vrijdag 20 januari 2017

Het raakt me...

Een kort berichtje las ik vanmorgen: http://www.bd.nl/regio/oss-uden-veghel-e-o/oss/middelbare-school-den-bongerd-in-oss-sluit-haar-deuren-1.6841750

Tot ongeveer 1992 zat een andere school in dit gebouw. 
Mavo 'De Pelgrim'. 
De Mavo waar ik van 1980-1985 op zat. 
In deze blog over 'schapen en meer' kun je meer over deze school en het pelgrim zijn lezen. 

Nadat in 1992 de mavo eruit vertrok (die gefuseerd was met een andere school in Oss), kwam deze school voor speciaal onderwijs er in (die zat eerst op een andere locatie als zijnde LOM-Mavo).
Het noodgebouw bij de school verdween (op de foto in het artikel zie je nu op die plek een fietsenstalling (die in onze tijd in de kelder zat)) en lokalen werden gesplitst. 
Het gebouw begon steeds minder te lijken op het gebouw waar ik 5 jaar vertoefde. Hoewel... uiterlijk nog wel... 

 
Zo heb ik met een pijl aangegeven (op de foto hoe het er nu uitziet), in welke kamer ik zat toen ik straf had. Toen ik geschorst was. Vanuit dat kamertje keek ik vanachter het glas naar het plein... en zag in de pauzes daar mijn 'geliefde klasgenoten...' bij elkaar staan in groepjes. Dagelijks bang om naar school te gaan vanwege het pesten... Op dat moment in dat kamertje (hok) zó eenzaam en onbegrepen, dat ik zelfs wilde uithuilen bij de groepen kinderen waar ik normaal bang voor was... ik zag ze vanachter het raam en was er geen deelgenoot meer van... ik had straf... was geschorst... 
Heb je dat nog nooit gelezen? Lees er dan hier meer over: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/05/straf.html.

Je zou zeggen: hè hè. Eindelijk van dat schoolgebouw met nare herinneringen af, als deze school sluit en waarschijnlijk onder de slopershamer gaat. Klopt. En toch moet ik zeggen dat het voor de verwerking goed is geweest dat het fysieke gebouw er nog stond. Ik ging er bewust langs om te voelen wat ik meegemaakt had. Hele films uit die periode kwamen dan in mijn hoofd voorbij... Net zolang tot ik er langs kon gaan zonder in deze films gegijzeld te worden. Zo heb ik ook mijn oude HBO school weer ooit bezocht (waar ook alles radicaal verbouwd was vanbinnen, dus die spreekkamer met die spiegel was niet meer te vinden, alleen de locatie ongeveer te traceren. Maar het was goed nu te voelen in die gangen wat ik vroeger had moeten voelen... de zware gang met die docent richting die spreekkamer). 
En nu dit bericht over deze oude mavo. Er speelde weer even een film van 5 mavo jaren. Zonder er door gegijzeld te worden. En het is goed denk ik om hierin de volgende stap te zetten. Het loslaten van het gebouw. Nee. Ik hield het gebouw niet vast als zijnde een bedevaartsoord. En het loslaten van dingen werkt voor mij - als autist - beter als er fysiek nog wat is (het gebouw, of foto's (van wat binnen was) als het gebouw er niet meer is). Zo hangt er hier in de woonkamer een schilderij, die op mijn oude werkplek hing. Door het hebben van dat schilderij (dat een mooie plek in de woonkamer heeft) heb ik geen lijntjes meer met mijn oude werk en heb ik dat volledig los kunnen laten. Het is of het hebben van fysieke dingen mij helpen om navelstrengen door te knippen. (Terwijl je juist verwacht dat ik er door die fysieke dingen meer aan blijf hangen, inderdaad functionerend als een soort bedevaartsoord). Ik denk dat ik wel weet hoe het werkt bij mij. Ik heb van 49 jaar leven duizenden fotobeelden in mijn hoofd van dingen, mensen en plekken. Beschik ik niet over een fysiek gebouw in de buurt of over echte foto's/herinneringen (schilderij dat op mijn werk hing) van plekken waar ik kwam, dan gaat mijn hoofd - telkens als ik aan iets denk uit een bepaalde periode - driftig in die massale database zoeken naar de bijbehorende fotobeelden. Doodvermoeiend ook. Beschik ik over fysiek materiaal van een bepaalde plek of periode, dan hoeft mijn hoofd niet meer in dat stukje database te zoeken. Dan kan ik dat stukje database wat verder naar achteren verplaatsen in mijn hoofd vol met foto's. Door het hebben van dat fysieke materiaal kan dat stukje database in rust-stand. Scheelt zóveel energie! Mocht er dan iets aan herinnering van zo'n periode door mijn hoofd flitsen, dan kan ik het gelijk loslaten, doordat ik even dat schilderij zie hangen. Of de volgende dag weer langs een gebouw kan fietsen. Klaar. 
Zo werkt mijn koppie... (daarom probeer ik vaak nadien herinneringen te verzamelen als ik weer iets afgesloten heb).

Door dit krantenbericht ging ik in mijn hoofd én gevoel door 5 jaar mavo. Maar loslaten is goed. Ik heb in mijn hoofd al afscheid genomen. En de foto's die ik heb zijn voldoende. Want al was het een nare tijd, het maakt wel onderdeel uit van mijn geschiedenis. En de foto's helpen me dat ik niet constant al die databases aan beelden af hoef, in mijn hoofd. 

1 opmerking: