dinsdag 10 januari 2017

Hoera! 14 jaar!

In de nacht van 9 op 10 januari 2017 is het 14 jaar geleden, dat ik aan het bevallen was. Om 6.37u kwam hij. Ons wondertje Vincent.



Het is hartverscheurend hoe anders zijn jonge leventje al liep. Hij was tweeënhalf toen al de diagnose klassiek autisme gesteld werd. 
Wij vielen van een roze wolk af.
Van een roze wolk naar een zwarte rouwrand.
Niet omdat we minder van hem hielden, maar juist omdat we van hem hielden.
Van de ene op de andere dag ben je moeder en vader van een gehandicapt kind.
En wat het in zou houden?
Niemand die het wist.
Dat er ook een ernstige verstandelijke beperking aan vast hing, werd met de dag duidelijker.
Chronische rouw om alles wat nooit meer zal komen.
Telkens weer die mijlpalen.
Voortdurend afscheid nemen om wat nooit is geweest en ook nooit meer zal komen.
Verdriet om zijn afgesneden zijn. Dat wil je niet voor jezelf, maar zéker niet voor je kind....

Het diepste lijden is liefde verliezen.
Misschien is het willen behouden of verkrijgen van liefde wel de diepste drijfveer van alles wat we doen/laten (uit angst juist om het te verliezen, omdat we aanvoelen dat dat het diepste lijden is).
Iets van het kwijt zijn van die liefde, kun je ervaren bij een sociale handicap als autisme. Omdat liefde dan vaak een weten in het hoofd is, maar niet op zielsniveau voelbaar. Dat voelt als eenzaam. Afgesneden zijn van een, van élk medemens.


We zién hem letterlijk in zijn eigen wereld. En wat daar speelt? Hij kan er geen woord aan geven.
Ik kan een mooi emotioneel verhaal gaan schrijven. Over onze parel in God's hand. Jazeker, dat is hij. Het is Vaders zoontje en hij zit vooraan bij Hem op de troon. 
En ja, jongen. Je bent mooi zoals je bent.
We kunnen je niet oppoetsen.
Mooier maken.
Heler maken.
Je bent wie je bent.
Gebroken, maar bijzonder. 
En vandaag zijn we dankbaar voor jou in ons leven. 
Jij bent aan ons gegeven.
Wij mogen een poosje voor je zorgen.
Namens Vader liefde geven.
Ik hoop dat er iets van landt, dat het een basis mag zijn voor héél je leven.

1 opmerking: