donderdag 12 januari 2017

Aan tafel 2

Ontbijtzaal van hotel-pension Savoy in Berlijn
In de Bijbel staat het overbekende verhaal uit Mattheus 22;1-14
1 Daarop vertelde Jezus hun opnieuw een gelijkenis: 2 ‘Het is met het koninkrijk van de hemel als met een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon. 3 Hij stuurde zijn dienaren eropuit om de bruiloftsgasten uit te nodigen, maar die wilden niet komen. 4 Daarna stuurde hij andere dienaren op pad met de opdracht: “Zeg tegen de genodigden: ‘Ik heb een feestmaal bereid, ik heb mijn stieren en het mestvee laten slachten. Alles staat klaar, kom dus naar de bruiloft!’” 5 Maar ze negeerden hen en vertrokken, de een naar zijn akker, de ander naar zijn handel. 6 De overigen namen zijn dienaren gevangen, mishandelden en doodden hen. 7 De koning ontstak in woede en stuurde zijn troepen eropaf, hij liet de moordenaars ombrengen en hun stad in brand steken.8 Vervolgens zei hij tegen zijn dienaren: “Alles staat klaar voor het bruiloftsfeest, maar de gasten waren het niet waard genodigd te worden. 9 Ga daarom naar de toegangswegen van de stad en nodig voor de bruiloft iedereen uit die je tegenkomt.” 10 De dienaren gingen de straat op en brachten zo veel mogelijk mensen samen, zowel goede als slechte. En de bruiloftszaal vulde zich met gasten voor de maaltijd. 11 Toen de koning binnenkwam om te zien wie er allemaal aanlagen, zag hij iemand die zich niet in bruiloftskleren gestoken had, 12 en hij vroeg hem: “Vriend, hoe ben je hier binnengekomen terwijl je niet eens een bruiloftskleed aanhebt?” De man wist niets te zeggen. 13 Daarop zei de koning tegen zijn hofdienaars: “Bind zijn handen en voeten vast en gooi hem eruit, in de uiterste duisternis, waar men jammert en knarsetandt. 14 Velen zijn geroepen, maar slechts weinigen uitverkoren.”’

Dit was mijn interpretatie van het verhaal: Veel mensen hebben het heden ten dage te druk om met Hem bezig te zijn. Geen tijd voor stilte. Geen tijd om je terug te trekken met Hem. Dat komt ooit nog wel. Nu te druk met mijn eigen leventje en werkzaamheden. Geen tijd om aan Zijn voeten te gaan zitten. Maar dat je dit verhaal ook als voorbeeld kunt zien hoe Hij met grenzen omgaat en hoe wij er dus ook mee om kunnen gaan werd me pas duidelijk uit een stukje in het boek Grenzen:

Image may contain: text
Image may contain: text
Het is dus niet alleen een parabel over Zijn Koninkrijk (en of ik daar wel of geen tijd voor heb/maak om bij Hem aan tafel te gaan), maar ook een zaak van mijn ziel!
Ik - druk doende om mensen na te lopen die mijn uitnodigen om aan mijn echte- of zielstafel te komen (blijven) weigeren. Mensen die mij ontvrienden of nooit een vriend met me wilden worden. Mensen die mij afwijzen - meteen of na langere tijd. Ik blijf maar figuurlijke of letterlijke uitnodigen sturen. Kom aan mijn tafel! Maar ze weigeren. Geen zin. Geen tijd. Geen match. Andere - oprechte - motieven.Dit is voor mij een aansporing om echt los te laten. En met mensen verder te gaan die wel - voor kortere of langere tijd - aan mijn tafel willen. Mensen weten niet eens waar ze nee tegen zeggen. Maar ik moet ze toch vergeven en laten gaan. 
Soms is dat ook God's nee. Omdat die beter voor me (ons) is. Die moet ik dan ook respecteren.
Van de andere kant mag ik ook verontwaardigd zijn over God's nee. Respectvolle verontwaardiging. Net als die weduwe die bij die onrechtvaardige rechter aan bleef kloppen. Of Job met zijn aanklachten tegen God. God's nee kan ook veranderen. 

Image may contain: text
Ik mag Hem vertellen als ik verdrietig ben om een nee dat iemand geen contact wil. Hij wil gehoord worden. Soms is het echt onrecht. 
Maar dan nog is het goed om met dat verhaal van dat bruiloftsmaal in het achterhoofd de mensen die echt niet willen los te laten en van een figuurlijk diner te genieten met hen die dat wél willen. Dat is veel beter voor mijn ziel.  

No automatic alt text available.
En daar ben ik met mijn autisme zo heerlijk goed is... proberen te verzamelen wat nooit (meer) zal zijn... Omdat ik verdriet heb om wat nooit (meer) zal zijn... 
Maar het verleden kan niet veranderd worden. Ik kan wel besluiten elke dag aan tafel te gaan met hen die dat graag willen. Dat is mijn ziel waard. God zelf deed en doet het me (ons) voor.

1 opmerking:

  1. Lieve jij

    Met liefde zit ik bij jouw aan tafel....nu even wat minder op de voorgrond maar je hebt dit enorm mooi verwoord. Je weet de reden en daar hoef je je niet eens zorgen over te maken, zodra ik het echt kan ben ik weer naast jou......nu ligt mijn grens heeeeeel dicht bij mezelf, maar dat komt weer ❤️❤️❤️❤️. Ik vind dat je het mooi beschreven hebt en je durft iedere keer weer naar jezelf te kijken dat vind ik zoooo bijzonder

    BeantwoordenVerwijderen