donderdag 15 december 2016

Yessss! I fixed it... again.... and again... and again...

 
(Plaatje van internet).

Ik voelde me de afgelopen weken als een ballon. 
Ik maak dagelijks een lijstje wat ik WIL doen (er is geen moeten, zolang je de keus hebt om iets wel of niet te doen). En op dat lijstje stond: J bellen. 

Ik maak even een zijsprong naar wie J is. J was die ex-klasgenoten van de HAVO, waar ik in deze blog over vertelde dat ik met haar naar dat LOS VAST spektakel van Jan Rietman in Wijchen ging: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/07/politie_29.html
Toen ik de overstap van mavo naar havo maakte kwam ik als nieuweling naast dit meisje J te zitten bij het vak wiskunde. Zij is twee en een half jaar jonger. Ik was op de mavo blijven zitten. Ik raakte een jaar kwijt met overstap van mavo naar havo én ik was in oktober jarig en zij in maart. Dus waar ik al 18 werd, moest zij nog 16 worden. Maar het was een meid die bij de hand was. Ze was veel ruimdenkender dan die klasgenoten op de mavo die niets anders konden dan mij pesten en het raar vonden als ik andere kleding aanhad dan hen. J viel op voor me, omdat ze extrensiek was en ook anders. Maar dat was op deze havo heel gewoon. Het was een beetje een 'linkse' havo, opgezet door ideologische jonge leerkrachten. Er was geen anders, want er was niet zo'n mode-meute als op de mavo. Hier was iedereen zichzelf en zeker J. Wat een verademing..!!! Het verwarde me ook, die overgang. Alles kwam naar boven uit die Mavo-tijd. 
Ik kwam al gauw met J in gesprek. We bleken veel overeenkomsten te hebben. We hadden beiden Duits i.p.v. Engels in ons pakket (dat kon toen nog). Van onze examenlichting waren dat er 3 in totaal. Ook nog een Turkse jongen: Fuat Atakay. 
Ze bleek ook protestant te zijn. Iets wat in een Katholieke plaats altijd een uitzondering was. Kerst-kerkgangers waren het. Maar toch schiep het een band dat we daarin een overeenkomst hadden. 
Ze had twee oudere broers, ik twee oudere zussen (en beiden wilden we ruilen; zij snakte naar meisjes en ik snakte naar jongens in ons gezin met 4 vrouwen). 
Ze ging na de havo de lerarenopleiding doen in Nijmegen (TeHaTex (Tekenen, handvaardigheid, textiel) en ik in Tilburg (wiskunde/economie). 
De ov kaart voor studenten was net in gevoerd (1987) en ons doel was om alle spoorlijnen van het héle land een keer gehad te hebben gedurende onze studententijd. Zo gingen we op koude winterdagen naar Roodeschool en Delfzijl of Den Helder. Elke uithoek werd aangedaan. 
Zij ontmoette op het spoor haar huidige man. En via de design-academie in Eindhoven, is ze naar Rotterdam verhuisd, waar ze nu nog woont en inmiddels 3 kinderen heeft. Haar moeder leeft niet meer. Haar vader woont in een verzorgingshuis hier in de buurt (hij was ontwerper/tekenaar bij een tapijtfabriek in onze woonplaats).
Diepgaand contact heb ik nooit gehad met haar. We bespraken nooit ziele-dingen. Alsof zij dat ook niet kon. Je krijgt bij haar nooit hoogte wat ze nu écht voelt. En zij niet van mij. Zij zal nooit iemand zijn die ik in nood zal bellen. Ik kom er op zielsniveau gewoon niet doorheen. Geen soulmates. 
En dat bij/met haar te willen, heb ik allang losgelaten. We waren maatjes. Maatjes die samen tijd doorbrachten. En dat was goed. 
We hebben nog steeds wel eens contact met haar. Afgelopen mei, is haar jongste geboren. Een nakomertje. Wij zijn op kraamvisite geweest in een weekend dat jongste van ons uit logeren was. En dan is het ook wel weer gezellig. Maar het blijft oppervlakkig. 

