maandag 2 januari 2017

In verwarring

Ik ben in verwarring.

Ik neem je mee naar mijn studietijd.
Het was deze periode: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html.

Ik had geregeld contact met een studiegenoot. Ik deed wiskunde/economie. Hij wiskunde/Duits. We hadden geen relatie, maar waren goede studie-vrienden. Hij geloofde radicaal en was daarin mijn voorbeeld. Hij lied me kennis maken met kerkelijke stromingen buiten onze vertrouwde protestantse kerk (Christengemeente in Rijswijk (NB) was zijn gemeente). We hielden allebei een dagboek bij en éénmaal per week spraken we af in een studie-hoekje waar we elkaar voorlazen uit dat dagboek. Dat dagboek noemden we 'agendaal'. Alle woorden lieten we op 'aal' eindigen. Gewoon gekkigheid. Ook gebruikte hij regelmatig het stopwoord 'hoppa, kappa, au, contact' in één adem. 
Hij woonde op kamers in Waalwijk en fietste heen en weer van Waalwijk naar Tilburg, voice versa. Als we tegelijkertijd uit waren fietste hij met me mee naar het station. Vaak moest hij op me wachten. Want dan bevond ik me in bovenstaand hok. Hij wachtte tot ik klaar was met het 'gesprek'. Geen flauw benul hebbend wat dat gesprek dan inhield anders dan dat die leraar me wat begeleidde. 
Maar het leuke ongedwongen contact met hem maakte dat mijn studietijd net wat lichter voelde. En ook het samen bidden (ik denk dat wij de enige twee gelovigen van de hele opleiding waren) hielp me door mijn studietijd. Want na het voorlezen uit onze dagboeken, gingen we in gebed. 
Ik gaf trouwens aan elke dag een cijfer en aan het einde van de maand maakte ik er grafieken van. Aan die grafieken kon je zien dat ik in de wintermaanden meer down was dan in de zomermaanden. En ook kon je zien dat rond de menstruatie standaard een dip was. 
Het contact bleef na de studietijd bestaan. Beiden trouwden we. Beiden kregen we kinderen. We zijn bij elkaars kinderen op kraamvisite geweest. Daarna stopte het contact. Waarom? Uit elkaar gegroeid? Grote woonafstand? Bedreiging voor de partner? (Hoewel er nooit sprake is geweest van een liefdesrelatie!!)
Vandaag na giga-lange tijd (minimaal 10 jaar) de stoute schoenen aangetrokken en eens gebeld...
Hemzelf aan de lijn gehad. Was goed om bij te praten. Maar... hij blijkt niets meer te hebben met kerk en geloof... teleurgesteld in het instituut kerk en in God. 
Dat verward me. Hij die een aanzet is geweest tot meer diepgang in mijn eigen geloof. 
Hij had vragen. Levensvragen. En God had geen antwoord. En ik ook niet. 
Wat voor antwoord had ik kunnen hebben? Hem naar conferenties sturen? Zeggen dat Vader zorgt/van hem houdt? Hij was juist degene die míj daar altijd op wees. Ik had het van iedereen verwacht, maar niet van hem. In hoeverre staat hij nog open voor God en geloof ? Ik weet het niet. Daarvoor is één telefoongesprek te weinig. 
Het laat me niet los. Nu - al uren na het gesprek - blijf ik er over malen... dit kan niet waar zijn... en het is waar... Nou ja. Één ding weet ik zeker. God laat hém niet los. Dus ik probeer het én hem én zijn gezin (die ook niets meer aan geloof doen) los te laten. Hoop dat mijn malende koppie dan rust krijgt... alsof ik het in mijn koppie weer kloppend wil krijgen... alsof ik hem gun wat ik zelf juist gevonden heb de afgelopen jaren. Want dat is zeker zo. Ik heb zoveel gevonden en gekregen van mijn Vader de afgelopen jaren. Dat gun je een ander óók. En dan gebeurd daar juist het tegenovergestelde... of het contact na vandaag nog een vervolg krijgt? Ik zou het niet weten. Maar hij en zijn gezin komen wel op mijn gebedslijstje. Niet om geloof af te dwingen. Maar hen in de liefdevolle aanwezigheid van Vader te brengen. Ik kan hen niet redden. Dat kan Jezus alleen. Hij is liefde en kan dat geven aan dit gezin. 

Ui mijn dagboek van die tijd

 
 

Christengemeente in Rijswijk (NB): 
 

1 opmerking:

  1. Zo zie je dat levens zo enorm kunnen veranderen, bidden voor zo'n persoon is toch mooi om te mogen doen, het geloof kan alleen hij zelf terug vinden maar gebed is krachtig en Hij is geduldig

    BeantwoordenVerwijderen