vrijdag 27 januari 2017

Vragen - vragen - vragen

Ik weet dondersgoed de vinger op de zere plek te leggen bij een ander... maar bij mezelf???? 
Mijn oudste zus heeft geen diagnose. Acht ze niet nodig. Zij mankeert niets. Alleen de rest van de wereld. 
Nou... ik herken heel veel van mijn gedrag in haar en andersom... 
Als er één autistisch is, is zij het. Daar heb je die papiertjes ook niet voor nodig om dat te zien. 

Als ik een mail van haar krijg, dan is dat geen gesprek, maar 30 zinnen die allen op een vraagteken eindigen. 'Regel jij dit? Doe jij dat? Wanneer heb je? Wat is?'. Doodvermoeiend zulke mails. Soms stuur ik één samenvattend antwoord terug. 
Maar dat ik zelf niet anders doe, komt niet bij me binnen. Tot gisteravond. 
Ik liep de kamer van oudste weer in. Hij: 'waarom kom je weer, als je nou nog voor een zinnig gesprek komt, maar je komt altijd alleen maar vragen, vragen en nog eens vragen'. 
Daarna ging ik naar bed. En lag ik er over door te malen. Mijn gesprekken met hem zijn meestal in de trant van: 'wanneer doe je die kleren in de was?', 'hoe laat moet je op school zijn morgen?', 'hoe lang ga je nog door?', 'hoe vind je het dat vriend gestopt is met studie?', 'waarom gooi je die schoenendoos niet weg?'. 
Inderdaad veel vragen! Vragen om een beetje orde te krijgen in voor mij chaotische dingen. Omdat dat mijn enige manier is om 'de wereld' te snappen. Ik ben constant bezig met informatie te vergaren, zodat ik voorspelbaarheid en veiligheid heb. Maar een gesprek? Nee, daar lijkt het niet echt op... 
En weetje. Dat is ook één van de redenen waarom contacten doodlopen... mensen hebben het gevoel niet meer te willen voorzien in het aanleveren van die informatie. Want dat gaat maar door, want mijn wereld blijft onduidelijk... chats op FB zijn nauwelijks om met die ander in gesprek te zijn (er zijn uitzonderingen!!), maar ook vaak gericht op het verkrijgen van informatie... 'wanneer lees je?', 'heb je al?',  'hoe laat doe je?' 'Welke dag?', 'waarom niet?'.. 
Het verdrietige... ik verkrijg vaak geen informatie om orde in een onduidelijke (FB-)wereld te scheppen, maar een relatiebreuk omdat mensen hier zo moe van worden... En andersom word ik óók moe van autisten die bij mij hetzelfde doen... Want dat gebeurd... Maar dat ik hetzelfde doe is vaak een blinde vlek... Totdat het de zoveelste relatie kost... En dat schept nog meer verwarring!!! In plaats van die orde die ik verlangde krijg ik chaos als antwoord... waardoor ik bij de volgende nóg meer vragen ga stellen... Mijn wereld is er namelijk nóg een stukje chaotischer op geworden. 
Kan ik dit veranderen? Nou eh... ik heb tig communicatie-cursussen gehad. Ook via mijn werk vroeger. Aan de kennis ligt het niet... En het lukt me dan ook nog om me tijdelijk aan te passen aan hoe het hoort. Maar constant toneel spelen om gepast gedrag te vertonen houd je niet vol. Als die schil wegvalt, komt mijn echte-ik weer tevoorschijn... En die echte ik communiceert gebroken... Heel gebroken... Want ik vind het verdrietig voor mezelf én mijn omgeving dat ik te weinig tools heb om een echt gesprek te voeren. Dieper dan 20 vragen stellen om orde in mijn wereld te scheppen. Puberzoon wordt daar moe van... 'als je toch niets zinnigs te zeggen hebt, kom dan niét mijn kamer in...'. En misschien is het nog wel het verdrietigst voor mezelf... Die gewone ander leeft gewoon weer verder, omringd door mensen die op een gewone manier met elkaar communiceren. Ze houden het goede binnen en stellen een grens aan het kwade. Aan wat hen vermoeid. Trots dat ze zo goed voor zichzelf zorgen, gaan ze verder met hun eigen kring. Maar ik blijf achter. Met nog meer chaos dan ik al had. Op zoek naar een veilige wereld komt er nog meer onveiligheid op mijn bordje. Ik ondervind de schade van mijn eigen gebroken communiceren. Als ik ergens inbreek is het logisch dat ik daarvan de schade ondervind en mijn straf moet uitzitten. Als ik bij iemand inbreek met mijn eindeloze vragenstroom, moet ik daarvan ook de consequenties dragen. Inbreken in een winkel is ongepast gedrag. Dat snap ik ook nog. Maar dat mijn vragen afvuren ongepast is, snap ik niet. Want dat is ongepast in het referentiekader van de 'gewone mens'. Ik moet altijd degene zijn die zich inleeft. Wanneer leeft die ander zich in mij in? Dat het niet mijn bedoeling is om in te breken in jouw comfortzone, maar ik enkel op zoek ben naar orde? Een enkeling begrijpt het. Maar ook bij hen kun je niet meer met je vragen terecht. Ze snappen het, maar voelen zich niet verantwoordelijk om in die behoefte aan informatie te voorzien. Die verantwoordelijkheid ligt bij mezelf. Klopt. Alleen een gewoon mens is in staat die orde en veiligheid voor zichzelf aan te brengen. Dan ben je gezegend als je dat kunt. Ik ben daar minder toe in staat. Heb daar vaak een ander voor nodig. Helaas zijn er maar weinigen die dat langer volhouden... wat het voor mij nóg chaotischer maakt... Grrrr... atisme is zó complex. Vooral voor mezelf. Want die ander leeft door. Trots dat die 'het kwade' buiten zijn of haar ziels-poort kan houden. 'Mam, je stelt zoveel vragen...'. Ik weet het jongen... ik wil wel communiceren, maar weet niet hoe. Nog een vraag er bij... ik lag er vannacht wakker van.
En als ik mijn eigen verantwoordelijkheid pak, ga ik mezelf keurig disciplineren in het niet meer of minder stellen van vragen. Voor mijn eigen gezondheid. Vanuit een verlangen tot gezondere relaties (want dat verlangen heb ik diep en echt, zoals élk mens dat heeft!!!). En de enige manier om het gezond te houden is die zelf-discipline. En dat is zó tegennatuurlijk voor me... En áls ik mezelf dan niet kan bedwingen in het informatie verzamelen, dan voel IK me falen. Want die ander heeft constant last van mijn vragenstroom. Pffff.... 

