dinsdag 17 januari 2017

Slecht geslapen

Vanmorgen pleurde ik het op FB. Dat we een slechte nacht hadden.

Maar wat was het verhaal er achter?
Oudste is eerste jaars HBO student, 
Hij doet HBO ICT. Dat betekent dat hij ook thuis programmeeropdrachten (JAVA) moet doen en dat in moet leveren voor een bepaalde tijd. 
Voor alle vakken staat hij een 8 gemiddeld. Hij heeft zichzelf de eis opgelegd om dat zo te houden, want dan kan hij cum laude zijn propedeuse halen. 
Nu begon hij gisteren na schooltijd gelijk aan die programmeeropdracht. Hij is net zo lang doorgegaan totdat het programma en deed wat het moest doen (spel black Jack in dit geval) en dat het volledig foutloos was. Dat kreeg hij een paar seconden voor middernacht voor elkaar. 10 minuten eerder had hij een versie gestuurd die nog barstte van de fouten en maximaal een 6 waard zou zijn. Dus hij heeft in 9 minuten nog zijn fouten hersteld. Wil dat versturen. BAM... 1 seconde na twaalf uur. De online omgeving gesloten dus. Wij lagen allang lekker te slapen toen er gekrijs uit zijn slaapkamer kwam: 'kut, fuck, fuck, kut, etc.', tetterde door het huis. Klaar wakker. Dit verhaal van zoonlief aangehoord. Zoon in diep verdriet omdat hij een 10 had kunnen hebben, het programma klaar had (een seconde te laat verstuurd) en nu hooguit een 6 zal hebben. Zijn cumlaude streven in duigen, etc. Man is over de zijk omdat hij al zoveel slaapgebrek heeft en zo op is, dat hij dit er niet bij kan hebben. 'Had je maar eerder moeten beginnen', snauwt hij oudste toe'. Op als hij is. Dat komt natuurlijk niet binnen bij een zoon die eerder troost nodig heeft dan een snauwend woord. En ik? Kan ik hem troosten? Ik stamel met mijn slaapkop wat dingen dat hij een mail moet sturen en de situatie uit moet leggen. Zoon: 'helpt niet: ze zijn harteloos'. Ik: 'doe het toch maar, een mail sturen, nee heb je, ja kun je krijgen'. Oudste zwaar scheldend weer achter zijn laptop. Ik probeer weer te slapen, maar stuiter van de prikkels. Zulke emoties zijn één grote mega-prikkel voor me. Mijn hart huilt om mijn zoon. En tuurlijk kan hij met minder ook tevreden zijn. Maar als je knoerthard hebt gewerkt en dan dit... en hij heeft ook echt aanleg voor programmeren (net als zijn moeder). Die 6 is ook geen reëel beeld van wat hij kan en laat zien. Ik kan me die teleurstelling best voorstellen! En of die teleurstelling nu wel of niet terecht was: hij is er en hij verdient twee armen om zich heen die zeggen: 'ik zie je, ik zie je stoere jongenshart huilen, ik huil met je mee'. Dat verdient hij. En dat vertelt mijn hart mij. Maar ik blokkeer. Verder dan praktische adviezen kom ik niet. 
Mijn hart wil omhelzen, maar het lukt me niet daar uiting aan te geven (zoals dat mijn leven lang al met niet lukt met emoties die in mijn hart zitten... passend reageren vind ik zo lastig. Een hart vol verdriet, maar huilen? Ja soms... op de verkeerde momenten, op de verkeerde plekken, bij de verkeerde mensen... Daarom was het zo'n verademing dat ik eindelijk een plek had gevonden waar ik mijn trauma's kon verwerken en eindelijk emoties uit dat hart konden stromen.... eindelijk was dat veilig en lukte het me uiting te geven aan wat er in het hart leefde. Maar nog te vaak lukt me dat niet. Als Manlief ziek is en aandacht nodig heeft, wil mijn hart dat doen. Maar uiterlijk word ik altijd rood, omdat ik dan niet meer overzie wat er allemaal op me af komt aan taken die mijn man anders doet.... dus in plaats van lief te zijn (wat in mijn hart leeft), ben ik dan een paniekerige vrouw.)
Om nu op zoon terug te komen. Hij slaapt nu nog. Maar ik hoop toch iets van mijn hart te kunnen laten zien, als hij wakker is. Ik bid echt dat dat me lukt... 
Dit verhaal vanochtend al wel verteld aan iemand. Dat scheelt als deze veel te grote emotie voor me (een verdrietige zoon, maar de emotie is zo groot voor me dat ik aan de buitenkant alleen koel en zakelijk ben en mijn hart schreeuwt:  'omhels, omhels, omhels') verteld kan worden. Vloeit het ook weg (zonder emotie vertel ik dat dan, of ik een psalm aan het voorlezen ben; gevoel is dan ook ver weg gedrukt. De vrouw die bij was is iemand van https://www.buddyhulp.nl/. Sinds ik geen GGZ hulp meer heb en ook geen particulier hulp meer kan betalen, hebben we een beroep op hen gedaan. Een lieve vrouw hier uit de buurt is aan me gekoppeld, zodat ik even uit mijn isolement kan zijn en gewoon kan kletsen - zonder dat er allerlei ingewikkelde vriendschapsdingen aan vast zitten. Ze komt eens per twee á drie weken. Ze was er nu voor de tweede keer. Best spannend. Maar gaat goed. En weetje wat zo lief is: ze had in de kerstvakantie mij met mijn nieuwe bundel in de krant zien staan (ze wist er niets van): http://www.kliknieuws.nl/regio/oss/algemeen/109829/osse-brengt-gedichtenbundel-uit-over-autisme-pijn-en-verlies-?redir.
Dat vond ze zo leuk (we hadden elkaar slechts één keer gezien), dat ze het onmiddellijk aangeschaft had en in één ruk uitgelezen. Okay... nu weet ze precies hoe autisme werkt... dat is fijn! Maar ook kwetsbaar... in mijn gedichten heeft het geloof een nadrukkelijke rol. Hoe staat zij daar in? Hier in deze woonplaats is niet iedereen vanzelfsprekend gelovig... heb dat onderwerp nog even gemeden. Maar ze gaf oprechte complimenten voor mijn bundel. In één ruk uitgelezen. Zó was ze er van onder de indruk. En dan iemand die me nog maar net kent. Werd er verlegen van. Maar vind het ook bijzonder. Ik doe er echt toe. Op de eerste plaats bij mijn Vader. Want Hij zorgt. En leidt ook deze bijzondere dingen. Hij zorgt ook voor zoon. Hoe dan ook. En ik ga echt proberen namens Hem daar wat van te laten zien aan zoon. En hoop er niet nog een nacht van wakker te liggen... 

 

2 opmerkingen:

  1. Herkenbaar! En misschien wil die grote jongen van je wél praktische adviezen. Ik vind dat van die brief een hele goede tip. Ben wel benieuwd hoe dat afgelopen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ben ook benieuwd.....lees ik misschien nog wel in de blog berichten die ik achter loop maar dat worden er steeds minder ❤️

    BeantwoordenVerwijderen