maandag 30 januari 2017

Mensen zijn als huizen

‘Mensen zijn voor mij net als huizen waarvan de deuren open staan. Ik loop naar binnen en dwaal door de gangen en de kamers. Ieders huis is weer anders ingericht en toch lijkt het ook weer op elkaar.’

Woorden uit een dagboek van Etty Hillesum, dat gisteren aangehaald werd in een preek.
Ik ga het in deze blog niet hebben over de toepassing hiervan. 
In de toepassing komt het er op neer dat er veel leegstaande huizen (zielen) zijn en zij het zou gunnen als God daar woning zou maken.
Etty zou zo graag mensen willen helpen om te ontdekken wat voor haar zo belangrijk geworden is. ‘Ieder huis zou men moeten maken tot een gewijde woning voor jou, mijn God.’ Maar er zijn zoveel leegstaande huizen. En dan vergelijkt ze God als een kostganger die op zoek naar een huis. ‘Vergeef me dit niet al te fijnzinnige beeld’, zegt ze er nog bij. (Het verstoorde leven, 156/157).

Maar nu over MIJN toepassing.
Ik zag dat beeld voor me. Van die mensen waar je in en uit loopt.
En eigenlijk is dat precies wat er gebeurd als ik me in sociale situaties bevindt. 
Ik dwaal ook door andermans gangen en kamers. 
Maar in plaats van dat ik fotografisch de weg uit mijn hoofd weet in die huizen, verdwaal ik telkens weer, omdat elk huis zo anders is ingericht. Zo onvoorspelbaar. En hetzelfde huis kan er zelfs morgen weer anders uit zien.
Ik heb een heel repertoire aan handelingen in mijn hoofd hoe te handelen in sociale situaties.
Maar het nadeel van sociale situaties: ze gaan altijd te snel.
Sneller dan ik mijn riedeltje kan bedenken.
Dus nadien speelt zo'n film zich nog eindeloos in me af.
Als ik mensen een hand geef: 'heb ik de mensen goed aangekeken?, op het goede moment?, lang genoeg?, kwam mijn boodschap over?, was de hand stevig genoeg?, etc., etc.'.
Eigenlijk moet een ontmoeting in slow motion plaats vinden.
Dat ik voor elke handeling de tijd heb om te graven in mijn bibliotheek aan gedragingen.
Nu doe ik het heel snel. En voor de buitenwereld ziet het er wisselend uit. De ene ziet niets aan me en ziet een vlotte vrouw die toch best leuk mee doet in sociale interacties.
De ander bespeurd toch wel onzekerheid in mijn doen, handelen en praten.
Het is maar net in welk huis ik op dat moment binnen ben.
Want niet in elk huis werken mijn ingestudeerde (gedurende mijn gehele leven al geoefend) handelingen. In een ander huis moet ik ze weer anders toepassen. Of een week later in dat zelfde huis óók weer anders. 
Ik raak ook de weg kwijt in andermans kamers en gangen. Ik dwaal en probeer een structuur te ontdekken. Maar als ik die denk gevonden te hebben, is die al weer veranderd, verouderd, of verdwenen.
Ik ben voortdurend bezig deze huizen en hoe ik probeer een weg te vinden in zo'n huis (een sociale interactie) te analyseren om de volgende keer een uitgebreider en verbeterd repertoire te hebben. 
Na een avond vol sociale interacties is het nu de dag nadien erg druk met sociale interacties die in de repeat stand staan in mijn hoofd. 
Want op het moment zelf gaat het te snel.
Sociale interacties zouden in een lager tempo moeten plaatsvinden. Zodat ik de tijd heb om andermans huis goed te verkennen en ik minder hoef te (ver)dwalen.
Afbeeldingsresultaat voor corpus reis door de mens neus
Corpus; een reis door het menselijk lichaam.

Zo maak ik voortdurend opnieuw een reis.
Een reis in jou, lief medemens.
Ik ga op reis.
Ken de dienstregeling en aansluitingen uit mijn hoofd.
De plekken waar ik overstappen moet.
Ik reis mijn geplande reis.
Neem voldoende tassen mee met van alles wat ik nodig kán hebben.
Een spoorboekje voor het geval dat.
Ik maak een reis.
Maar gaandeweg mijn contact met jou veranderd de wissel.
Het klopt niet meer met wat in mijn hoofd was.
Plan B!
Reis vanaf nieuwe bestemming.
Opnieuw uitzoeken.
Situatie voorbij.
Ik ben te laat.
De hand is al gegeven.
Het gesprek was al klaar.
Ik blééf er vriendelijk en lachend bij kijken.
Maar een dag later maak ik dezelfde reis honderd keer opnieuw.
Tot ik aankom.
Op de plaats van bestemming.
En ik kan rusten van de lange en vermoeiende reizen.
Hopend dat hij de volgende keer vlotter verloopt. 
Wetend dat ik dan weer het spoor bijster raak.

2 opmerkingen:

  1. Je weet het iedere keer zo enorm goed uit te leggen ......knap. En dwalen of twijfelen aan ons gesprekje van vanmiddag hoeft niet het was een goed en fijn gesprek en ik doe het graag nog eens met je 💜

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je zoekt hou vast om sociaal te zijn en dan wisselt de behoefte van mensen zoveel. Ik lees dat je zo graag verbinding wilt maken he. Verdwalen kan best een eng/ eenzaam gevoel geven. Knuffel voor jouw!

    BeantwoordenVerwijderen