 

4 opmerkingen:

  1. Sjonge, wat kun je dit goed communiceren als je het opschrijft! En ik begrijp er dan ook niks van dat mensen die zeggen vrienden van je te zijn, afhaken.
    Voor je zoon ligt dat anders. En is voor jou extra vervelend.
    Wat ik wel herken is dat pubers sowieso niet willen dat een moeder wat voor vraag dan ook stelt. Ze zien het altijd als bemoeien en daar hebben ze een hekel aan; ze kunnen het allemaal zelf (vinden ze).
    Misschien helpt dat je. :) Al heeft het vragen bij jou een andere oorzaak.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zie het niet als falen als je, wanneer je je best doet om je aan te passen, het even weer laat vallen. Daarmee maak je het voor jezelf ook zwaar. Inplaats van wanneer het mislukt jezelf te straffen, mag je lief zijn voor jezelf als het lukt. Kijk naar je blogs. Lees maar terug hoe vaak er daar reacties komen van mensen die vinden dat je het zo goed op papier weet te zetten. Schrijven is ook communiceren. En je bent er enorm goed in om het helder op papier te zetten. Zie dat als iets waar je goed in bent. Een onderdeel van communicatie heb je gevonden waar je stabiel goed in bent. Zelfs als je in het rood bent kan je kwetsbaar en duidelijk overbrengen wat er in je gebeurd.

    Je hoeft niet alles te kunnen, je kan niet perfect zijn. Alle mensen die je omschrijft als 'gewone' mensen (wie is dat?) maken ook fouten, zeker in communicatie.

    Alleen bij jouw komt het telkens op je bordje neer. Vooral ook omdat je focus zo ligt bij de mensen waar je vragen aan stelt. Ik snap nu dat dit is om orde te krijgen in de wereld. Maar misschien helpt het om op andere vorm van communicatie je focus te leggen, daar uit te halen wat je nodig hebt aan bevestiging en aan orde? Bijv naar je blog reacties, zitten daar soms geen orde gevende reacties bij die je helpen om chaos kwijt te raken?

    Of schrijf antwoorden voor jezelf duidelijk op, wanneer de vraag weer bovenkomt heb je het antwoord al. Maak op je computer een lijstje met antwoorden die mensen je al wel gegeven hebben. Orde die je al wel gecreëerd hebt.

    Met de vragen aan je zoon, stel 1 vraag: Wil je voor mij een schema maken op welke dagen je welke taken wilt/kunt/gaat doen? Enne het is een hele 'normale' reactie ook naar moeders. Ze willen steeds meer een eigen leven vormen, groeien naar een eigen identiteit.

    Omarm jezelf met wat nu niet lukt, en weet: God omarmt jouw met alle gebrokenheid. Al je barsten en scheuren gebruikt Hij om Zijn licht in de wereld te zenden. Want Zijn kracht word zichtbaar in Zwakte....

    Ik bid voor je, voor mensen om je heen, die hierbij kunnen geven wat je nodig hebt en die in staat zijn hiermee voor zichzelf goed om te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Stilte.....dat ben ik nu stil.....waarom ?? Omdat ik zou willen dat ik een antwoord voor je had maar helaas heb ik niet en ik snap je omdat ik van dichtbij in m'n eigen gezin zie hoe moeilijk het is en hoe frustrerend en tegelijkertijd weet jij zo enorm goed te verwoorden wat je bedoelt, waar je knelpunten liggen en dat het bij jou hoort.......dat vind ik enorm knap echt ........vraag niet teveel van jezelf, blijf jezelf je bent een geweldige vrouw ❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat ontzettend knap verwoord en ja dit klinkt volslagen logisch maar heb ik me nog nooit gerealiseerd. Ik ben een echte controlefreak en stel dus ook vaak vragen hoe laat, wanneer enzovoort. Dit helpt me dus aan de ene kant om je beter te begrijpen maar ook zelf om op te letten. Dank je wel. Overigens hoop ik dat je een relatie mag vinden waarin je jezelf mag en kan zijn, iemand die het snapt zonder woorden.

    BeantwoordenVerwijderen