dinsdag 14 februari 2017

Klop, klop, klop, vanuit het hart



Yeah, het is Valentijnsdag vandaag!
Het enige wat ik bij de post kreeg was een brief van de bank.
Persoonlijk aan mij gericht met een persoonlijk overzicht van het saldo over het jaar 2016. Voor de belastingaangifte. Erg lief, die persoonlijke aandacht.

Maar zonder gekkigheid.
Ik heb niet zoveel met een commerciële dag zo ergens in het jaar waarop je verplicht moet liefhebben.
Dat liefde heel belangrijk is, staat buiten kijf. Het is als de zuurstof voor ons leven. Zonder liefde ga je dood. Ik kan me soms zó verstoken voelen van liefde, omdat ik met mijn autistische ziel die ander niet kan bereiken en die ander mij niet, dat ik letterlijk voel dat ik vanbinnen een stukje afsterf. Zeker als het een langere periode van in mezelf gekeerd zijn betreft. Het helpt dan met het hoofd te wéten dat ik sowieso geliefd bén. Door mijn Papa, via de mensen om mij heen. En een kaartje of bloemetje kan mijn hoofd dan wel helpen herinneren dat de liefde er sowieso IS, al kan ik er gevoelsmatig geen contact mee maken. Maar daarvoor hoeft het écht geen 14 februari te zijn.

Afbeeldingsresultaat voor 1 korinthe 13

Ik plaatste vandaag dit stukje uitleg over Valenstijnsdag op FB:

Valentijn was priester in Rome tijdens het bewind van Claudius de Gruwelijke in de 3e eeuw. Deze keizer besloot dat soldaten niet mochten trouwen opdat ze beter gericht zouden zijn op vechten.

Omdat Valentijn tegen het besluit van de keizer in toch huwelijken sloot, werd hij gevangen gezet om te worden onthoofd. In de gevangenis zette hij zijn priesterwerk gewoon voort. Hij stierf als martelaar.

Valentijn is commercieel en zoetsappig geworden. Deze realiteit zet het weer recht, zodat de oorsprong van dit verhaal over echte liefde meer naar voren komt ...

Image may contain: 1 person

Maar nogmaals: Wat is liefde? Ik kan het zo moeilijk duiden... voelen... ik moet het voor het merendeel van weten hebben. Ook m.b.t. de liefde van God. Ik wéét dat Papa's liefde er ALTIJD is. Godzijdank hangt dat niet af van wat ik voel, hoe ik het voel en óf ik het voel.
Het is zo ontzettend abstract....

Ik kan ook niets met mensen die uit gewoonte maar wat zeggen. Die uit beleefdheid een antwoord geven, maar met hun gedachten alweer bij de koffie zijn (bijvoorbeeld 's zondags in de kerk).
Ik ga dan aftasten: 'is het echt... meen je dit?... kwam dit ook vanuit je hart... of zei je dit nou om mij gerust te stellen?...' Zoals zovelen ben ik op zoek naar echtheid. Naar transparantie.

Zeggen dat je van me houd, maar het nooit concreet naar me verwoorden of op andere manieren uiten (omdat ik niet met liefde om zou kunnen gaan...), kan ik óók niets mee.
Ik kan daar iets beter mee over weg dan enkele jaren terug. Er zijn mensen waarvan ik wéét dat ze van me houden, maar zullen het nóóit zeggen. Daar moest ik aan wennen. Ik bestempelde de liefde dan niet meer als echt. Maar die is/was wel echt. Alleen op een andere manier geuit dan met de woorden 'lieve', of 'ik vind je lief' (omdat ik misschien inderdaad neig tot afhankelijkheid, want mijn hart is net een spons. Omdat ik zo moeilijk echt kan voelen wat liefde is, zuigt het zich naar binnen, als ik het hoor. Maar die spons is zo droog dat ik het wil blijven horen. Liefde als een soort drug, waar ik dan verslaafd aan raak). Ik heb geleerd om niet meer afhankelijk te zijn van die woorden en het weten dat de liefde er IS, is genoeg voor me. Net als Papa's liefde.
Maar dan nog vind ik het lastig dat sommigen ervoor kiezen om op een andere manier lief te hebben (omdat het voor mij zo lastig is om met liefde om te gaan), Ik vind het lastig, omdat ze voor mijn gevoel mij verantwoording afpakken voor hoe IK met liefde van anderen om ga. Zij pakken de verantwoordelijkheid om mij én zichzelf te beschermen (tegen de gevolgen van mijn verkeerde omgaan-met). Maar mag ik ook (leren) zelf op een verantwoorde manier om te gaan met liefde mij gegeven?

Mijn eigen man strooit ook niet de hele dag met woorden als 'schat, ik houd van jou'. Als het namelijk té vaak gezegd wordt, verliest het zijn kracht. Dan worden het inderdaad loze woorden. Als we ruzie hebben gehad (beiden rood = ruzie), dan maken we het vaak weer goed met de woorden 'trutje' en 'lulletje'. Dat is onze manier om te zeggen dat we van elkaar houden.

Met mama had ik ook een afspraak vroeger. Als ik iets zei, of vroeg en ze gaf antwoord, wilde ik zeker weten dat het ook geméénd was. Dus niet tussen de aardappels schillen en de soep opzetten gedachteloos 'ja' zeggen. Ze moest er dan achteraan zeggen 'klop, klop, klop vanuit het hart'. Dan wist ik dat het écht uit haar hart kwam. En dat was erg belangrijk voor me om te weten. Ik kan een gezicht namelijk niet 'lezen'. Of je het meent of niet.
We hebben dit nog lang volgehouden. Het was een afspraak die werkte. Op deze manier kwam het ook via weten binnen, en dat was genoeg.

Elk hart verlangt naar liefde. Ook mijn hart. Autistisch of niet. Het verlangen zit er ingeschapen. En dat verlangen wordt dagelijks door mijn Papa beantwoord, die zegt: 'Jij bent Mijn geliefde dochter!'. Hoor ik dat? Soms wel ja. In mijn slaap. Voel ik dat? Nou nee... Ik weet het, omdat deze woorden ook in de Bijbel staan en God ook tegen Zijn eigen Zoon zegt, als Hij gedoopt wordt. Ik weet het. En dat is genoeg. Want hoe vaker ik deze waarheid over mij hoor ('Jij bent Mijn geliefde dochter!'), hoe meer het ook lijkt of ik het ook écht hoor. Of het gefluisterd wordt in mijn oren. Liefdevol en teer. Deze woorden van 'horen zeggen en wéten', worden onderdeel van mijn systeem. En dreigt het me te ontglippen? Zit ik zo diep in mijn cocon dat er geen enkele liefde voelbaar is en ik vanbinnen een beetje sterf (van diepe ziels-eenzaamheid)? Dan geeft Hij het zijn beminde dochter opnieuw in de slaap.

Afbeeldingsresultaat voor geeft het zijn beminde in de slaap
De HEERE geeft het Zijn beminden in de slaap. Psalm 127:2 (HSV) 

1 opmerking: