zaterdag 7 januari 2017

Gebroken

 

Een jaar geleden schreef ik dit in een blog: 
'Onze zoon heeft het best aardig gedaan op zijn nieuwe valantie-opvang-plekje. Daar zijn we allemaal heel dankbaar voor. En toch lig ik nu even ziek op bed. Ziek van de beelden op mijn netvlies. Zijn vertrouwde opvangplekje heeft nog iets huiselijks. Pal tegenover dit 'nieuwe' instellingsterrein zit een penetiaire inrichting. Hoge hekken. Het gebouw waar hij logeerde had net zo goed een gevangenis kunnen zijn. Het buitenplaatsje ook afgeschermd met metershoge hekken. Binnen een deur die gelijk achter je in het slot valt. Op zijn kamer is een bed en een kast, die alleen met sleutel geopend kan worden. Vinyl op de vloer, waar in de gangen restanten poep te zien zijn. Beschadigingen aan vloer en meubilair zijn waaschijnlijk de sporen van cliënten die zichzelf niet in de hand hadden. Je ziet het. Je ziet onze zoon op de vensterbank tikken, turend naar de vrije wereld buiten. Maar ook achter hem viel de deur in het slot. Zonder dat hij enig misdrijf gepleegd heeft. Ja, de handicap van deze jonge mensen maakt het nodig dat ze op deze manier beschermd worden. Maar als moeder voel ik met al mijn vezels dat ik niet met deze bedoeling een kind gebaard heb. Wat is het intens verdrietig om telkens de confrontatie te hebben met de gebrokenheid die deze handicap met zich meebrengt. Dat je in een 'gevangenissetting' moet leven. Moet. Want hij kan de vrije wereld niet aan. Maar als ik de sleutels hoor rammelen, die het personeel in het slot steekt en een jongetje turend uit het raam zie, dan breekt letterlijk mijn hart. Kotsmisselijk van dat beeld op mijn netvlies. De poep in de gangen. In zijn broek geplast, zonder dat het personeel het merkte. Dan roep ik vertwijfeld naar God: is dit nu een menswaardig leven? Is het leven zo bedoeld? En zeg niet dat hij het toch niet doorheeft.... Ik zie aan zijn oogjes dat zijn ziel geraakt is, zelfs al begrijpt hij het verstandelijk niet. Dit moet ik even verwerken, voordat ik er nu 'gezellig' voor mijn gezin kan zijn. Dit is alles wat in strijd en niet verenigbaar is met leven. Dit is dankbaar moeten zijn, maar de rauwe werkelijkheid slaat me neer. Geef me tijd om op te staan. Het leven is gebroken en wat gun je dit NIET voor je kind...'

Ik zou vandaag hetzelfde kunnen schrijven... onze zoon weer opgehaald daar. De gebrokenheid druipt er vanaf. Cliënten die voor hun eigen veiligheid achter een schot staan... Eigen veiligheid? Of gebrek aan handen om bij zo'n jongen aanwezig te zijn. Want dat is de oorzaak dat zo'n jongen daar staat (of het een konijn in een hok is...). En onze zoon loopt daar ook wat verdwaald rond. Met een poepbroek die te lang niet opgemerkt is. Zucht... 
Dankbaar dat we fijne dagen in Berlijn konden hebben, dankzij deze plek. 
Maar de hele terugreis in de auto (mijn man reed) was ik - verdwenen in mijn eigen wereld - het hele internet aan het afstruinen voor kleinschalerige plekken. Plekken die er vooralsnog niet voor hem zijn... anders was hij er al wel geweest... 
Overprikkeld van de beelden lig ik nu in bed, terwijl manlief kookt en elke minuut moet ingrijpen omdat zoon net een wervelwind is, graaiend naar alles wat hartig en zoet is. De vloer ligt alweer bezaaid met chips. En dat doet weer beseffen hoe vrij je bent als je dit niet om je heen hebt. Ik heb heimwee naar de vrijheid van de afgelopen dagen. Even leek alles normaal. Maar ons leven is niet normaal. Ons leven is gebroken. En de plek waar hij - voor onze vrijheid en groen zijn - heen moet is eveneens zeer gebroken. Geliefde zonen van Hem verblijven daar, in uitermate gebroken omstandigheden. 
Dat breekt je hart. En het breekt ook mijn hart dat we hem zelf ook steeds minder aankunnen. Hoeveel ik ook van hem houdt.
Mijn hart gebroken. 
Afgezonderd van dit in bed. 
En ook dat is gebroken.

4 opmerkingen:

  1. Wat moeilijk voor jullie en voor het kind. Ik weet niet wat te schrijven, dan ik leef met jullie mee en ik hoop zo dat er een betere plek te vinden is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ben je nog achter mijn tip gegaan over die oproep in het tv programma ?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Kan me natuurlijk lang niet helemaal inleven in de pijn en je verdriet, kan alleen uit ervaring zeggen dat ik wel als moeder voel hoe het is om je kind ergens anders achter te laten dan bij jezelf, zelf heb ik m'n jongste dochter alleen op zaterdag en de rest van de week woont ze eegens anders. Respect voor jullie

    BeantwoordenVerwijderen