dinsdag 28 februari 2017

Carnaval!

 


Het was verdrietig. Ik heb er veel van verwerkt. Maar stiekem was ik blij dat carnaval vieren met jongste geen optie is en oudste haatte het. Kennelijk had hij het protstantse bloed van mij in zich 😆. Want mijn man is van oorsprong katholiek en dat blijf je met zulke dingen merken. Het verdwijnt nooit uit zijn bloed. Zodra hij carnavalsmuziek hoort komt het kind in hem boven. Oudste vroeg zich altijd af wat de lol was van carnaval vieren en groot gelijk gaf ik hem. Hier in huis dus jaren geen carnaval meer. Uitgezonderd de verkleedpartijen voor school. En soms naar de optocht kijken. Knappe creaties waar soms maanden tot een half jaar aan gewerkt is. En dan heb ik het wel gehad. Overprikkeld van de totaal nietszeggende muziek. En... ik betrap me er op als we naar optochten gaan kijken en ik voor even de sfeer proef, onmiddellijk de 'sfeer' van bovenstaande blog in mijn hersenpan boven komt drijven. Voel me dus nog al geprikkeld en in die zin ben ik gewoon blij als het uit het straatbeeld verdwenen is. Maar dit jaar is er nog iets anders. Oudste heeft een vriendengroep die hem meegevraagd heeft om carnaval te vieren. 4 dagen lang is hij onder water. Om morgen weer boven te komen. En ik betrap mezelf er op dat ik er moeite mee heb. Ik word kortaf (opgekropt verdriet), wat ik op hem projecteer en ik krijg het maar niet over mijn lippen hem te vragen elke dag hoe het was. Hoe graag ik dat - als moeder - ook wil. Ik gun het hem van harte! Het is dus ook geen jaloezie. Het is de pijn die ik opnieuw voel dat hij deelneemt aan iets waar ik zelf altijd buiten stond. En het is goed om dat te voelen. Kennelijk zitten er nog onverwerkte laagjes. Laagjes die er helaas alleen nog als onbedoelde chagrijn uitkomen. Tot op een dag de ballon klapt. Dan stroomt het er uit. Het is de vraag of dat dit jaar nog gebeurd. Want met het verdwijnen van carnaval gaat ook de herinnering weer naar de achtergrond. Misschien volgend jaar weer? Hoewel het vanavond ook voor oudste nog feest is. Carnaval is nog niet voorbij. De herinnering ook niet. Sorry. Ik schaam me er een beetje voor dat die laagjes er nog zitten... 

 

2 opmerkingen:

  1. Wij op Walcheren kennen het hele fenomeen carnaval niet en ik kwam er achter toen m'n dochter toen ze 16 was ging studeren in Tilburg en ineens kwam carnaval in m'n gezin.......ik snap t niet ......inmiddels is ze 24 en viert t nog steeds ieder jaar ........ik heb t los gelaten,mee is volwassen, woont in Breda en viert t maar, ik kan het toch niet veranderen ........
    Verder gaat t ons gezinnetje altijd voorbij ....gewoon omdat niemand het hier viert, wij zijn op Walcheren nog al behoorlijk gereformeerd en de katholieken zijn hier ver in de minderheid die moeten dan toch richting de dorpjes rondom Goes of Brabant in
    Ik snap wel je groeiende laagjes, maar neem t zo'n jongen eens kwalijk, vrienden doen t en ook dit heeft te maken met een stukje loslaten, opgroeien, en ohhhhhhh dat is zo moeilijk
    Sterkte enne vandaag is het voorbij en mogen we de veertigdagentijd ingaan op weg naar Pasen ☺️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het feest waar je niet aan deel kan nemen. Buitengesloten. Er niet bij horend. Maar ik weet Ingeborg er komt een groter feest. De bruidegom wacht op jou! Er is een dag waar jij aal lang op wacht, een dag van blijdschap. Als heel de schepping word bevrijd!

    BeantwoordenVerwijderen