zaterdag 4 februari 2017

Beterschap!

Ik plaatste deze post op FB:

'Sinds gisteren heeft ons mannetje de griep. Het zijn de mooiste contactmomenten. Hoe hij zich dan juist helemaal tegen je aan nestelt. Kostbaar & geliefd.'
Image may contain: 1 person, sleeping and eyeglasses

Er komen lieve beterschaps-wensen op binnen. Hartstikke lief. 
En op die manier ontvang ik ze ook.
Als bewogenheid en meeleven met zo'n ziek jongetje.

Maar mijn post beschrijft niet: kijk eens wat een zielig kind en wat een zielige ouders.
Natuurlijk is het zielig als je kind ziek is. Hoewel?
Ik heb het gevoel dat zowel hij als ik er wel bij vaar.
Als hij ziek is, zoekt hij meer dan gebruikelijk contact. 
Zonder woorden worden onze zielen met elkaar geconnect. 
Daar kan ik inderdaad bijna geen woorden aan geven.
Elk woord om dat te beschrijven is er één te veel. 

Waar hij normaal driekwart van de tijd in diepe dwangpsychose verkeerd met zijn tiktouwtje (zonder actieve begeleiding om dingen te doen (puzzeltje, fietsen, wandelen), verdwaald hij de hele dag met zijn touwtje in zijn diepe binnenwereld. Uit zichzelf komt hij niet tot activiteiten.

Maar nu is hij aanwezig. In het moment. Verbonden met mij of mijn man.

(tekening van Willem de Vink)

In Colossensen 3:3 staat dat we IN Christus geborgen zijn in God de Vader.
Dubbele veiligheid.

En zo is het in dit geval ook. Hij is in zijn ouders geborgen in God zijn Vader.
Wij zijn een stukje God voor hem.
Hoe ik dat weet?
Dat voel ik.
In dat zielscontact. In die ziel die op dat moment verbonden is met die van hem.

Een stukje van die verbondenheid wilde ik middels deze foto en tekst laten zien. 

Hoezeer ik de wensen ook waardeer (dat doe ik echt!!!), ik vind het jammer dat mensen zo geconditioneerd zijn dat ze denken dat bij de melding dat iemand ziek is, beterschapswensen horen. Het voeden van slachtofferschap. 
Ik voel me geen slachtoffer.
En hoe naar het ziek zijn voor het jongetje ook is, ook hij voelt zich geen slachtoffer. Hij mag diepe veiligheid en liefde ontvangen, daar waar hij het voor zichzelf normaal véél minder toe kan laten. Omdat hij gevangen zit in zijn eigen autistische lijf en geest en de buitenwereld soms ver van hem vandaan staat. Dat is dus geen keus (om zich wel of niet voor een ander open te stellen). Dat is zijn handicap die autisme heet, die de deur soms letterlijk in het slot doet vallen.  

1 opmerking:

  1. Mooi blog en ik heb beterschap niet geschreven uit slachtoffer denken, maar meer uit meeleven dat hij op mag knappen en niet straks het hele gezin met griep ligt.....geniet van deze koestermomenten want dat is uniek en inderdaad verbonden zijn

    BeantwoordenVerwijderen