En nu - een half jaar later - vond ik het tijd worden om haar weer eens te bellen (waarom bellen mensen mij nooit?). Dus het stond al weken op mijn lijstje. Ik ben niet zo'n beller. Heb een zekere mate van bel-angst. Schrijven is véél makkelijker... En misschien was hierbij de angst wel groter, omdat dan in mijn hoofd de vraag klinkt 'waar hebben we het over'? 'Hoe gaat het met je?' 'Goed'. 
Dus ik stel uit en uit. Leren van eerdere ervaringen waarbij het óók goed ging, werkt niet echt bij iemand met autisme - bij mij. Elke nieuwe ervaring is weer een nieuwe berg. Maar mijn lijstje bood geen ruimte voor nieuwe dingen, zolang dit niet weggestreept was (lekker dwangneurotisch...). Dus dagelijks zag ik het staan. En de ballon kwam steeds meer onder spanning. Uiteindelijk belde ik maandag... was ze de kleine aan het voeden... En dan durf ik bijna niet meer terug te bellen... 
Mijn bel-angst is de laatste jaren eigenlijk nog groter geworden door mijn eigen gebrokenheid. Doordat ik grenzeloos op verkeerde nummers (waar ik eerst geen kwaad in zag) ging bellen, werd ik daarin begrensd door mij eindeloos - zonder opnemen - te laten bellen (ook op het goede nummer). Sindsdien is ontstaan dat ik vaker anoniem bel. Als gezien word, dat ik het ben, word ik weggedrukt. Het had te maken met mijn gebrokenheid. En ik snap dat het gebeurde. Ik snap ook dat die keuzes gemaakt werden uit liefde en niet uit haat. Maar het heeft mijn bel-angst - die ik al had - wel groter gemaakt. Eindelijk dacht ik daarin vrijmoediger te kunnen zijn... tuut-tuut-tuut, was alles wat ik hoorde. Ik had gewoon niet door waar de grens lag. Maar het is hard om dat zo te moeten leren (dat gewoon NIKS meer beantwoord werd). Zoals ik in eerdere blogs uitgelegd heb, kan mijn besluit om iemand te bellen (mens of instituut) verworden tot telefoonterreur. Omdat ik dan dwangmatig iemand moet en zal spreken. Er ontstaat paniek/rood als iemand niet opneemt. Terwijl het bellen op zich me al zoveel spanning geeft dat ik al oranje bén. Ik kan niet groen bellen. En dat rood worden ontstaat nu wel sneller - als bijvoorbeeld mijn man niet opneemt. Ik raak compleet in paniek van de angst 'weggedrukt' te worden. Terwijl dat helemaal niet zo met opzet gebeurd. Ik mis dan gewoon het inlevingsvermogen dat iemand ook echt op dat moment geen ruimte heeft (letterlijk of mentaal). Vandaar mijn oranjeplan daarvoor. Misschien ligt iemand wel te vrijen. Maar het is niet met opzet MIJ wegdrukken. 
Maar goed. Toch vanmiddag maar weer gebeld naar J. Nu had ze tijd. We hebben elkaars gezinnen besproken. Oppervlakkig als altijd. Was ik daar zo bang voor? Ja dat was ik. Maar de ballon kon eindelijk leeglopen! Pfffiewww. Van oranje naar groen. Taak volbracht. Ik heb het gefixed!! Geeft dit voldoende vertrouwen voor een volgende keer? Daar ben ik niet meer mee bezig. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat bij mijn handicap hoort dat het dan weer een nieuwe berg is. Maar deze berg is beklommen. Een oppervlakkig bergje 😉.

2 opmerkingen:

  1. Lastig hè, bel-angst. Ik heb het ook een beetje. Moet altijd een drempel over. Maar doordenkend over het woord, kwam ik op een mooie verlenging: bel-angst wordt bel-angst-elling! En dat heb je vandaag getoond: belangstelling. Goed gedaan!

    BeantwoordenVerwijderen