zondag 15 januari 2017

Dankbaarheid!!!!!!

De dagen voor het weekend waren dagen met veel roodheid en veel frictie met mijn man, die op momenten echt aan zijn tax zit. Maar dit weekend was er rust. Bij mij. Bij mijn man. Bij onze zonen.
Hoewel we fysiek wat te weinig slaap gepakt hebben, konden we toch mentaal bijtanken.
Dat is iets om dankbaar voor te zijn.

We hebben ook terug gekeken op vandaag precies 5 jaar geleden. 
Opgesloten geheimen vonden een weg naar buiten.
En die weg naar buiten leidde tot openheid naar mijn man. 
Want ik hield veel geheim.
Maar dat was niet meer te doen.

Er volgde een zware periode van verwerkingen. 
Maar nog dagelijks ervaren we de vruchten van de vrijheid die ervoor gekomen is.
Wat overblijft is zwaar zat.
Is nog steeds een leven van overleven soms.
Een te zware rugzak.
Maar tot 5 jaar geleden droeg ik wel 20 van die zware rugzakken.
In mijn uppie.

Nu heb ik een zware rugzak.
Samen.
En soms tors ik hem nog alleen.
Als er rood op mijn rood gereageerd wordt.
Dan weet ik even geen weg.
Maar uiteindelijk vinden we elkaar weer.
En dragen we samen.

In die periode 5 jaar geleden hoorde ik deze overdenking op de radio (a.s. woensdag exact 5 jaar geleden - ook op een woensdag toen).


Alsof Maaike wist waar ik doorheen ging!!!
Het waren precies de juiste woorden op het juiste moment toen.
En nog luister ik deze overdenking vaak terug.
De verminking (mijn littekens) blijven. Maar wel aan de Koninklijke tafel!
Ik vind het zo'n bemoediging! En het blijkt zo'n waarheid in mijn leven!
Ja, ik heb mijn littekens.
Maar ik geniet elke dag aan Papa's tafel. Of ik nou groen of oranje of rood ben.

Ik zag net op de tijdlijn van een bevriende predikant dit lied verschijnen:

"My Lighthouse" from Rend Collective (with Dutch subtitles)

Mijn man en ik keken vandaag met diepe dankbaarheid terug op de verandering die 5 jaar geleden - met veel horten en stoten - in gang is gezet.
En van dit lied wordt ik blij. Als ik dankbaar en blij ben, beleef ik dat heel intens. Door dit lied mee te galmen, kan er iets van die diepe prikkels wegvloeien.... voordat ik overprikkeld raak van de blijdschap... Want ook dat kan... (als jongste heel erg blij is - verheugd ergens over is - gaat hij nog harder fladderen... Ik ga met mijn vingers trillen... Een hele snelle vibratie, die niemand kan evenaren (oudste snapt nooit hoe ik dat doe)). Maar het meebrullen met zo'n lied, is ook reguleren van deze intense gevoelens... Zorgen dat het oranje blijft... of nog liever groen. En ja. Hoe woelig mijn zee ook was en is: Hij is mijn vrede. Het blijft stormen. Maar Hij schijnt bij. Er is NIETS VOOR HEM ONMOGELIJK. Want ik had 10 jaar gelden nooit durven dromen dat er nog ooit zo'n vrijheid in mijn leven zou komen. Gevangen als ik was, met veel te zware rugzakken.

Oh ja. En nog een leuk compliment gehad vanochtend.
Er kwam een vrouw van de kerk naar me toe en zei: 'wat kun jij mooi schrijven!'. Ik was even in verwarring. Ze doelde op mijn blogs, die ze geregeld schijnt te lezen (ik ben geen fb-vriend met haar). Dat vind ik mooi. Weetje. Ik ben nog steeds niet zo'n prater. Ook niet in de kerk. Maar nu zit er achter die bescheiden - stille vrouw (die ik veelal ben in (groter) gezelschap) wel een verhaal. Ook dat is een stukje zichtbaarheid. En mede als vrucht van mijn zichtbaar worden 5 jaar geleden. 


1 opmerking:

  1. Knap......iedere keer je zo kwetsbaar opstellen en zo open zijn......respect heb ik voor jullie beiden want jullie hebben t niet bepaalt makkelijk

    BeantwoordenVerwijderen