel staat: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/paradijs.html

 

Ik besef ook dat ik soms te veel kan vragen van mensen. Ik heb nogal eens de neiging om na te vragen of iets gelezen is. Sommige mensen vragen daar ook specifiek om. Die volgen graag wat ik schrijf, maar missen natuurlijk het e.e.a., zoals dat met FB gebeurd. Die zijn blij als ik hen attent maak op iets nieuws. Ik doe het nog eerder uit een soort ongepaste zorg voor die ander, dan voor de erkenning voor mezelf (wat vaak wel gedacht wordt). Soms zijn mensen druk en dan vinden ze het fijn dat ze weten iets gemist te hebben. En nee, dat doe ik niet bij iedere vriend. Dat doe ik alleen als er een vertrouwelijke band is ontstaan. Als ik merk dat men écht geïnteresseerd is in mijn wel en wee (én andersom, want zij delen ook veel van hun leven met mij). En het punt is dat mensen er zelf om vragen. Of ze komen zelf met het plan om te liken (ongeacht of het passend is) als iets gelezen is, zo nee, dan is dat niet gelezen. Heldere afspraken. Die mij helpen iets beter met de ondoorzichtelijke FB wereld om te gaan. Maar kennelijk voelen mensen zich gaandeweg dit proces er toch niet meer prettig bij. Ontstaat er knelling. En ik snap door het boek Grenzen dat ik lees die processen beter. Ik zou het dan ook fijn vinden als dingen knellen dat men er het gesprek over aangaat. Dan kunnen wederzijdse piketpaaltjes misschien verzet worden en kan er een andere omgangsweg gezocht en gevonden worden. Of ik hanteer mijn eigen oranjeplannen daaromtrent. Maar als mensen - zonder het gesprek aan te gaan - besluiten te vertrekken, valt dat rauw op mijn dak. Voor mijn gevoel is er dan een fase overgeslagen en verdwijnt er onverwachts iemand uit mijn leven die mij dierbaar was. Iemand die met eigen leed ook bij mij kwam en ik klaar stond op de meest vreemde momenten, met de meest vreemde berichten. Ik wilde niet oordelen en luisterde vol begrip. En nee, daar hoeft niet tegenover te staan dat de ander naar mij luistert/mij leest. Want dan is het geen onvoorwaardelijke liefde. Maar soms willen mensen dat zélf, inclusief het patroon dat ontstaat wat ik zonet hier beschreef. 
En ja. De persoon in kwestie had er denk ik behoefte aan op deze rigoreuze wijze een grens te trekken. 
En nu is het aan mij om dat volwassen te beantwoorden. 
En dat is een proces. 

 

Mijn eerste neiging - ook zichtbaar middels een post op FB - is dan slachtoffer te zijn van zo iemand, die kennelijk niet met mij omgaat, zoals in mijn zelfgecreëerde paradijs. Waarom gaan mensen zo slordig met elkaar om, schreef ik? En slordig betekent: niet volgens mijn eigen paradijs. (Want Gods weg is toch ook anders (werd zelfs in de reacties genoemd)?). Zeker. Gods weg is anders. Gods weg is: jij vrij, ik vrij. Voor je eigen ziel kiezen. Het goede binnenhouden en het kwade buiten. Daar mag een ander voor kiezen. En het is volwassen als ik dat respecteer. Daar mag ik voor kiezen. En het is volwassen als een ander dat respecteert. 

Dan is van toepassing uit het boek Grenzen dat ik eerder deze week deelde op FB:
 

Dit kost mij een dierbare vriendschap (eenieder is me even dierbaar!!!). Maar na een nacht dromen (= verwerken van het pijnlijke) moet ik besluiten tot het respecteren van deze harde - niet te voren overlegde - NEE. God zegene deze persoon. God zegene mij. En pijn voelen mag. Dat hoort bij verlies. Heeft niets met erkenning willen te maken, of denken dat ik schuldig ben, of dat ik waardeloos ben. 
Ik ben NIET schuldig (hooguit gebroken en daardoor te onhandig en knellend (voor anderen) in de omgang) en van grote waarde... en die ander ook. Dus ik respecteer de nee.





6 opmerkingen:

  1. Het is wat met Facebook ;) Soms is het wel goed om na te gaan of iemand ook echt een 'vriend' is of slechts een vage kennis. Misschien moet je niet te veel kijken naar het aantal vrienden maar meer naar de vrienden die wel blijven en reageren op je blogberichten of berichtjes op Facebook.
    Zelf heb ik ook al mijn 'vrienden' ontvriend op Facebook afgelopen weken maar dat komt omdat ik met Facebook ga stoppen. Hopelijk heb je mij dus niet meegeteld ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, ik had jou niet meegerekend, omdat ik dit wist van jou.

      Verwijderen
  2. Wat mooi en moeilijk om het zo uit te ratelen voor jezelf. Knap Ingeborg.om het zo te kunnen zien.Soms lees is iets meteen.maar bewaar het ook vaak voor een rustig moment

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Op deze reageer ik vast, zoals je weet komt de rest echt maar nu niet......sowieso vind ik het vreemd dat mensen zinder iets te zeggen je blokken, verschrikkelijk zou ik me voelen want ook ik zou me afvragen wat heb ik gezegd dat dit gebeurd. Dus ik snap je verdriet en vind echt dat je dit geweldig goed oppakt en zoals Wendy al schreef........dan is het niet iemand die je als vriend kunt zien. Heel soms ga ik ook mijn lijst langs maar dan komt er altijd eerst een berichtje op m'n tijdlijn en als ik altijd contact mrt iemand heb.....dan gaat die echt niet uit mijn lijst.
    Ik lees je berichtjes en ben een vd mensen die graag even een berichtje krijgt, nu ....nu weet je ook dat ik het zodra ik t kan ook echt ga oppakken.......ik beloof geen dag, want dit kost me al heel veel op dit moment maar wil jullie toch laten weten dat ik dit erg vind en dat jullie allebei dit niet verdienen
    Geniet meid vd mensen die er wel voor je zijn en ik ben er in 2017 echt weer bij ❤️❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik herken het heel erg, vriendschappen kunnen me niet diep genoeg gaan of intiem genoeg zijn. Het heeft heel lang geduurd voor ik (min of meer) kon accepteren dat er verschillen zijn in vriendschappen. Dat ik sommige mensen weinig zie en dat we dan over onnozele dingen praten. Dat anderen volop in onze vriendschap willen investeren, maar dat hun gezin altijd voor zal gaan. Ik ben (nog) alleen, en dan kom je eigenlijk nooit op nummer 1. Man, kinderen, die zijn het belangrijkst. En ik ben dankbaar voor alles wat ik mee mag krijgen, maar hoor nooit in die eenheid.
    Gelukkig lukt het me wel goed om goed te kunnen scheiden wie vrienden zijn en wie kennissen. Ik hou niet bij wie me ontvrienden. Daar zou ik ook heel verdrietig van worden - als het om vrienden ging, niet om kennissen. Ik vind het een heftige strijd voor je. En ik beloof bij deze een like te geven als ik iets heb gezien, ook als het niet bij het artikel past. Dan weet je dat ik ook steeds betrokken ben, ook al kennen we elkaar niet goed.

    BeantwoordenVerwijderen