zondag 22 januari 2017

Er tegen vechten helpt niet... 😥

Vandaag zijn het molens. 
Andere dagen zijn het mensen of natuurgebieden, of statistieken, of orgels, kerken, koren of dominee's. 
Ik lees iets, zie iets (scherm of tijdschrift of reallife of in droom) of droom iets en BAM... ik word er in gezegen... dwangneurotisch ga ik álles uitzoeken en categoriseren over een bepaald iets. Het zijn nu de molens. Omdat in mijn droom er molens voorbij kwamen die ik tijdens een reallife reis gezien heb. En nee, ik hoef niet te weten waar ze staan. Met mijn fotografische geheugen kan ik vele molens in NL wel terughalen uit mijn fotodatabases in mijn hoofd. Nee. Ik MOET dan alles weten. Hoeveel molens waar staan met een bruine kap, met een witte kap, per regio het aantal 8kantige molens, of verhoogde stellingmolens. Om de statistieken te laten kloppen, mag ik geen molens missen. En telkens weet ik gewoon dat ik mis. Dus op ipad en laptop staan 20 pagina's/tabbladen internet open. Loslaten? Boeien? Ik wou dat ik het kon. Ik verdwijn helemaal naar mijn eigen wereld... voor niemand meer aanspreekbaar. Maar omdat het letterlijk dwangneurotisch is, voelt het héél beklemmend... en word ik er steeds onrustiger van... ik ben naar de kerk geweest, maar mijn gedachten zijn dan nog steeds bij mijn dwang. Thuis dus gelijk weer 'vrolijk' verder. 
Ik had als kind al zulke dwangneuroses. En dat is doodvermoeiend... 
Ik ben dan geen moeder en geen vrouw-van, maar het is ik en wat ik uitgezocht moet hebben... 
Ik schrijf nu om een beetje los te laten... 
Iemand gaf me als tip: ga in de bijbel lezen. Hoe meer je leest wie je bent in Hem, hoe meer je denken hervormd wordt...  
Ik wilde dat die 'truc' werkte... De bijbel ken ik ook fotografisch uit mijn hoofd. Ik weet dondersgoed wie ik ben in Hem. En op het moment dat ik in zo'n neurose zit kan ik lezen of bidden wat ik wil... het komt niet binnen... mijn hoofd hangt bij hetgeen ik moet doen... 
Dat helemaal vastbijten in futiliteiten (wat vanavond weer Dacia Logans kunnen zijn, omdat we daar weer in gereden hebben), hoort bij mijn autistische persoonlijkheid. Mijn denken is niet anders, omdat het 'verkeerd' gevoed wordt, maar omdat mijn hersenen anders zijn. Zo zal ik ook nooit een zwarte huidskleur krijgen door het veel lezen van Gods woord. Mijn pigment is anders (blank). 
Ik kan helemaal in paniek raken van zo'n dwangmatig gebeuren. Maar vooral omdat ik er dan tegen ga vechten. Mijn geweten klaagt me aan dat ik mijn zondag met molens verspil (iets anders (kerk, menselijke gesprekken..) kan niet door die waas in mijn kop heendringen...), terwijl er buiten een stralende zon aan de hemel staat... en ik man en kinderen laat dobberen... Ik kan beter langs molens gaan wandelen, maar mijn benen zijn als verlamd... uitgeteld en uitgeput van 'het moet en het zal'. Maar ik krijg mijn database nooit compleet en dus zullen de getallen nooit kloppen... en dus blijft de onrust en blijf ik op zoek... 
Maar bestrijden met geestelijk voedsel aan mijn hersenen toedienen, is vechten tegen iets wat ik maar beter kan accepteren als behorende bij mijn persoonlijkheid. Het IS er. En het steekt deze week veel de kop op. Het is wel een signaal dat ik mentaal gevoeliger ben. Als ik moe ben, ben ik hier vatbaarder voor. Maar dat dwangneurotische is zo beklemmend dat het ook weer uitput... En zo zit ik in een cirkel naar beneden... ik val deze week van de ene neurose in de andere... 
en fluister zacht... 'God... hélp'... want die eigen neurotische wereld is 'klote-eenzaam'... 

 

Onze eigen woonplaats heeft 2 molens en bijna elk dorp rondom deze plaats heeft er ook wel één.

3 opmerkingen:

  1. Al heb ik geen dwangneurose, ik herken wel de moeite van een onderwerp loslaten. Ik noem dat gedachten met 'weerhaakjes'. Het thema zet zich vast in je brein. Ben het wel met je eens dat je verzetten niet helpt. Dat is het bekende voorbeeld van er-is-geen-roze-olifant, terwijl hij voor je neus staat! Wens je hierin simpelweg sterkte en Gods bijstand toe en neem je rust.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En als je het dan over je heen laat komen...tot het uitgeraasd is.Zou dat eerder helpen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Weet hoe t werkt.......frustrerend toch ben je opnieuw wel weer enorm goed in het uitleggen van je gevoelens, je moeiten, je pijn en verdriet ......dat mag meid, knap 🌹

    BeantwoordenVerwijderen