woensdag 28 december 2016

Wegkwijnen en opbloeien

Ik was gisteren met iemand aan het chatten die zoveel last had van haar verleden, wat telkens naar boven kwam. Ik gaf haar het doorleefde advies om het gewoon te laten komen.
Ik voel namelijk nog in mijn botten (letterlijk kan ik dat terug-voelen) wat ruim 40 jaar zwijgen/wegdrukken met je doet. Dat kun je ook lezen in Psalm 32:

1 Van David, een kunstig lied.
 Gelukkig de mens van wie de ontrouw wordt vergeven,
 van wie de zonden worden bedekt.
2 Gelukkig als de HEER zijn schuld niet telt,
 als in zijn geest geen spoor van bedrog is.
3 Zolang ik zweeg, teerden mijn botten weg,
 kreunend leed ik, de hele dag.
4 Zwaar drukte uw hand op mij, dag en nacht,
 mijn kracht smolt weg als in de zomerhitte. sela
5 Toen beleed ik u mijn zonde,
 ik dekte mijn schuld niet toe,
 ik zei: ‘Ik beken de HEER mijn ontrouw’ –
en u vergaf mij mijn zonde, mijn schuld. sela
6 Laten uw getrouwen dus tot u bidden
 als zij in zichzelf een zonde vinden.
 Stormt dan een vloed van water aan,
 die zal hen niet bereiken.
7 Bij u ben ik veilig, u behoedt mij in de nood
 en omringt mij met gejuich van bevrijding. sela
8 ‘Ik geef inzicht en wijs de weg die je moet gaan.
 Ik geef raad, op jou rust mijn oog.
9 Wees niet redeloos als paarden of ezels
 die met bit en toom worden bedwongen,
 dan zal geen kwaad je treffen.’
10 Een slecht mens heeft veel leed te verduren,
 maar wie op de HEER vertrouwt wordt met liefde omringd.
11 Verheug u in de HEER, rechtvaardigen, en juich,
 zing het uit, allen die oprecht zijn van hart.

Tegenwoordig houd ik een dag zwijgen al nauwelijks vol. Hoewel ik dingen altijd wel eerst in mijn eigen koppie moet verwerken wil ik er mee naar buiten komen. Daar gaat eerst heel veel terugtrekken aan vooraf.
Maar wat ben ik blij dat dingen (inclusief de modder) naar boven zijn gekomen. Nooit meer terug naar die tijd. Nooit meer wegdrukken zoals ik toen deed.
What you see is what you get.
Misschien wel eens doorgeslagen naar te transparant.
Alsof mijn binnenste een publiek domein is.
Dus dat moet ik af en toe (leren) begrenzen.

Eind 2011, geheel 2012 was het jaar van naar buiten stromen van alle drek.
Echt beginnend op zondag 15 januari 2012. (in 2017 ook weer op een zondag)
Er zaten nog dingen uit mijn verleden in mijn ziel die maakte dat het alleen maar duister was.
De enige uitweg daaruit was het vertellen daarvan.
Godzijdank kreeg ik daar de ruimte toe.
Ik ging me openen voor mijn man. Met sommige dingen voor het eerst.
De liefde werd als nieuw.
Ik had een plek waar ik terecht kon met al mijn drek. Eindeloos kon ik vertellen van wat boven kwam daar. Hele mails, honderden sms-berichten en vele ingesproken voicemails heb ik er aan gespendeerd. Het hield niet meer op met stromen. Loodzwaar. Ook voor degene die daar zonder oordeel - al biddend - naar luisterde/het las. Maar het meest voor mijzelf.
Hoeveel dat jaar van me vergde bleek wel - vandaag precies - 4 jaar geleden. FB herinnerde me er fijntjes aan: door een vervelende samenloop van gebroken omstandigheden ging mijn schouder uit de kom. Oef... Stilgezet. Opnieuw.

Het was de periode dat ik begonnen ben met deze blog. (Ik blog dus al 4 jaar!!)
Nog een plek waar dingen naar buiten kwamen.
Zoals nu.
Het helpt me mijn gedachten te ordenen als ik mijn eigen weggekwijnde botten weer voel en ik (dankzij FB... maar ik wist het toch wel...) terug ga naar de dag dat mijn schouder uit de kom ging.
Alsof het de worsteling van Jakob met God was, waarbij zijn heup ontwricht werd.
Dit was mijn worsteling. Ik laat niet los tenzij U mij zegent. Jakob zei het. Ik zei het.
En nu - zoveel jaar later - wordt en is de zegen steeds meer merkbaar.
Ik ben als die prachtige plant in onze kamer, die opnieuw haar bloem draagt.
Als de jonge zeehond, speels in een nieuw leven. Spelend in Zijn speeltuin.
En dat alles lekker op mijn eigen autistische wijze... Maar ook daarin ken ik mezelf steeds beter.
Ik ben moe vandaag. Was al om 4.30 wakker... En ik weet dat vermoeidheid een risico-factor voor rood worden is. Dus als ik moe ben luister ik naar mijn lijf. Ik bouw zo veel als mogelijk rust in. Ook met de feestdagen. Alles om (ernstig) flippen te voorkomen. Ook een soort van oranjeplan dus. Moe? Rust pakken. Dat behelst dat plan.
Voor een buitenstaander een vreselijk saai leven.
Weinig reallife contacten op een dag/in een week.
Maar de zegen daarvan is dat ik groen kan leven.
En er kunnen weinig reallife contacten zijn.
Hij is er altijd.
En komen er weer dingen boven?
Ik praat met Hem en de waterlanders komen.
Hop. Weer opgeruimd.
Voor jou - als lezer - misschien een saai leven.
Ik doe precies waartoe ik bestemd ben.
Een mier is een mier, omdat hij leeft als een mier en doet wat een mier behoort te doen.
Ik ben ik, omdat ik steeds meer leer leven naar wie ik ben en doe wat ik behoor te doen.
Dan moet je wel eerst weten wie je bent.
Ja dat weet ik.
Die mooie, geliefde, bloeiende plant. Bloeiend in Zijn hand.
Groen op mijn eigen plekje in mijn eigen wereldje van mijn gezin en af en toe iemand die ik toelaat.
Nooit meer zwijg ik - lang.

2 opmerkingen:

  1. Elke bloem heeft zijn eigen bloei en geur.maar met God bloeien we het mooist

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi weer geschreven en zo waar. Je moet je verleden verwerken wil je vooruit kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen