zondag 1 januari 2017

Aan tafel!

Sommige momenten wil je vastleggen. Maar daar denk je te laat aan. Baal nu als een stekker daarvan... Een mega-gezellig etentje gehad bij mijn moeder, en mijn oudste zus en de twee kinderen van haar. Oudste zus had heerlijk gekookt. Volop genoten van elkaars aanwezigheid. Thomas genoten met neef/nicht. Dit kon zo rustig en ongedwongen plaatsvinden, omdat Vincent er niet bij was. Een lege plek. Maar daardoor was er de mogelijkheid om echt verbinding te hebben, in plaats van alleen met Vincent bezig te zijn en hem in de gaten te houden, etc.. Genoten van dit nieuwjaars-eten met familie. Kunnen ervaren dat zo'n eerste kring er echt toe doet. Autisme=ervaringsleren. Want het aanvoelen is lastig. Denk altijd dat iedereen tot mijn eerste kring behoort. Nu heb ik gevóeld wat het echt is.
 En de foto? Die heb ik in mijn hoofd.
Misschien was het wel de laatste keer in deze setting met mijn moeder erbij en dus in het ouderlijk huis. Het spookt door mijn hoofd. Maar terugdraaien gaat niet, dus ik zal het echt moeten doen met het plaatje dat ik in mijn hoofd ervan bewaar. (Net als Maria die de woorden in haar hart bewaarde, zo mag ik deze ervaring/gevoelens ook in mijn hart bewaren).
En voor deze blog doen we het dan maar met onderstaand plaatje van internet.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten